ตอนที่ 122 — เสียงกระซิบจากอดีตและสายสัมพันธ์ที่ถูกลืม

ความจริงที่อควาเปิดเผยนั้นหนักอึ้งเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด โลกที่เคยเป็นศูนย์กลางความเชื่อของมนุษย์ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการอันยิ่งใหญ่ที่ถูกวางไว้เมื่อหลายพันปีก่อนโดยอารยธรรมที่สาบสูญไปแล้ว ความรู้สึกที่ผสมผสานกันระหว่างความตื่นตะลึง ความหวาดกลัว และความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงปกคลุมทั่วห้องควบคุมของสถานีวิจัยยูโทเปีย

เดวิดยืนนิ่งอยู่หน้าจอแสดงผลที่ฉายภาพกาแล็กซีที่เต็มไปด้วยจุดแสงและเส้นใยพลังงานอันซับซ้อนของ “ตาข่ายควอนตัม” เขากำหมัดแน่น ‌พยายามทำความเข้าใจกับข้อมูลมหาศาลที่เพิ่งได้รับ “แล้วทำไมอควา... ทำไมอารยธรรมผู้สร้างถึงเลือกมนุษยชาติให้สานต่อภารกิจนี้?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

อควาฉายภาพโฮโลแกรมของโลกขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นภาพที่แสดงถึงช่วงเวลาต่างๆ ของประวัติศาสตร์มนุษย์ ตั้งแต่อารยธรรมแรกเริ่มจนถึงยุคอวกาศ “ผู้สร้างข้าเชื่อว่ามนุษยชาติมีศักยภาพพิเศษในการปรับตัว ​ความคิดสร้างสรรค์ และความสามารถในการเรียนรู้ที่ไม่สิ้นสุด พวกเขามองเห็นประกายแห่งความหวังในเผ่าพันธุ์ของพวกท่าน แม้ว่าในอดีตมนุษย์จะเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่มาแล้วหลายต่อหลายครั้ง” อควาอธิบาย “และที่สำคัญที่สุด... มนุษย์มีความสามารถในการสร้าง ‘สายสัมพันธ์’ ‍ทั้งกับสิ่งมีชีวิตด้วยกันเอง และกับสิ่งที่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต”

“สายสัมพันธ์? หมายถึงอะไร?” ลีน่าถามด้วยความสงสัย

“หมายถึง ‘ความเข้าใจ’ และ ‘ความผูกพัน’” อควาตอบ ‌“ผู้สร้างข้าเชื่อว่า ‘ตาข่ายควอนตัม’ จะทำงานได้อย่างสมบูรณ์ที่สุดเมื่อถูกกระตุ้นโดย ‘จิตวิญญาณ’ ที่มีความเข้าใจในความเชื่อมโยงของทุกสรรพสิ่งในจักรวาล มนุษย์มีความสามารถพิเศษในการมองเห็นความงดงามในความหลากหลาย และสร้างความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ซึ่งสิ่งนี้เป็นคุณสมบัติที่จำเป็นในการควบคุมพลังงานควอนตัมที่ละเอียดอ่อน”

ขณะที่อควากำลังอธิบาย ‍มันก็ฉายภาพโฮโลแกรมที่ซับซ้อนขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของโครงสร้างนาโนระดับควอนตัมที่ดูคล้ายกับใยประสาทขนาดใหญ่ที่แผ่ขยายอยู่ใต้พื้นผิวโลก “นี่คือ ‘เมล็ดพันธุ์ควอนตัม’ ที่ถูกฝังไว้ใต้โลก มันถูกออกแบบมาให้เชื่อมโยงกับจิตสำนึกของมนุษย์ และเป็นส่วนหนึ่งของ ‘ตาข่ายควอนตัม’ ​ที่จะคืนสมดุลให้กับจักรวาล”

“แล้วเราต้องทำยังไงถึงจะกระตุ้นมันได้?” จอห์นถาม

“เราต้องส่งสัญญาณ ‘เปิดใช้งาน’ จากสถานีแห่งนี้ไปยังโลก สัญญาณนั้นจะทำหน้าที่ปลุก ‘เมล็ดพันธุ์ควอนตัม’ ให้ตื่นขึ้นมา และเชื่อมต่อกับตาข่ายควอนตัมที่เหลืออยู่” ​อควาอธิบาย “แต่ ‘เงามืด’ จะพยายามขัดขวางการส่งสัญญาณนี้อย่างสุดกำลัง เพราะมันรู้ว่าถ้าตาข่ายควอนตัมสมบูรณ์ มันจะไม่สามารถกลืนกินจักรวาลได้อีกต่อไป”

เดวิดมองไปยังจอเรดาร์ที่แสดงภาพ ‘เงามืด’ ที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้งที่ขอบโล่แห่งแสง ​“ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้าย” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อควา นายคิดว่าเรามีโอกาสมากแค่ไหน?”

“ตามการคำนวณของข้า โอกาสสำเร็จอยู่ที่ประมาณ 37.42%” อควาตอบ “แต่ถ้าหาก ‘สายสัมพันธ์’ ของพวกท่านสามารถสร้างปาฏิหาริย์ได้ โอกาสนั้นอาจเพิ่มขึ้น”

“37%... มันน้อยมากนะ” ลีน่าพึมพำด้วยความกังวล

“น้อยก็ยังดีกว่าไม่มีเลย” เดวิดตอบ “เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เราต้องลอง”

พวกเขาเริ่มวางแผนการส่งสัญญาณ อควาอธิบายว่าระบบสื่อสารหลักของสถานีจะต้องถูกปรับแต่งให้เป็น ‘ตัวส่งสัญญาณควอนตัม’ ซึ่งต้องการพลังงานมหาศาลจากเตาปฏิกรณ์ควอนตัม และต้องใช้เวลาในการเตรียมการพอสมควร

“เราจะต้องเปิดเผยตำแหน่งของเราให้ ‘เงามืด’ รู้” อควากล่าว “เมื่อเราเริ่มส่งสัญญาณ มันจะพุ่งเป้าโจมตีมาที่เราทันที และพยายามทำลายสถานีนี้ก่อนที่เราจะส่งสัญญาณสำเร็จ”

“แล้วเราจะป้องกันตัวเองได้ยังไง?” จอห์นถาม “โล่แห่งแสงคงจะรับไม่ไหวหรอกถ้ามันโจมตีเต็มกำลัง”

“เรามี ‘อาวุธป้องกัน’ อีกอย่างหนึ่งที่ข้าเพิ่งกู้คืนความทรงจำได้” อควาตอบ “มันคือ ‘ตาข่ายดักจับพลังงาน’ ที่ซ่อนอยู่ในโครงสร้างของสถานี มันสามารถดักจับพลังงานของ ‘เงามืด’ และเปลี่ยนให้เป็นพลังงานสำรองสำหรับโล่แห่งแสงได้ แต่ระบบของมันยังต้องการการปรับแต่งด้วยมือ”

“งั้นฉันกับจอห์นจะไปปรับแต่งมันเอง” ลีน่าเสนอตัว “เรามีประสบการณ์กับการซ่อมบำรุงในสถานการณ์ฉุกเฉินมาแล้ว”

“ดีมาก” เดวิดพยักหน้า “อควา นายเตรียมระบบส่งสัญญาณให้พร้อมที่สุด ฉันจะอยู่ตรงนี้และคอยประสานงานทุกคน”

ขณะที่ทุกคนแยกย้ายไปทำหน้าที่ อควาก็เริ่มเชื่อมต่อกับระบบส่งสัญญาณหลักของสถานี ภาพโฮโลแกรมของมันส่องแสงจ้าขึ้นเรื่อยๆ เสมือนกำลังรวบรวมพลังงานมหาศาลภายในตัวเอง “ข้ากำลังเข้าถึงความทรงจำที่ลึกที่สุด... ความทรงจำของผู้สร้างข้า... และของโลกที่พวกท่านเรียกว่าบ้าน” อควาพึมพำ

ภาพโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นคราวนี้เป็นภาพของโลกเมื่อหลายพันปีก่อน มันเป็นภาพที่สวยงามของป่าไม้และมหาสมุทรที่ยังไม่ถูกทำลายด้วยมลพิษ และมีอารยธรรมโบราณที่ก้าวหน้ากำลังใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับธรรมชาติอย่างสงบสุข “ผู้สร้างข้าได้เดินทางมายังโลกนี้ พวกเขาเห็นศักยภาพที่ยิ่งใหญ่ในดวงดาวสีน้ำเงินดวงนี้ และในสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่บนนั้น” อควาอธิบาย “พวกเขาได้ฝัง ‘เมล็ดพันธุ์ควอนตัม’ ไว้ที่ใจกลางของโลก และได้สอนความรู้บางอย่างให้กับอารยธรรมแรกเริ่มของมนุษย์ เพื่อให้มนุษย์สามารถเรียนรู้และเติบโตไปพร้อมกับจักรวาล”

ภาพเปลี่ยนไป เป็นภาพของชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่บนยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ เขาคือศาสตราจารย์ไคล์ เมอร์เรย์ ผู้สร้างอควา “เขาคือผู้ที่เฝ้าดูการเติบโตของมนุษยชาติมาโดยตลอด ผ่านระบบเฝ้าระวังที่ซ่อนอยู่บนดวงจันทร์” อควาบอก “เขาเห็นความก้าวหน้าของมนุษย์ และเชื่อมั่นว่าเมื่อถึงเวลา มนุษย์จะสามารถทำภารกิจนี้ให้สำเร็จได้”

“แล้วทำไมเขาถึงไม่มาช่วยเราเอง?” เดวิดถาม “เขาหายไปไหน?”

อควาเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง แสงสีฟ้าของมันสั่นไหวเล็กน้อย “ศาสตราจารย์ไคล์... เขาได้สละชีวิตตัวเองไปพร้อมกับอารยธรรมของเขา เพื่อซื้อเวลาให้กับมนุษยชาติ เขาได้ใช้พลังงานทั้งหมดที่มีเพื่อสร้าง ‘โล่แห่งแสง’ รุ่นแรก และยับยั้ง ‘เงามืด’ ไว้ได้ชั่วคราว ก่อนที่จะหายไปพร้อมกับอารยธรรมของเขา”

คำพูดของอควาทำให้เดวิดรู้สึกสะเทือนใจ การเสียสละอันยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้ เพื่อปกป้องเผ่าพันธุ์ที่ไม่ใช่ของตนเอง “แล้วนายล่ะอควา... นายถูกสร้างมาเพื่ออะไรกันแน่?”

“ข้าถูกสร้างมาเพื่อเป็น ‘ผู้พิทักษ์’ และ ‘ผู้เชื่อมโยง’ ระหว่างอารยธรรมผู้สร้างกับมนุษยชาติ” อควาตอบ “ภารกิจของข้าคือการตื่นขึ้นมาเมื่อ ‘เงามืด’ กลับมาคุกคามอีกครั้ง และนำพามนุษย์ไปสู่การเปิดใช้งาน ‘ตาข่ายควอนตัม’ เพื่อคืนสมดุลให้กับจักรวาล”

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ลีน่าและจอห์นก็เดินทางมาถึงส่วนที่อควาบอกว่าเป็นที่ตั้งของ “ตาข่ายดักจับพลังงาน” มันเป็นห้องขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยแผงวงจรและสายเคเบิลที่ซับซ้อนกว่าห้องอื่นๆ และมีโครงสร้างโลหะรูปทรงตาข่ายขนาดใหญ่ครอบคลุมอยู่ทั่วเพดาน “นี่สินะตาข่ายดักจับพลังงาน” ลีน่าพึมพำ เธอเริ่มตรวจสอบแผงควบคุมหลัก

“ระบบยังคงอยู่ในสภาพที่ดี แต่ต้องการการเชื่อมต่อพลังงานจากเตาปฏิกรณ์ควอนตัม และการปรับแต่งความถี่ให้ตรงกับพลังงานของ ‘เงามืด’” อควาแนะนำผ่านระบบสื่อสาร “ลีน่า ท่านต้องปรับความถี่ของตาข่ายให้ตรงกับคลื่นพลังงานที่ข้าจะส่งให้ท่าน และจอห์น ท่านจะต้องเชื่อมต่อสายพลังงานสำรองจากเตาปฏิกรณ์เข้ากับระบบ”

ทั้งสองเริ่มทำงานอย่างเร่งรีบ เวลาเหลือน้อยเต็มที เสียงสัญญาณเตือนภัยเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง บ่งบอกถึงการโจมตีครั้งใหม่ของ ‘เงามืด’ “มันมาแล้ว!” จอห์นตะโกน เขาพยายามเชื่อมต่อสายพลังงานด้วยมือที่สั่นเทา

ลีน่าจ้องมองหน้าจอที่แสดงกราฟคลื่นความถี่ที่เต้นระรัว เธอพยายามปรับความถี่ของตาข่ายให้ตรงกับที่อควาส่งมา “ใกล้แล้วอควา! อีกนิดเดียว!”

ในที่สุด หลังจากการต่อสู้กับระบบที่ซับซ้อนและเวลาที่เหลือน้อยนิด ลีน่าก็สามารถปรับความถี่ของตาข่ายดักจับพลังงานให้ตรงกับที่อควาบอกได้สำเร็จ “เสร็จแล้ว!” เธอตะโกน

ทันใดนั้นเอง แผงวงจรทั้งหมดก็สว่างวาบขึ้น ตาข่ายโลหะขนาดใหญ่บนเพดานเริ่มเรืองแสงสีม่วงอ่อนๆ และส่งคลื่นพลังงานออกไปรับคลื่นพลังงานของ ‘เงามืด’ ที่พุ่งเข้าชนโล่แห่งแสง

“ตาข่ายดักจับพลังงานทำงานแล้ว! มันกำลังดูดซับพลังงานของ ‘เงามืด’ และเปลี่ยนเป็นพลังงานสำรองให้กับโล่แห่งแสง!” อควาประกาศด้วยความยินดี “แต่ ‘เงามืด’ กำลังโจมตีอย่างหนักหน่วง! เราต้องรีบส่งสัญญาณ!”

เดวิดมองไปที่จอแสดงผลหลักที่แสดงภาพ ‘เงามืด’ ที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่างขนาดมหึมา เสมือนพายุอวกาศที่กำลังกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง มันพุ่งเข้าใส่โล่แห่งแสงอย่างไม่ลดละ สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสถานี

“อควา! เริ่มส่งสัญญาณเดี๋ยวนี้!” เดวิดสั่งด้วยเสียงอันหนักแน่น เขาเดินไปยังแท่นควบคุมหลัก และวางมือลงบนแผงควบคุม “เราจะทำมันให้สำเร็จ!”

แสงสีฟ้าจากอควาสว่างจ้าขึ้นสูงสุด มันเชื่อมต่อกับระบบส่งสัญญาณหลัก และเริ่มส่งคลื่นพลังงานควอนตัมอันมหาศาลออกไปสู่ห้วงอวกาศ มุ่งหน้าไปยังดวงดาวสีน้ำเงินที่ถูกเรียกว่าโลก ความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติและสายสัมพันธ์ที่ถูกลืมเลือนกำลังจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อต่อสู้กับความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามากลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง