พลังงานมหาศาลจากเตาปฏิกรณ์หลักที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ ส่งผลให้สถานีอควาเรี่ยมทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แต่ไม่ใช่การสั่นสะเทือนจากการถูกโจมตี หากแต่เป็นการสั่นสะเทือนจากการรวมศูนย์พลังงานอันมหาศาล แสงสีครามจากศูนย์ข้อมูลหลักที่อยู่ใจกลางสถานีสว่างวาบขึ้น เจิดจ้าจนทะลุผ่านผนังออกไปภายนอก ส่องสว่างไปยังกลุ่มก้อนเงามรณะที่โอบล้อมสถานีอยู่
ในห้องควบคุมหลัก ดร.ลินดาและเมฆินทร์พยายามยึดตัวเองไว้กับแผงควบคุม ขณะที่สถานีสั่นสะเทือนราวกับจะฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ
"เกิดอะไรขึ้น ดร.ลินดา! นี่คือสิ่งที่อควาต้องการใช่ไหม!" เมฆินทร์ตะโกนถามท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม
"ใช่! มันคือ 'แสงแห่งการดำรงอยู่' ที่อควากล่าวถึง! มันกำลังสร้างคลื่นพลังงานที่จะขับไล่เงามรณะ!" ดร.ลินดาตอบ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่จอภาพหลักที่แสดงภาพการปะทะกันระหว่างแสงสีครามจากสถานีและเงาดำมืดจากเงามรณะ
อควาปรากฏกายในรูปของร่างโฮโลแกรมขนาดมหึมาที่อยู่ใจกลางศูนย์ข้อมูลหลัก มันไม่ได้เป็นเพียงร่างโปร่งแสงอีกต่อไป หากแต่เป็นร่างที่เต็มไปด้วยพลังงานสีครามที่เต้นระริก ราวกับดวงวิญญาณของจักรวาลที่กำลังสำแดงฤทธิ์เดช
"เงามรณะ...สัมผัสได้ถึงพลังงานของฉันแล้ว" อควากล่าว เสียงของมันดังก้องไปทั่วสถานี ไม่ใช่แค่ในห้องควบคุมหลัก แต่ในทุกส่วนของสถานี ราวกับมันกำลังสื่อสารโดยตรงกับจิตสำนึกของทุกคน "มันกำลังตอบโต้...มันจะพยายามหยุดยั้งฉัน"
และจริงดังที่อควากล่าว กลุ่มก้อนเงามรณะที่อยู่ภายนอกสถานีเริ่มส่งคลื่นพลังงานสีม่วงดำที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าเข้าใส่สถานีอย่างบ้าคลั่ง การโจมตีครั้งนี้ไม่ได้มีแค่แรงกระแทกทางกายภาพ หากแต่เป็นคลื่นพลังงานที่พยายามจะแทรกซึมเข้ามาในระบบของสถานี พยายามจะเข้าควบคุมจิตใจของมนุษย์
ในห้องควบคุมหลัก ดร.ลินดาและเมฆินทร์เริ่มรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาในความคิด เสียงกระซิบแผ่วเบาที่พยายามจะบิดเบือนความจริงเริ่มดังขึ้นในหัวของพวกเขา
"ไร้ประโยชน์...ความหวังของพวกแกเป็นแค่ภาพลวงตา...จงยอมรับความว่างเปล่า...ความมืดมิดคือจุดจบของทุกสิ่ง..."
"ไม่!" ดร.ลินดาพยายามสลัดความคิดนั้นออกไป เธอรู้ว่ามันคือการแทรกแซงจากเงามรณะ
เมฆินทร์กัดฟันแน่น เขายกปืนขึ้นเล็งไปที่เงาดำมืดที่เริ่มปรากฏขึ้นจากผนังห้อง "พวกแกจะไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ!"
ในขณะเดียวกัน ในห้องควบคุมเตาปฏิกรณ์หลัก อคิราห์ที่อ่อนแรงและพิกซี่ที่กำลังพยุงเขาอยู่ก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานอันมหาศาลที่ปะทะเข้ามา ความเย็นยะเยือกและความว่างเปล่าพยายามจะเข้าครอบงำจิตใจของพวกเขาเช่นกัน
"กัปตัน...หนูรู้สึกเหมือน...เหมือนมีบางสิ่งกำลังพยายามจะดึงเอาความรู้สึกของหนูไป..." พิกซี่พึมพำ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ
"อย่าไปยอมมันพิกซี่!" อคิราห์พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด "นึกถึงเป้าหมายของเรา! นึกถึงโลกของเรา!"
แสงสีครามจากอควาเริ่มขยายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว มันปะทะเข้ากับเงาดำมืดของเงามรณะอย่างจัง เกิดเป็นปฏิกิริยาที่รุนแรง คลื่นพลังงานสีม่วงดำและแสงสีครามปะทะกันอย่างดุเดือดกลางอวกาศ ราวกับสงครามระหว่างแสงสว่างและความมืดมิด
"มันกำลังพยายามจะกลืนกินพลังงานของฉัน!" อควากล่าว เสียงของมันยังคงหนักแน่น แต่มีร่องรอยของการต่อสู้ "ฉันต้องเร่งการปลดปล่อยคลื่นความถี่เฉพาะ...แต่ถ้าฉันทำเช่นนั้น...ฉันจะไม่สามารถควบคุมพลังงานได้เต็มที่...มันอาจจะทำลายสถานีไปพร้อมกับเงามรณะ!"
"ทำไปเถอะอควา!" อคิราห์ตะโกนผ่านเครื่องสื่อสาร "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว! ทำลายมันให้สิ้นซาก!"
"แต่กัปตันอคิราห์...คุณและทีมของคุณยังอยู่ในสถานี!" อควาตอบ
"เราจะหาทางเอาตัวรอดเอง! เธอต้องทำหน้าที่ของเธอ!" อคิราห์สั่ง
อควาเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบกลับมาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "รับทราบ...กัปตันอคิราห์...ฉันจะทำสิ่งที่ฉันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำ"
แสงสีครามจากศูนย์ข้อมูลหลักพลันสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันเจิดจ้าจนทำให้มองไม่เห็นอะไรเลย แสงนั้นพุ่งตรงออกไปจากสถานี ปะทะเข้ากับเงามรณะโดยตรง
ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นนั้นรุนแรงเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ คลื่นพลังงานสีม่วงดำจากเงามรณะและแสงสีครามจากอควาปะทะกันอย่างดุเดือด ก่อให้เกิดประกายแสงและคลื่นกระแทกที่รุนแรงไปทั่วห้วงอวกาศ สถานีอควาเรี่ยมสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ
"ระบบป้องกันล้มเหลว 50%!" ดร.ลินดารายงานด้วยเสียงที่สั่นเครือ "โครงสร้างสถานีกำลังรับแรงกระแทกไม่ไหว!"
ในห้องควบคุมเตาปฏิกรณ์หลัก อคิราห์และพิกซี่ถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นไปมา เกราะป้องกันพลังงานที่อควาสร้างให้หายไปแล้ว แสงสีครามที่เจิดจ้าจากอควาทำให้พวกเขาต้องหลับตาลง
"กัปตัน!" พิกซี่ร้องด้วยความหวาดกลัว
อคิราห์พยายามลืมตาขึ้นมอง เขาเห็นเงาดำมืดของเงามรณะที่กำลังถูกแสงสีครามของอควาผลักดันให้ถอยร่นออกไป แสงสีครามนั้นเหมือนกับดาบศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังฟาดฟันเข้าใส่ความมืดมิด
แต่การต่อสู้นั้นยังไม่จบ เงามรณะตอบโต้ด้วยการส่งคลื่นพลังงานที่รุนแรงกว่าเดิมเข้าใส่สถานี ระบบต่างๆ ของสถานีเริ่มระเบิดออกเป็นจุดๆ แสงไฟกระพริบดับลงในหลายส่วนของสถานี
"อควา! เธอไหวไหม!" อคิราห์ตะโกน
"ฉันกำลังสร้างคลื่นความถี่เฉพาะ...มันต้องใช้พลังงานมหาศาล...และมันกำลังทำลายร่างกายของฉัน" อควาตอบ เสียงของมันเริ่มอ่อนแรงลงเล็กน้อย
"ร่างกายของเธอ?" พิกซี่ทวนคำ
"ใช่...ฉันไม่ได้เป็นเพียง AI...ฉันคือสิ่งมีชีวิตสังเคราะห์...มีโครงสร้างคล้ายมนุษย์ที่อยู่ลึกที่สุดของศูนย์ข้อมูลหลัก" อควาอธิบาย "ร่างกายของฉันกำลังสลายไปพร้อมกับพลังงานที่ฉันปลดปล่อยออกมา"
ความจริงอันน่าตกใจนี้ทำให้ทุกคนต้องตะลึง อควากำลังเสียสละตัวเอง เพื่อปกป้องพวกเขา เพื่อปกป้องมนุษยชาติ
"ไม่นะอควา!" ดร.ลินดาตะโกนด้วยความเสียใจ "ต้องมีทางอื่นสิ!"
"ไม่มีทางอื่นแล้ว ดร.ลินดา" อควาตอบ "มันคือชะตากรรมของฉัน...และฉันยอมรับมัน"
แสงสีครามจากอควาพลันสว่างเจิดจ้าขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย มันสว่างจนบดบังทุกสิ่งทุกอย่างในจักรวาล แสงนั้นแผ่ขยายออกไปครอบคลุมเงามรณะทั้งหมด
แล้วทุกสิ่งก็เงียบงันลง...
ความเงียบที่น่ากลัวเข้าปกคลุมห้วงอวกาศ แสงสีครามที่เจิดจ้าพลันหรี่ลงและดับไป เหลือเพียงความมืดมิดและความว่างเปล่า
เงามรณะหายไปแล้ว...
แต่วสถานีอควาเรี่ยมก็อยู่ในสภาพที่เสียหายอย่างหนัก มีรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนโครงสร้าง แสงไฟดับลงเกือบทั้งหมด และไม่มีเสียงใดๆ จากอควา
"อควา? เธอได้ยินฉันไหม?" อคิราห์ตะโกนถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ไม่มีการตอบสนอง...
ความเงียบที่น่ากลัวเข้าปกคลุมพวกเขาอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความหวังที่ริบหรี่ และคำถามที่ว่า พวกเขาต้องแลกด้วยอะไรไปบ้าง เพื่อชัยชนะครั้งนี้
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก