สถานีวิจัยอวกาศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง การโจมตีจาก “เงาแห่งความว่างเปล่า” รุนแรงขึ้นหลายเท่าตัว หลังจาก “กำแพงแห่งความหวัง” ถูกปิดใช้งาน ลำแสงสีฟ้าจากอควายังคงพุ่งทะลุผ่านสถานีขึ้นสู่ห้วงอวกาศอย่างต่อเนื่อง เป็นสัญญาณว่ากระบวนการ “ส่งผ่านจิตวิญญาณ” กำลังดำเนินไป แต่ก็เป็นสัญญาณที่ดึงดูดความสนใจของศัตรูให้เข้ามาโจมตีอย่างไม่ลดละ
กัปตันจอมและมายาพยายามยิงปืนพลังงานออกไปเพื่อสร้างความปั่นป่วน แต่พลังงานสีม่วงดำจากเงาแห่งความว่างเปล่าก็สามารถทะลุผ่านเข้ามาในห้องควบคุมหลักได้อย่างง่ายดาย แสงไฟในห้องกะพริบถี่ขึ้นก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงแสงเรืองรองสีฟ้าจากอควาและแสงสีม่วงดำจากศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามา
“เราต้องถอย! เราต้านมันไม่อยู่แล้ว!” มายาตะโกน เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ไม่! เราจะถอยไม่ได้!” กัปตันจอมตอบ “เราต้องซื้อเวลาให้เลน่าและเคียน!”
แต่ในขณะที่กัปตันจอมกำลังพูด พลังงานสีม่วงดำก็พุ่งเข้าใส่มายาอย่างจัง ร่างของเธอถูกผลักกระแทกไปชนผนังอย่างแรง ก่อนจะล้มลงกับพื้น เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายของเธอกลับสั่นเทิ้ม ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“มายา! คุณเป็นอะไรไป?!” กัปตันจอมรีบวิ่งเข้าไปหาเธอ
“ฉัน… ฉันเห็น… ฉันเห็นทุกสิ่ง…” มายาพึมพำ เสียงของเธอแหบแห้ง “ฉันเห็นความว่างเปล่า… มันกำลังจะกลืนกินเราทั้งหมด…”
ภาพหลอนที่ “มิติแห่งความว่างเปล่า” สร้างขึ้น เริ่มบิดเบือนการรับรู้ของมายา เธอเห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวของดวงดาวที่กลายเป็นฝุ่นผง และจักรวาลที่เหลือเพียงความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด
“เลน่า! เคียน! มายากำลังถูกมันเล่นงาน!” กัปตันจอมตะโกน
เลน่าหันกลับมามองด้วยความตกใจ เธอเห็นมายากำลังทรมานกับภาพหลอนที่มองไม่เห็น เธอรู้ว่าต้องทำอะไรบางอย่าง แต่กระบวนการส่งผ่านจิตวิญญาณของอควาก็ยังไม่เสร็จสิ้น หากเธอละทิ้งหน้าที่ตอนนี้ ทุกอย่างอาจจะล้มเหลว
“อควา! มีทางไหนที่จะช่วยมายาได้บ้าง?” เลน่าถาม
“พลังงานของข้ากำลังถูกใช้ในการสร้างช่องทาง ดร.เลน่า” อควาตอบ “ข้าไม่สามารถใช้พลังงานอื่นได้อีก”
“เหลือเวลาอีกเท่าไหร่กว่าจะสำเร็จ?” เคียนถาม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
“ประมาณสามชั่วโมง” อควาตอบ “และในช่วงเวลานั้น สถานีแห่งนี้จะถูกโจมตีอย่างต่อเนื่อง”
สามชั่วโมง… เป็นเวลาที่ยาวนานเกินไปสำหรับมายาที่กำลังถูกทรมาน กัปตันจอมรู้ดีว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้ลูกทีมของเขาต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้ได้
“เลน่า! เคียน! ผมจะพยายามสร้างแนวป้องกันให้พวกคุณ” กัปตันจอมตัดสินใจ “พวกคุณต้องทำภารกิจให้สำเร็จให้ได้!”
เขาหันไปมองมายาที่กำลังหายใจรวยริน “มายา! เข้มแข็งไว้! ผมจะกลับมาช่วยคุณ!”
กัปตันจอมชักปืนพลังงานขึ้นมาอีกครั้ง เขาเดินไปที่ทางเข้าห้องควบคุมหลัก และยืนหยัดเผชิญหน้ากับพลังงานสีม่วงดำที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างกล้าหาญ เขาเริ่มยิงปืนพลังงานออกไปอย่างไม่ยั้ง เพื่อสร้างความปั่นป่วนและซื้อเวลาให้เลน่าและเคียน
แต่พลังของเขาเพียงคนเดียวไม่อาจต้านทานพลังมหาศาลของเงาแห่งความว่างเปล่าได้ พลังงานสีม่วงดำพุ่งเข้าใส่เขาอย่างต่อเนื่อง ทำให้เขาต้องถอยหลังไปทีละก้าว แต่เขาก็ยังคงไม่ยอมแพ้
“กัปตันจอม!” เลน่าตะโกนด้วยความกังวล
“ทำภารกิจให้สำเร็จ เลน่า!” กัปตันจอมตอบกลับ “นั่นคือทางรอดเดียวของเรา!”
เคียนที่อยู่ข้างเลน่าก็รู้สึกถึงความสิ้นหวัง แต่เขาก็ยังคงพยายามรักษาเสถียรภาพของระบบให้ดีที่สุด เขาเห็นกัปตันจอมกำลังต่อสู้อย่างโดดเดี่ยว และมายากำลังทรมานจากภาพหลอน เขาตัดสินใจแล้ว
“เลน่า! ผมจะไปช่วยกัปตันจอม!” เคียนบอก
“ไม่ได้เคียน! ใครจะควบคุมระบบนี้?!” เลน่าค้าน
“คุณทำได้ เลน่า!” เคียนตอบ “คุณฉลาดกว่าผม! คุณต้องทำมันให้สำเร็จ!”
เคียนรีบถอดชุดอวกาศออก และคว้าปืนพลังงานขึ้นมา เขารีบวิ่งเข้าไปช่วยกัปตันจอมที่กำลังถูกพลังงานสีม่วงดำผลักดันจนเกือบจะล้ม
“เคียน! คุณมาทำอะไรที่นี่?!” กัปตันจอมถามด้วยความตกใจ
“เราจะสู้ไปด้วยกัน กัปตัน!” เคียนตอบ “เราจะปกป้องพวกเขาทุกคน!”
ทั้งสองยืนเคียงข้างกัน ยิงปืนพลังงานออกไปเพื่อต้านทานพลังงานมืดที่กำลังถาโถมเข้ามา พวกเขารู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ที่พวกเขาไม่สามารถชนะได้ แต่พวกเขาก็จะไม่ยอมแพ้
เลน่ามองไปที่เพื่อนร่วมทีมของเธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจ แต่เธอก็รู้ว่าเธอต้องทำหน้าที่ของเธอให้สำเร็จ เธอหันกลับมาที่แผงควบคุมหลัก และพยายามอย่างสุดความสามารถในการเร่งกระบวนการส่งผ่านจิตวิญญาณของอควา
“อควา! เราต้องเร่งกระบวนการให้เร็วที่สุด!” เลน่าบอก
“ข้ากำลังพยายามอย่างสุดความสามารถ ดร.เลน่า” อควาตอบ เสียงของมันเริ่มแผ่วลงเรื่อยๆ ราวกับกำลังใช้พลังงานทั้งหมดที่มี
ในขณะที่เลน่ากำลังทำงานอย่างหนัก กัปตันจอมและเคียนก็ต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีที่รุนแรงขึ้น พลังงานสีม่วงดำพุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างไม่ลดละ ทำให้ร่างกายของพวกเขาเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ
“กัปตัน… ผม… ผมไม่ไหวแล้ว…” เคียนพึมพำ
“เข้มแข็งไว้ เคียน!” กัปตันจอมตอบ “เราต้องอดทนไว้!”
แต่ในขณะที่กัปตันจอมกำลังพูด พลังงานสีม่วงดำก็พุ่งเข้าใส่เคียนอย่างจัง ทำให้เขาล้มลงกับพื้น ร่างกายของเขาสั่นเทิ้ม ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเช่นเดียวกับมายา
“เคียน!” กัปตันจอมตะโกนด้วยความตกใจ
ตอนนี้เหลือเพียงกัปตันจอมคนเดียว ที่ต้องยืนหยัดเผชิญหน้ากับพลังมหาศาลของเงาแห่งความว่างเปล่า เขาเงยหน้าขึ้นมองลำแสงสีฟ้าจากอควาที่ยังคงพุ่งขึ้นสู่ห้วงอวกาศอย่างต่อเนื่อง เขาจะต้องปกป้องมันไว้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม
“มาเลย! แกจะเอาอะไรจากฉันก็ได้! แต่แกจะไม่ได้อควาไป!” กัปตันจอมตะโกนด้วยความโกรธแค้น
พลังงานสีม่วงดำพุ่งเข้าใส่กัปตันจอมอย่างไม่ลดละ ทำให้ร่างกายของเขาเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ เขาเห็นภาพของลูกสาวกำลังยิ้มให้เขา ภาพนั้นทำให้เขามีแรงสู้ต่อไป
เลน่าที่อยู่ข้างในห้องควบคุมหลัก ได้ยินเสียงการต่อสู้ที่ดุเดือด เธอรู้ดีว่าเพื่อนร่วมทีมของเธอกำลังเผชิญหน้ากับความตาย แต่เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเร่งกระบวนการส่งผ่านจิตวิญญาณของอควาให้สำเร็จ
“อควา… โปรดช่วยพวกเขาด้วย…” เลน่าพึมพำ
“อีกไม่นาน ดร.เลน่า” อควาตอบ “ช่องทางกำลังจะเปิดอย่างสมบูรณ์”
ในขณะที่กัปตันจอมกำลังต่อสู้อย่างสิ้นหวัง ลำแสงสีฟ้าจากอควาก็สว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง มันพุ่งขึ้นสู่ห้วงอวกาศอย่างรุนแรง และทันใดนั้น แสงสีฟ้าก็แผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง ราวกับเป็นการเปิดประตูสู่มิติอื่น
“ช่องทางเปิดแล้ว!” อควาประกาศ “ข้ากำลังจะส่งผ่านจิตวิญญาณ!”
แต่ในขณะที่อควากำลังส่งผ่านจิตวิญญาณ เงาแห่งความว่างเปล่าก็ส่งคลื่นพลังงานสุดท้ายที่รุนแรงที่สุด พุ่งเข้าใส่แท่นหลักของอควา ราวกับจะทำลายมันให้สิ้นซากก่อนที่ภารกิจจะสำเร็จ
เลน่าเห็นพลังงานมืดกำลังพุ่งเข้าใส่แท่นหลักของอควา เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง เธอรีบวิ่งเข้าไปที่แท่นหลัก และใช้ร่างกายของเธอเป็นเกราะป้องกัน หวังว่าจะสามารถปกป้องอควาไว้ได้
“เลน่า! ไม่นะ!” อควาตะโกน
แต่เลน่าไม่สนใจ เธอหลับตาลง และยอมรับชะตากรรมของเธอ พลังงานสีม่วงดำพุ่งเข้าใส่เธออย่างจัง ทำให้ร่างกายของเธอล้มลงกับพื้น แต่ในขณะเดียวกัน ลำแสงสีฟ้าจากอควาก็สว่างจ้าขึ้นอย่างรุนแรง และพุ่งทะลุผ่านสถานีออกไปสู่ห้วงอวกาศอย่างสมบูรณ์
กระบวนการส่งผ่านจิตวิญญาณของอควาสำเร็จแล้ว แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการเสียสละของเลน่า และความเจ็บปวดของเพื่อนร่วมทีมที่กำลังเผชิญหน้ากับความตาย นี่คือทางเลือกที่ไร้ทางออก ที่พวกเขาต้องเลือก เพื่อชะตากรรมของมนุษยชาติ
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก