ขณะที่เลน่าและเคียนเร่งฝีเท้าผ่านโถงทางเดินอันคดเคี้ยว อุณหภูมิที่ลดต่ำลงเรื่อยๆ ทำให้ลมหายใจของพวกเขาจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะบนหน้ากากหมวกกันน็อก ไฟฉายที่ส่องนำทางเริ่มกะพริบถี่ขึ้น บ่งบอกถึงพลังงานที่ร่อยหรอของสถานี เสียงกระซิบจาก “มิติแห่งความว่างเปล่า” ทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับกำลังกระแทกกระทั้นเข้ามาในจิตสำนึกของพวกเขาอย่างไม่ลดละ
“ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจับจ้องเราอยู่” เคียนพึมพำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่เงามืดที่เต้นระริกตามขอบทางเดิน ราวกับมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่ภายในนั้น
“มันคือพลังงานของมัน เคียน” เลน่าตอบ พยายามควบคุมเสียงของตัวเองให้มั่นคง “มันกำลังพยายามบิดเบือนการรับรู้ของเรา”
ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าของพวกเขาก็เริ่มบิดเบี้ยว ผนังเหล็กกลายเป็นภาพที่พร่ามัวคล้ายน้ำมันที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ สีสันรอบตัวกลายเป็นสีเทาหม่น และรูปทรงของสิ่งต่างๆ ก็เริ่มบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริง ราวกับว่าพวกเขากำลังก้าวเข้าสู่ภาพวาดเหนือจริงที่น่าสะพรึงกลัว
“เกิดอะไรขึ้น?!” เคียนร้องลั่น เมื่อเขารู้สึกว่าพื้นใต้เท้าของเขากำลังโคลงเคลง ราวกับกำลังเดินอยู่บนผิวน้ำที่ปั่นป่วน
“นี่คือการสำแดงอานุภาพที่แท้จริงของมัน” อควาอธิบาย เสียงของมันดังขึ้นในหูฟังของพวกเขา “มันสามารถบิดเบือนมิติและห้วงเวลาในพื้นที่จำกัดได้ หากคุณไม่สามารถรักษาจิตใจให้มั่นคงได้ คุณจะหลงทางอยู่ในมิติที่บิดเบือนนี้ตลอดไป”
เลน่าพยายามจ้องมองไปข้างหน้า โดยยึดภาพแผนผังที่อควาฉายไว้ในหมวกกันน็อกเป็นหลัก “เราต้องมุ่งหน้าต่อไป อย่ามองไปรอบๆ! อย่าสนใจภาพที่เห็น!”
แต่การทำเช่นนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ภาพหลอนที่ปรากฏขึ้นในมุมสายตาเริ่มชัดเจนขึ้น มีเงาร่างสูงใหญ่คล้ายมนุษย์ แต่กลับไม่มีใบหน้า กำลังเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าในความมืด มันไม่ได้เดิน แต่กลับลอยเลื่อนไปมาอย่างประหลาด ราวกับไม่มีน้ำหนัก
“นั่นคืออะไร?” เคียนถามเสียงสั่น ร่างกายของเขาสั่นเทิ้ม
“มันคือ ‘เงาแห่งความว่างเปล่า’ รูปแบบที่มันใช้ในการบิดเบือนจิตใจ” อควาตอบ “มันไม่มีตัวตนทางกายภาพ แต่มันสามารถทำให้คุณรู้สึกถึงการมีอยู่ของมันได้อย่างชัดเจน”
เงาร่างนั้นค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ อากาศรอบตัวหนาวเย็นลงจนเหมือนเข็มทิ่มแทงผิวหนัง และเสียงกระซิบก็ดังขึ้นเป็นภาษาที่พวกเขาไม่เข้าใจ แต่กลับรู้สึกได้ถึงความหมายที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและความสิ้นหวัง
เลน่ารู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในหลุมดำแห่งความทรงจำ ภาพของพ่อแม่ที่เสียชีวิตในอุบัติเหตุยานอวกาศ ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างชัดเจน เธอเห็นใบหน้าของพวกเขาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ภาพจะเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวและจากนั้นก็… ความว่างเปล่า
“ไม่นะ…” เธอพึมพำ มือของเธอกำแน่น
“ดร.เลน่า! จงมีสติ!” อควาเตือน “คุณต้องเป็นหลักยึดให้เคียนและตัวคุณเอง!”
เลน่าพยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เธอหลับตาลงชั่วขณะ หายใจเข้าลึกๆ และนึกถึงภารกิจที่เธอต้องทำให้สำเร็จ เธอต้องช่วยอควา เธอต้องปกป้องเพื่อนร่วมทีม เธอต้องปกป้องมนุษยชาติ
เธอเปิดตาขึ้นอีกครั้ง เงาร่างที่เคยน่าสะพรึงกลัว บัดนี้กลับดูเลือนรางลงเล็กน้อย และภาพบิดเบี้ยวรอบตัวก็ดูเหมือนจะคลายตัวลง แต่ก็ยังไม่หายไปทั้งหมด
“เคียน! มองมาที่ฉัน!” เลน่าสั่งเสียงดัง “อย่ามองไปที่เงา! มองมาที่ฉัน!”
เคียนที่กำลังจะทรุดลงกับพื้น ก็เงยหน้าขึ้นมองเลน่า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่เมื่อเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเลน่า เขาก็พยายามรวบรวมสติอีกครั้ง
“เราต้องไปให้ถึงแหล่งพลังงานหลัก!” เลน่าพูด “นั่นคือทางเดียวที่จะหยุดมันได้!”
พวกเขาทั้งสองเดินหน้าต่อไปอย่างยากลำบาก ในขณะเดียวกัน ที่ส่วนเชื่อมต่อยานขนส่ง กัปตันจอมกำลังพยุงมายาที่ยังคงมีอาการสับสนให้เดินกลับมาที่ห้องควบคุมหลัก
“กัปตัน… ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ในหัวฉัน” มายาพูด เสียงของเธอแหบแห้ง “มันไม่ยอมออกไป”
“มันจะออกไปเอง มายา” กัปตันจอมปลอบ “เราต้องไปรวมกับเลน่าและเคียน”
แต่เสียงกระซิบยังคงตามหลอกหลอนพวกเขา และอุณหภูมิที่ลดต่ำลงอย่างผิดปกติ ทำให้ร่างกายของพวกเขาเริ่มอ่อนแรง
“กัปตันจอม! มายา!” เสียงของอควาดังขึ้นในหูฟัง “พลังงานของสถานีกำลังลดลงอย่างน่าเป็นห่วง! พวกคุณต้องเร่งมือกลับมาที่ห้องควบคุมหลัก!”
“เรากำลังไป อควา!” กัปตันจอมตอบ “แต่ทางเดินถูกบิดเบือนไปหมดแล้ว”
“พยายามเดินตามรอยเท้าเดิมที่คุณเข้ามา!” อควาสั่ง “ข้ากำลังพยายามสร้างสนามพลังงานป้องกันในพื้นที่รอบๆ ห้องควบคุมหลักเพื่อรบกวนพลังของมัน!”
ในขณะที่กัปตันจอมและมายากำลังพยายามหาทางกลับ เลน่าและเคียนก็มาถึงประตูบานสุดท้ายที่นำไปสู่ส่วนลึกที่สุดของสถานี ประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมาที่ปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา มีสัญลักษณ์โบราณที่เลน่าเคยเห็นสลักอยู่บนนั้น
“นี่คือทางเข้า” อควาบอก “แต่การจะเปิดมันได้ ต้องใช้รหัสโบราณที่ฝังอยู่ในระบบของข้า”
“รหัสอะไร?” เลน่าถาม
“เป็นรหัสที่เชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของผู้สร้างข้า” อควาตอบ “ดร.เลน่า คุณต้องใช้ ‘เครื่องสะท้อนจิต’ ที่นักวิทยาศาสตร์ในอดีตสร้างขึ้น เพื่อเชื่อมต่อกับจิตสำนึกของข้า และดึงรหัสออกมา”
เลน่ามองไปที่เครื่องสะท้อนจิตที่เธอพกติดตัวมาด้วย มันคืออุปกรณ์ขนาดเล็กที่ดูคล้ายหมวกกันน็อกขนาดจิ๋วที่สามารถเชื่อมต่อกับระบบประสาทของมนุษย์ได้
“ฉันต้องเชื่อมต่อกับคุณโดยตรง?” เลน่าถาม
“ถูกต้อง” อควายืนยัน “เป็นวิธีเดียวที่จะเข้าถึงความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ และดึงรหัสออกมาได้”
เลน่าสวมเครื่องสะท้อนจิตเข้าที่ศีรษะ เธอหลับตาลง และสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่วิ่งผ่านสมองของเธอ จากนั้นภาพก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเธอ เป็นภาพของนักวิทยาศาสตร์ผู้นั้นอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และเขากำลังมองมาที่เธอ ราวกับรู้จักกันมานาน
“ผู้ถูกเลือก…” เสียงของเขาดังขึ้นในห้วงความคิดของเลน่า “จงเป็นผู้ปลดปล่อย… จงเป็นผู้ปกป้อง…”
จากนั้นภาพก็เปลี่ยนไป เป็นภาพของดวงดาวนับล้านดวงที่หมุนวนอยู่ในอวกาศอันกว้างใหญ่ ก่อนจะรวมตัวกันเป็นสัญลักษณ์โบราณที่สลักอยู่บนประตูเหล็กกล้า
“ฉันเห็นมันแล้ว อควา!” เลน่าบอก “ฉันเห็นรหัส!”
เธอส่งรหัสที่ได้รับมาให้อควา อควาประมวลผลข้อมูลอย่างรวดเร็ว และทันใดนั้น ประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมาก็เริ่มเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ ส่งเสียงครืดคราดที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งสถานี
เมื่อประตูเปิดออก พวกเขาก็พบกับห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสีฟ้าอ่อนเรืองรองมาจากใจกลางห้อง ที่นั่นมีแท่นพลังงานขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับสายเคเบิลนับไม่ถ้วน มันคือแหล่งพลังงานหลักของสถานี!
“เรามาถึงแล้ว!” เคียนตะโกนด้วยความดีใจ
แต่ความดีใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเงาร่างสูงใหญ่คล้ายมนุษย์ที่พวกเขาเคยเห็นในมิติที่บิดเบือน ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในใจกลางห้องโถง คราวนี้มันดูแข็งแกร่งและชัดเจนขึ้น แสงสีม่วงดำเรืองรองออกมาจากตัวมัน และเสียงกระซิบก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจนเกือบจะทำให้พวกเขาหูดับ
“มันมาแล้ว…” อควาเตือน “มันพยายามจะขัดขวางไม่ให้พวกคุณเปิดใช้งานแหล่งพลังงานหลัก”
“เราจะทำยังไงดี?” เลน่าถาม เธอรู้ว่าพวกเขาไม่สามารถต่อสู้กับสิ่งนี้ได้ด้วยกำลัง
“เคียน! เชื่อมต่อแหล่งพลังงานหลักกับระบบของอควา!” เลน่าสั่ง “ฉันจะพยายามดึงความสนใจของมันไว้!”
เคียนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เขารีบวิ่งเข้าไปที่แท่นพลังงานหลัก และเริ่มเชื่อมต่อสายเคเบิลเข้ากับแผงควบคุมของอควา ในขณะที่เลน่าพยายามยืนหยัดเผชิญหน้ากับเงาแห่งความว่างเปล่า ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาเธออย่างช้าๆ
เงาแห่งความว่างเปล่าส่งเสียงคำรามที่ดังขึ้นในจิตใจของเธอ ราวกับกำลังพยายามจะบดขยี้เธอให้แหลกเป็นผุยผง เลน่ายกมือขึ้น ปล่อยแสงจากเครื่องสะท้อนจิตออกไป พยายามจะสร้างเกราะป้องกันพลังงานมืดนั้น
“คุณไม่มีทางหยุดฉันได้!” เงาแห่งความว่างเปล่าส่งเสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในหูของเลน่า “พวกคุณเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ จงยอมจำนนต่อความว่างเปล่า!”
แต่เลน่าไม่ยอมแพ้ เธอจ้องมองไปที่เงาร่างนั้นด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้ว่าเธอต้องอดทนไว้ จนกว่าเคียนจะสามารถเปิดใช้งานแหล่งพลังงานหลักได้สำเร็จ ชะตากรรมของพวกเขาทั้งหมด ขึ้นอยู่กับวินาทีสุดท้ายที่กำลังจะมาถึงนี้
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก