ความเยือกเย็นอันบาดลึกเข้าสู่กระดูกสันหลังของกัปตันจอมและมายาขณะที่พวกเขาก้าวไปตามทางเดินที่เคยเป็นส่วนเชื่อมต่อยานขนส่ง บัดนี้มันกลับกลายเป็นอุโมงค์แห่งความมืดมิดที่อุณหภูมิลดต่ำลงจนเกือบติดลบ ลมหายใจของพวกเขาจับตัวเป็นไอน้ำสีขาวขุ่น ลอยล่องไปในอากาศที่เต็มไปด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ในหู ไม่ใช่เสียงจริง แต่เป็นเสียงที่บิดเบือนจากภายในจิตใจ
“กัปตัน… คุณได้ยินไหม?” มายาถามเสียงสั่น ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวที่เกาะกุม
“ได้ยิน” กัปตันจอมตอบ เสียงของเขาพยายามจะมั่นคง “มันพยายามจะเล่นงานเรา อย่าสนใจมัน” เขาชี้ไฟฉายไปรอบๆ ผนังเหล็กที่เคยเรียบเนียน บัดนี้กลับมีรอยด่างดำคล้ายคราบสนิมที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว
“ไม่ ไม่ใช่แค่เสียงกระซิบ…” มายาพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปที่มุมหนึ่งของทางเดิน “ฉันเห็น… ฉันเห็นเงา…”
กัปตันจอมหันไปมองตามที่มายาชี้ แต่ไม่เห็นอะไรนอกจากความมืด “มายา นั่นอาจจะเป็นแค่ภาพลวงตาที่มันสร้างขึ้น”
แต่มายาไม่ตอบ เธอเริ่มเดินโซซัดโซเซ ราวกับถูกแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นลากเข้าไปหาความมืดมิดนั้น “แม่… หนูขอโทษ… หนูทำไม่ได้…” เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสำนึกผิดในอดีตที่ฝังลึก
“มายา! ตั้งสติ!” กัปตันจอมคว้าแขนของเธอไว้แน่น เขารู้ดีว่า “มิติแห่งความว่างเปล่า” กำลังพยายามโจมตีจุดอ่อนในจิตใจของแต่ละคน
ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องควบคุมหลัก ดร.เลน่ากำลังเผชิญหน้ากับความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาจากผนังห้อง อควาเรืองแสงสีฟ้าอ่อนสว่างจ้าขึ้น เพื่อสร้างเกราะป้องกันพลังงานมืดที่มองไม่เห็น
“มันกำลังแทรกซึมเข้ามาในสถานีอย่างรวดเร็ว ดร.เลน่า” อควาเตือน “พลังงานของมันกำลังกัดกินระบบไฟฟ้าและโครงสร้างของสถานี”
เคียนที่กำลังพยายามเชื่อมต่อสายไฟสำรองกับแผงควบคุมสำรอง ก็รู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกายและจิตใจของเขา ภาพของยานอวกาศที่เขาเคยขับแล้วประสบอุบัติเหตุจนเพื่อนร่วมทีมต้องเสียชีวิต ก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างรวดเร็ว เขาเห็นใบหน้าของเพื่อนที่เต็มไปด้วยเลือดและคำตำหนิ “แก… แกเป็นคนผิด… แกฆ่าพวกเรา…”
“ไม่จริง! ไม่ใช่!” เคียนตะโกนลั่น มือของเขาสั่นจนแทบจะจับเครื่องมือไม่ถนัด
เลน่าหันไปมองเคียนด้วยความตกใจ เธอมองเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเขา “เคียน! อย่าปล่อยให้มันควบคุมคุณ! นั่นไม่ใช่เรื่องจริง!”
“แต่ผม… ผมเห็น…” เคียนพึมพำ ใบหน้าของเขาซีดเผือด
“มันกำลังใช้ความกลัวและความผิดในใจของเราเป็นช่องทาง” อควาอธิบาย “มันคือกองกำลังที่มองไม่เห็น ที่พยายามจะทำลายเราจากภายใน”
เลน่าพยายามรวบรวมสติ เธอหันกลับมาที่แผงควบคุมหลักของอควา “อควา มีทางไหนที่เราจะต่อต้านมันได้บ้าง? ระบบป้องกันของสถานียังพอเหลืออะไรอยู่ไหม?”
“มีระบบป้องกันบางส่วนที่ยังคงทำงานอยู่ แต่พลังงานไม่เพียงพอที่จะเปิดใช้งานได้เต็มที่” อควาตอบ “มีเพียงแหล่งพลังงานหลักที่ยังไม่ถูกเปิดใช้งาน แต่การจะเข้าถึงมัน ต้องไปที่ส่วนลึกที่สุดของสถานี ซึ่งถูกปิดผนึกไว้”
“ส่วนลึกที่สุด?” เลน่าทวนคำ “นั่นคือส่วนที่เก็บความทรงจำที่สำคัญที่สุดของคุณใช่ไหม?”
“ถูกต้อง” อควายืนยัน “เป็นส่วนที่ถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันการแทรกซึมจาก ‘มิติแห่งความว่างเปล่า’ โดยเฉพาะ”
ในขณะที่เลน่าและอควากำลังวางแผน กัปตันจอมก็พยายามดึงมายาให้กลับมามีสติ “มายา! มองผม! เราอยู่ที่นี่! เรายังมีชีวิตอยู่!”
แต่มายากลับยิ่งดิ้นรน เธอชี้ไปยังจุดที่เธอเห็นเงา “มันอยู่ที่นั่น! มันกำลังมองเราอยู่!”
ทันใดนั้น แสงไฟฉายของกัปตันจอมก็กะพริบถี่ขึ้นก่อนจะดับวูบลง ทิ้งให้ทั้งสองตกอยู่ในความมืดมิดสนิทที่ถูกกัดกินด้วยเสียงกระซิบและภาพหลอนที่รุนแรงขึ้น
“กัปตัน!” มายาตะโกนด้วยความหวาดกลัว “ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย!”
“ใจเย็นๆ มายา ผมอยู่ตรงนี้” กัปตันจอมพยายามสัมผัสหาปืนในซอง แต่กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังดึงแขนของเขาไว้จากด้านหลัง ไม่ใช่การสัมผัสทางกายภาพ แต่เป็นความรู้สึกเหมือนถูกดูดกลืน
“มันอยู่ที่นี่…” เขาพึมพำ “มันพยายามจะดึงเราเข้าไปในความว่างเปล่า”
ที่ห้องควบคุมหลัก เลน่าเห็นค่าพลังงานของสถานีลดลงอย่างน่าใจหาย “เคียน! เราไม่มีเวลาแล้ว! เราต้องไปที่ส่วนลึกที่สุดของสถานีเพื่อเปิดใช้งานแหล่งพลังงานหลัก!”
เคียนพยักหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก แต่ก็ยังคงพยายามรวบรวมสติ “แต่… ทางไปที่นั่น ผมจำได้ว่ามันถูกปิดตาย และไม่มีแผนที่แสดงเส้นทางที่ชัดเจน”
“ข้าจะนำทาง” อควาเสนอ “ข้าสามารถฉายแผนผังภายในสถานีได้ แต่พวกคุณต้องระวังตัวให้มาก พลังงานของ ‘มิติแห่งความว่างเปล่า’ กำลังแผ่ซ่านไปทั่วทุกพื้นที่”
“เราจะไปที่นั่นได้อย่างไร?” เลน่าถาม “กัปตันจอมและมายาอาจจะกำลังตกอยู่ในอันตราย”
“เราต้องเชื่อใจกัปตันจอมและมายา” อควาตอบ “ตอนนี้หน้าที่สำคัญที่สุดคือการเปิดใช้งานแหล่งพลังงานหลัก เพราะมันคือความหวังเดียวที่จะปกป้องสถานีและพวกคุณได้”
เลน่าตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว “เคียน! เตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็นทั้งหมด เราจะไปที่ส่วนลึกที่สุดของสถานีกัน!”
ทั้งสองสวมชุดอวกาศอีกครั้ง เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความมืดมิดและพลังงานที่มองไม่เห็น อควาฉายแผนผังของสถานีขึ้นมาบนแผงควบคุม แสดงเส้นทางที่คดเคี้ยวและซับซ้อนไปยังส่วนที่ลึกที่สุด ซึ่งถูกทำเครื่องหมายด้วยสัญลักษณ์โบราณที่เลน่าเคยเห็นในบันทึกเก่าแก่
“ทางนี้คือทางเดียวที่จะเข้าถึงแกนกลางของพลังงาน” อควาบอก “แต่การเดินทางจะเต็มไปด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น”
เคียนนำอุปกรณ์ที่จำเป็นทั้งหมด รวมถึงแหล่งกำเนิดแสงสำรองและเครื่องมือช่าง เขาพยายามที่จะตั้งสติ ไม่ให้ภาพหลอนจากอดีตเข้าครอบงำ
ในขณะที่เลน่าและเคียนกำลังมุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่อควาบอก กัปตันจอมก็พยายามดิ้นรนออกจากแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น มายาที่อยู่ข้างๆ เขากำลังทรุดลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทิ้ม ดวงตาเบิกโพลงราวกับเห็นบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด
“มันกำลังจะเอาฉันไป…” มายาพึมพำ “มันกำลังจะเอาฉันไป…”
กัปตันจอมรู้ดีว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่าง เขาคว้าปืนขึ้นมา แม้จะมองไม่เห็นอะไรเลย เขาตั้งใจจะยิงไปในทิศทางที่เขารู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดนั้น
“อย่า!” เสียงของอควาดังขึ้นในเครื่องสื่อสาร “การโจมตีทางกายภาพไม่ได้ผลกับมัน! มันจะยิ่งกระตุ้นให้มันรุนแรงขึ้น!”
“แล้วเราจะทำยังไง?!” กัปตันจอมตะโกนด้วยความสิ้นหวัง “มายากำลังจะถูกมันดูดกลืน!”
“ตั้งสมาธิ!” อควาสั่ง “พยายามจดจ่ออยู่กับความเป็นจริง! สิ่งที่พวกคุณเห็นและได้ยินเป็นเพียงภาพลวงตา!”
กัปตันจอมพยายามรวบรวมสติ เขาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ พยายามนึกถึงใบหน้าของลูกสาวที่รอเขาอยู่ที่บ้าน เขานึกถึงภารกิจของเขา นึกถึงความรับผิดชอบที่เขามีต่อทีม
“ผมอยู่ตรงนี้ มายา” เขาพูดเสียงดังฟังชัด พยายามจะสลายเสียงกระซิบในหัว “คุณไม่ได้อยู่คนเดียว!”
ทันใดนั้น แสงไฟฉายของเขาที่เคยดับไป ก็กลับมาติดขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน แสงสว่างจ้าขับไล่ความมืดมิดและภาพหลอนที่คืบคลานเข้ามา มายาที่กำลังทรุดตัวอยู่กับพื้น ก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองแสงนั้น ดวงตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ก็เริ่มมีประกายสติกลับคืนมา
“กัปตัน…” เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ
“เราต้องไปจากที่นี่” กัปตันจอมพูดพลางช่วยพยุงมายาขึ้น “เราต้องไปรวมกับเลน่าและเคียน”
ในขณะที่พวกเขากำลังหันหลังกลับ เสียงกระซิบก็ยังคงดังขึ้นเบาๆ แต่คราวนี้มันดูเหมือนจะอ่อนแรงลง พวกเขาเดินโซซัดโซเซกลับไปยังห้องควบคุมหลัก โดยมีเป้าหมายเดียวคือการไปถึงแหล่งพลังงานหลักของสถานี และหวังว่ามันจะสามารถขับไล่ภัยคุกคามที่มองไม่เห็นนี้ไปได้
เส้นทางไปยังส่วนลึกที่สุดของสถานีเต็มไปด้วยอุปสรรค เลน่าและเคียนต้องใช้เครื่องมือเพื่อเปิดประตูที่ถูกปิดผนึกไว้ พวกเขาต้องคลานผ่านช่องแคบๆ และหลบเลี่ยงสายเคเบิลที่ห้อยระโยงระยาง อุณหภูมิยังคงลดต่ำลง และเสียงกระซิบที่บิดเบือนจิตใจก็ยังคงตามหลอกหลอนพวกเขา
“อควา… คุณแน่ใจนะว่าเรามาถูกทาง?” เคียนถามขณะที่เขากำลังใช้เครื่องตัดโลหะเปิดประตูเหล็กบานหนึ่ง
“ข้ามั่นใจ” อควาตอบ “แหล่งพลังงานหลักคือความหวังสุดท้ายของเรา”
ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้งจากเครื่องมือของเคียน “ดร.เลน่า! ค่าพลังงานของสถานีกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว! ถ้าเราไม่ถึงแหล่งพลังงานหลักภายในไม่กี่นาที ระบบทั้งหมดของสถานีจะล่ม!”
“เราต้องเร็วขึ้น!” เลน่าเร่ง “เคียน! พยายามให้เร็วที่สุด!”
พวกเขาเร่งฝีเท้า เดินหน้าเข้าสู่ความมืดมิดที่รออยู่เบื้องหน้า โดยรู้ดีว่าชะตากรรมของพวกเขาทั้งหมด ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาจะไปถึงแหล่งพลังงานหลักได้ทันเวลาหรือไม่ ก่อนที่สถานีแห่งนี้จะถูกกลืนกินไปโดยสมบูรณ์ และกลายเป็นเพียงเสียงกระซิบจากความว่างเปล่าที่ไม่มีใครได้ยินอีกเลย
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก