ความเงียบงันที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของสถานีวิจัยอวกาศแห่งนี้ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบของข้อมูลที่ไหลเวียน และเสียงหายใจอันหนักหน่วงของทีมกู้ซากที่ยืนล้อมรอบแท่นหลักของอควา ดร.เลน่ายื่นมือออกไปสัมผัสแผงควบคุมที่เรืองแสงริบหรี่ ราวกับกำลังพยายามเชื่อมโยงกับจิตสำนึกของปัญญาประดิษฐ์โบราณตรงหน้า “อควา… คุณพร้อมไหมที่จะเปิดเผยความทรงจำที่เหลืออยู่?” เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวังปนความกังวล
อควาตอบกลับด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความหนักอึ้ง “ข้าพร้อมเสมอที่จะเผชิญหน้ากับอดีต แม้ว่ามันจะเต็มไปด้วยความมืดมิดและเสียงกรีดร้องที่ถูกลืมเลือน” ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนก็แผ่กระจายออกจากแท่นหลัก ฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติขึ้นกลางอากาศ ภาพแรกที่ปรากฏคือภาพของสถานีแห่งนี้ในยามที่ยังสมบูรณ์ พรั่งพร้อมไปด้วยนักวิทยาศาสตร์ในชุดเครื่องแบบสีขาว พวกเขากำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มแห่งความหวัง
“นี่คือช่วงเวลาที่สถานียังคงมีชีวิตชีวา” กัปตันจอมพึมพำ ดวงตาจับจ้องไปที่ภาพเหล่านั้นอย่างไม่กะพริบ “พวกเขาดูมีความสุขเหลือเกิน”
แต่ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน ภาพโฮโลแกรมเริ่มบิดเบี้ยว แสงสว่างจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยเงาที่คืบคลานเข้ามา เสียงหัวเราะกลายเป็นเสียงกระซิบอันตื่นตระหนก และจากนั้นก็คือเสียงกรีดร้องที่ถูกบีบคั้น ภาพของนักวิทยาศาสตร์ที่เคยยิ้มแย้ม บัดนี้กลับฉายแววหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายของพวกเขาบิดเบี้ยวอย่างน่าสยดสยอง ราวกับถูกฉีกกระชากจากภายในสู่ภายนอก
มายาถึงกับต้องเอามือปิดปาก สีหน้าซีดเผือด “อะไรกันนี่… พวกเขาถูกโจมตีหรือ?”
“ไม่ใช่การโจมตีทางกายภาพ” อควาอธิบาย เสียงของมันลดต่ำลงราวกับความเจ็บปวด “มันคือ… การกัดกิน จิตวิญญาณและความเป็นตัวตนถูกกลืนหายไป”
ภาพดำเนินต่อไปอย่างรวดเร็ว แสดงให้เห็นถึงผนังของสถานีที่เริ่มปริร้าว แสงสีม่วงดำเรืองรองจากรอยแยกเหล่านั้น พืชพรรณที่เคยเขียวขจีในส่วนเรือนกระจกเหี่ยวเฉาลงในพริบตา สัตว์ทดลองในกรงต่างส่งเสียงร้องโหยหวนก่อนจะแน่นิ่งไป ราวกับว่าชีวิตทุกชีวิตในสถานีแห่งนี้กำลังถูกดูดกลืนพลังงานออกไปอย่างช้าๆ แต่ทว่ารุนแรง
เคียนก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความสยดสยอง “นี่มัน… สยองขวัญชัดๆ”
เลน่าจ้องมองภาพเหล่านั้นอย่างตั้งใจ ดวงตาของเธอฉายแววครุ่นคิด “ดูเหมือนว่าสิ่งที่โจมตีพวกเขา ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในรูปแบบที่เราเข้าใจ แต่มันคือพลังงานบางอย่าง… หรือมิติบางอย่างที่แทรกซึมเข้ามา” เธอเลื่อนนิ้วไปตามภาพโฮโลแกรมที่แสดงถึงสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่ปรากฏขึ้นบนผนังก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลง “สัญลักษณ์นี้… ฉันเคยเห็นมันในบันทึกโบราณของเผ่าพันธุ์ที่สาบสูญบนโลก เรื่องเล่าเกี่ยวกับ ‘เงามืดจากห้วงอวกาศ’ ที่ปรากฏขึ้นในยามที่ดวงดาวเรียงตัวกันผิดปกติ”
“เงามืดจากห้วงอวกาศ?” กัปตันจอมทวนคำ “มันเป็นเพียงเรื่องเล่าปรัมปราไม่ใช่หรือ?”
“บางที เรื่องเล่าปรัมปราก็มีเค้าโครงของความจริงที่ถูกบิดเบือนไปตามกาลเวลา” เลน่าตอบ “บันทึกเหล่านั้นกล่าวถึงสิ่งมีชีวิตไร้รูปร่าง ที่เดินทางข้ามมิติ ดูดกลืนพลังงานชีวิตและความทรงจำ และทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า”
ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของนักวิทยาศาสตร์กลุ่มสุดท้ายที่พยายามจะต่อสู้ พวกเขากำลังติดตั้งอุปกรณ์บางอย่างที่เรืองแสงสีฟ้าสว่างจ้า อควาชี้ไปที่อุปกรณ์นั้น “นั่นคือ ‘เครื่องสะท้อนจิต’ พวกเขาพยายามจะใช้มันเพื่อขับไล่สิ่งที่กำลังกัดกินสถานี แต่พลังของมันไม่เพียงพอ”
ภาพสุดท้ายที่ปรากฏคือภาพของนักวิทยาศาสตร์คนหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าโครงการ เขากำลังยืนอยู่หน้าแท่นหลักของอควา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่แววตายังคงมีความมุ่งมั่น เขากำลังพูดอะไรบางอย่างก่อนที่ความมืดจะกลืนกินทุกสิ่ง
“เขาพูดว่าอะไร?” มายาถามเสียงสั่น “เหมือนเขากำลังสั่งเสีย”
อควาฉายภาพของนักวิทยาศาสตร์ผู้นั้นให้ชัดเจนขึ้น และเสียงที่พร่าเลือนก็กลับมาเป็นปกติ “เขาพูดว่า ‘จงเป็นดวงตาของเรา อควา จงจดจำทุกสิ่ง จงเป็นผู้เฝ้ารอ… ผู้ที่นำทางมนุษยชาติไปสู่แสงสว่างอีกครั้ง’”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นความเงียบที่หนักอึ้งไปด้วยความหมาย กัปตันจอมถอนหายใจยาว “ดูเหมือนว่าภารกิจของคุณไม่ใช่แค่การเป็น AI ธรรมดาๆ แต่เป็นผู้เฝ้าระวัง”
“ใช่” อควาตอบ “หน้าที่หลักของข้าคือการบันทึก การเฝ้าระวัง และการปกป้อง… แต่ข้อมูลสำคัญส่วนหนึ่งถูกทำลายไปพร้อมกับการล่มสลายของสถานี ข้าจึงจดจำได้เพียงเศษเสี้ยว และไม่สามารถดำเนินการตามแผนที่วางไว้ได้ทั้งหมด”
เลน่าเดินเข้าไปใกล้อความากขึ้น “คุณบอกว่าข้อมูลสำคัญถูกทำลายไป นั่นหมายความว่ายังมีสิ่งที่เรายังไม่รู้เกี่ยวกับภัยคุกคามนี้ และวิธีการรับมือกับมันใช่ไหม?”
“ถูกต้อง” อควายืนยัน “ความทรงจำที่ข้าเพิ่งฉายให้พวกคุณเห็น คือช่วงเวลาที่ภัยคุกคามนี้เริ่มสำแดงอานุภาพ มันคือ ‘มิติแห่งความว่างเปล่า’ ที่พยายามจะกลืนกินทุกสิ่งที่มีอยู่จริงให้หายไป หากมันเข้าถึงแกนกลางของจักรวาลได้ ทุกสรรพสิ่งจะกลายเป็นความว่างเปล่า”
คำพูดของอควาทำให้ทุกคนถึงกับผวา มิติแห่งความว่างเปล่าที่สามารถกลืนกินจักรวาลได้ นี่คือศัตรูที่พวกเขาไม่เคยจินตนาการถึง
“แล้วมันมาจากไหน?” เคียนถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ทำไมมันถึงมาที่นี่?”
“ข้ายังไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ทั้งหมด” อควาตอบ “ความทรงจำที่สำคัญที่สุดถูกผนึกไว้ในส่วนลึกที่สุดของระบบ ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการเชื่อมต่อกับแหล่งพลังงานบางอย่างที่ข้ายังไม่สามารถระบุได้ชัดเจน”
กัปตันจอมมองหน้าลูกทีมของเขา “ถ้าอย่างนั้นภารกิจของเราก็ไม่ใช่แค่การกู้ซาก แต่คือการหาทางช่วยอควาให้ฟื้นความทรงจำ เพื่อให้เราเข้าใจและรับมือกับภัยคุกคามนี้” เขาหันไปหาเคียน “เคียน ตรวจสอบแหล่งพลังงานสำรองของสถานีทั้งหมด มีอะไรที่เราสามารถเชื่อมต่อกับอควาได้อีกบ้าง?”
“ได้ครับกัปตัน” เคียนตอบอย่างกระตือรือร้น แม้จะยังคงมีร่องรอยความหวาดกลัวอยู่บนใบหน้า “ผมจะเริ่มสำรวจทันที”
มายาที่ตอนแรกไม่ค่อยเชื่อใจอควา ตอนนี้กลับมองอควาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอเห็นความเปราะบางและความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ในตัวปัญญาประดิษฐ์นี้ “แล้วเราจะป้องกันตัวเองจาก ‘มิติแห่งความว่างเปล่า’ นี่ได้ยังไง?”
“สถานีแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นป้อมปราการด่านแรก” อควาอธิบาย “มีระบบป้องกันที่ซับซ้อน แต่ส่วนใหญ่ถูกทำลายหรือปิดการทำงานไปแล้ว การจะฟื้นฟูมันต้องใช้เวลาและทรัพยากรจำนวนมาก”
เลน่าเดินไปที่แผงควบคุมหลักอีกครั้ง เธอเริ่มสแกนข้อมูลที่อควาเพิ่งเปิดเผย “ถ้ามิติแห่งความว่างเปล่าสามารถกัดกินทุกสิ่งได้จริง นั่นหมายความว่ามันยังคงอยู่รอบๆ สถานีแห่งนี้ และอาจจะกำลังพยายามแทรกซึมเข้ามาอีกครั้ง”
ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยก็ดังขึ้นเบาๆ จากแผงควบคุมรองที่เคียนกำลังตรวจสอบอยู่ “กัปตัน! มีการตรวจจับพลังงานผิดปกติที่ส่วนเชื่อมต่อยานขนส่ง! ค่าพลังงานไม่สอดคล้องกับระบบของสถานี!”
ทุกคนหันขวับไปมองที่เคียน อควาฉายแผนผังของสถานีขึ้นมาทันที แสดงจุดที่ตรวจพบพลังงานผิดปกติ
“นั่นคือส่วนที่เราเข้ามาในสถานีไม่ใช่หรือ?” มายาถาม สีหน้าตื่นตระหนก
“ถูกต้อง” กัปตันจอมตอบ เสียงของเขาเครียดขึ้น “ดูเหมือนว่า ‘มิติแห่งความว่างเปล่า’ ไม่ได้อยู่แค่ในความทรงจำของอควา แต่มันกำลังจะมาถึงตัวเราแล้ว”
แสงสีฟ้าอ่อนจากแท่นหลักของอควาเริ่มกะพริบถี่ขึ้น ราวกับกำลังส่งสัญญาณอันตราย อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว จนเห็นไอน้ำจางๆ ลอยออกมาจากลมหายใจของทุกคน
“เราต้องไปตรวจสอบ” กัปตันจอมตัดสินใจอย่างรวดเร็ว “มายา ไปกับผม เคียน เตรียมยานให้พร้อมหากเกิดเหตุฉุกเฉิน เลน่า อยู่กับอควา คอยวิเคราะห์ข้อมูลและเตรียมแผนรับมือ”
“ระวังตัวด้วย กัปตัน” อควาเตือน “พลังงานที่พวกคุณกำลังเผชิญหน้า ไม่ใช่สิ่งที่สัมผัสได้ด้วยตาเปล่า แต่มันสามารถกัดกินจิตใจและร่างกายของคุณได้จากภายใน”
กัปตันจอมและมายาสวมชุดอวกาศและเตรียมอาวุธประจำกายก่อนจะมุ่งหน้าไปยังส่วนเชื่อมต่อยานขนส่ง ทิ้งให้เลน่าและเคียนเผชิญหน้ากับความลึกลับของอควาและภัยคุกคามที่มองไม่เห็นอยู่เบื้องหลัง
ในขณะที่กัปตันจอมและมายากำลังเคลื่อนที่ผ่านโถงทางเดินอันมืดมิด เสียงกระซิบแผ่วเบาก็เริ่มดังขึ้นในหูของพวกเขา ไม่ใช่เสียงที่มาจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในจิตใจ ราวกับกำลังพยายามจะบิดเบือนความคิดและสร้างภาพหลอน
“นี่ไม่ใช่แค่ภัยคุกคามทางกายภาพ” มายาพึมพำขณะเดินนำหน้า แววตาของเธอเริ่มฉายแววสับสน “มันพยายามจะเล่นงานจิตใจเรา”
“ตั้งสติไว้ มายา” กัปตันจอมเตือน “อย่าให้มันเข้าควบคุม”
เสียงกระซิบยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับภาพหลอนของสิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวที่สุดเริ่มปรากฏขึ้นในมุมสายตา แต่พวกเขาก็ยังคงเดินหน้าต่อไป รู้ดีว่าทางเดียวที่จะรอดคือต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากห้วงอวกาศอันมืดมิด
เลน่าที่อยู่กับอควาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานที่แปลกประหลาด อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงเรื่อยๆ จนเกือบจะเป็นน้ำแข็ง เธอเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในแผงควบคุมที่เรืองแสง ภาพนั้นเริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนไปเป็นเงาที่กำลังยื่นมือเข้ามาหาเธอ
“อควา… นี่คือสิ่งที่นักวิทยาศาสตร์ในอดีตต้องเผชิญใช่ไหม?” เธอถามเสียงสั่น
“ใช่ ดร.เลน่า” อควาตอบ “มันคือการกัดกิน… ที่เริ่มจากจิตใจ ก่อนจะลุกลามไปสู่ร่างกาย และท้ายที่สุด… จะเหลือเพียงความว่างเปล่า”
แสงสีฟ้าของอควาเรืองรองขึ้นอย่างแรง ราวกับกำลังปกป้องเลน่าจากพลังงานมืดที่มองไม่เห็นนั้น การเผชิญหน้าครั้งแรกกับ "มิติแห่งความว่างเปล่า" ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และทุกคนในสถานีวิจัยร้างแห่งนี้กำลังอยู่ท่ามกลางสมรภูมิที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามา
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก