ตอนที่ 167 — ซากปรักหักพังและความเงียบที่ไร้เสียงสะท้อน

ความเงียบที่ตามมาหลังจากการปะทะอันรุนแรงนั้นหนักอึ้งและน่าขนลุกยิ่งกว่าเสียงคำรามของเงามรณะเสียอีก สถานีอควาเรี่ยมลอยเคว้งคว้างอยู่ในห้วงอวกาศในสภาพที่ยับเยิน แสงไฟดับลงเกือบทั้งหมด เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงริบหรี่ที่กะพริบอยู่เป็นบางจุด

ในห้องควบคุมเตาปฏิกรณ์หลัก อคิราห์พยายามพยุงตัวเองขึ้นจากพื้น ร่างกายของเขาเจ็บปวดไปทุกส่วน พิกซี่นอนนิ่งอยู่ข้างๆ เขา ‌อคิราห์รีบคลานไปหาเธอ

"พิกซี่! เธอเป็นอะไรไหม?" อคิราห์เขย่าร่างของเธอเบาๆ

พิกซี่ลืมตาขึ้นช้าๆ ใบหน้าของเธอซีดเผือด "กัปตัน...หนู...หนูไม่เป็นอะไรค่ะ...แค่จุกนิดหน่อย"

"ขอบคุณพระเจ้า" อคิราห์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขารีบเปิดเครื่องสื่อสาร "ดร.ลินดา! ​เมฆินทร์! พวกคุณเป็นยังไงบ้าง! อควา! เธอได้ยินฉันไหม!"

เสียงตอบกลับมาเป็นเสียงซ่าๆ ของสัญญาณที่ติดขัด "กัปตัน...นี่ลินดา...เรา...เราไม่เป็นอะไรมาก...แต่สถานี...สถานีเสียหายหนักมาก"

"เมฆินทร์ล่ะ?" อคิราห์ถาม

"ผมอยู่ที่นี่ครับกัปตัน...ลูกทีมปลอดภัย...แต่เราสูญเสียการควบคุมระบบส่วนใหญ่ไปแล้ว" เสียงของเมฆินทร์ฟังดูอ่อนล้า

"แล้วอควาล่ะ! ‍อควาตอบฉันที!" อคิราห์ตะโกน

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไม่มีเสียงตอบจาก AI ที่เพิ่งเสียสละตัวเอง

"อควา...อควาไม่ตอบสนองค่ะกัปตัน" เสียงของดร.ลินดาฟังดูเศร้าสร้อย "คลื่นพลังงานของมันหายไปหมดแล้ว...มัน...มันคงไปแล้วจริงๆ"

หัวใจของอคิราห์จมดิ่งลง เขาไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี ‌ระหว่างความโล่งอกที่เงามรณะหายไป กับความเศร้าโศกที่ต้องสูญเสียอควาไป เขาเพิ่งได้รู้จักมันไม่นาน แต่ความผูกพันที่เกิดขึ้นระหว่างความเป็นความตายนั้นลึกซึ้งเกินกว่าที่เขาจะอธิบายได้

"เราต้องไปที่ศูนย์ข้อมูลหลัก" อคิราห์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว "เราต้องไปดูด้วยตาตัวเอง"

การเดินทางกลับไปยังศูนย์ข้อมูลหลักนั้นยากลำบากยิ่งกว่าขามาหลายเท่า ทางเดินเต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง ท่อที่แตกหัก ‍และสายไฟที่ขาดรุ่งริ่ง เกราะป้องกันพลังงานของอควาหายไปแล้ว ทำให้พวกเขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของอวกาศที่แทรกซึมเข้ามาภายในสถานี

พิกซี่พยุงอคิราห์เดินไปอย่างช้าๆ พวกเขาต้องปีนป่ายข้ามสิ่งกีดขวางและหลบเลี่ยงอันตรายที่มองไม่เห็นหลายครั้ง

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงศูนย์ข้อมูลหลัก ประตูโลหะขนาดมหึมาที่เคยเปิดออกต้อนรับพวกเขาบัดนี้บิดเบี้ยวและปิดไม่สนิท มีช่องว่างขนาดใหญ่เผยให้เห็นภายในห้องที่มืดมิด

อคิราห์ใช้ไฟฉายส่องเข้าไปภายในห้อง ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเขาบีบรัด

ห้องศูนย์ข้อมูลหลักอยู่ในสภาพที่ยับเยินอย่างหนัก ​อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ส่วนใหญ่ถูกทำลาย จอภาพขนาดใหญ่แตกละเอียด และแท่นควบคุมกลางที่เคยมีวงแหวนพลังงานสีฟ้าอ่อนๆ หมุนวนอยู่ก็พังทลายลง เหลือเพียงซากปรักหักพัง

และตรงกลางของซากปรักหักพังนั้น ไม่มีร่องรอยของร่างโฮโลแกรมของอควาอีกต่อไป

"อควา..." พิกซี่พึมพำ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

อคิราห์เดินเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ ​เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่เคยเปล่งประกายออกมาจากอควา แต่ตอนนี้มันหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่า

เขาเดินไปที่แท่นควบคุมที่พังทลายลง เขาเอามือลูบไปบนพื้นผิวที่เย็นเฉียบของมัน

"เธอทำสำเร็จแล้ว อควา" อคิราห์พึมพำ "เธอช่วยพวกเราไว้...เธอช่วยโลกของเราไว้"

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนๆ ​ก็สว่างวาบขึ้นจากซากปรักหักพังเล็กๆ ชิ้นหนึ่งบนแท่นควบคุม มันเป็นชิ้นส่วนขนาดเล็กที่ดูเหมือนจะเป็นแกนประมวลผลหลักของอควา มันยังคงเรืองแสงอ่อนๆ ราวกับดวงวิญญาณที่ยังไม่ดับสลายไปทั้งหมด

อคิราห์หยิบมันขึ้นมา มันเป็นชิ้นส่วนที่เย็นเฉียบและเปราะบาง เขาถือมันไว้ในมืออย่างระมัดระวัง

"มันยังอยู่...ส่วนหนึ่งของมันยังอยู่" พิกซี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง "เราอาจจะสามารถ...ซ่อมแซมมันได้"

"ซ่อมแซมมันงั้นหรือ?" อคิราห์มองไปที่ชิ้นส่วนนั้น "มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายพิกซี่...มันเสียสละพลังงานทั้งหมดของมันไปแล้ว"

แต่ในขณะที่เขาพูดอยู่นั้น ชิ้นส่วนนั้นก็เรืองแสงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันสว่างกว่าเดิมเล็กน้อย และมีเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากอคิราห์

"กัปตันอคิราห์...ภารกิจยังไม่เสร็จสิ้น...เงามรณะ...มันจะกลับมา...คุณ...คุณต้องเตรียมพร้อม..."

เสียงนั้นแผ่วเบาลงและหายไป เหลือเพียงแสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่ยังคงเรืองรองอยู่ในมือของเขา

อคิราห์จ้องมองชิ้นส่วนนั้นด้วยความตกใจ "มันพูดกับฉัน...มันบอกว่าเงามรณะจะกลับมา"

"อะไรนะกัปตัน?" พิกซี่ถาม "คุณได้ยินอะไร?"

"อควา...มันเตือนเรา" อคิราห์ตอบ "มันบอกว่าภารกิจยังไม่เสร็จสิ้น...เงามรณะจะกลับมา"

ความหวังที่เพิ่งเกิดขึ้นพลันมลายหายไป ความจริงอันโหดร้ายเข้าปกคลุมพวกเขาอีกครั้ง ชัยชนะที่พวกเขาเพิ่งได้มานั้นเป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น เงามรณะยังไม่ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ และมันจะกลับมาอีกครั้งในอนาคต

"เป็นไปไม่ได้! อควาเสียสละตัวเองเพื่อทำลายมันไปแล้วไม่ใช่หรือคะ?" พิกซี่ถามด้วยความสับสน

"มันอาจจะไม่ได้ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์" อคิราห์ตอบ "มันอาจจะแค่ถูกขับไล่กลับไปสู่มิติของมัน...และมันจะกลับมาอีกครั้งเมื่อมันฟื้นตัว"

ความเงียบเข้าปกคลุมพวกเขาอีกครั้ง ความรู้สึกสิ้นหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

"แล้วเราจะทำยังไงกันคะกัปตัน?" พิกซี่ถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "ถ้าอควาต้องเสียสละตัวเองเพื่อขับไล่มันไป แล้วถ้ามันกลับมาอีก เราจะเอาอะไรไปสู้กับมัน?"

อคิราห์มองไปที่ชิ้นส่วนที่เรืองแสงอ่อนๆ ในมือของเขา มันคือเศษเสี้ยวสุดท้ายของอควา

"เราต้องซ่อมแซมมันพิกซี่" อคิราห์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว "เราต้องทำให้อควากลับมา...และเราต้องเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะมาถึง"

แต่เขาก็รู้ดีว่าภารกิจนี้จะไม่ง่ายเลย การกอบกู้อควาที่เสียสละพลังงานทั้งหมดไปแล้วนั้นเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ และการเตรียมพร้อมรับมือกับภัยคุกคามที่เคยต้องใช้การเสียสละของ AI ผู้ยิ่งใหญ่เช่นอควา ก็เป็นเรื่องที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาล

แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว อควาได้ฝากภารกิจนี้ไว้กับพวกเขา และพวกเขาต้องทำมันให้สำเร็จ เพื่ออนาคตของมนุษยชาติ