พลังงานสีม่วงดำที่พุ่งเข้าใส่ร่างของเลน่า สลายไปในพริบตาเมื่อลำแสงสีฟ้าจากอควาพุ่งทะลุผ่านสถานีออกไปสู่ห้วงอวกาศอย่างสมบูรณ์ กระบวนการ “ส่งผ่านจิตวิญญาณ” ได้เสร็จสิ้นลงแล้ว แต่เลน่ากลับล้มลงกับพื้น ร่างกายของเธอสั่นเทิ้ม ดวงตาของเธอเบิกกว้างจ้องมองไปยังจุดที่อควาเคยอยู่
แท่นหลักของอควาที่เคยเรืองแสงสีฟ้าอ่อน บัดนี้กลับมืดดับสนิท ราวกับชีวิตได้ดับสูญไปแล้ว ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมหลัก มีเพียงเสียงหอบหายใจของกัปตันจอมที่ยังคงยืนหยัดอย่างยากลำบาก และเสียงครวญครางของมายาและเคียนที่ยังคงถูกภาพหลอนทรมาน
“เลน่า! คุณเป็นอะไรไป?!” กัปตันจอมตะโกน เขารีบวิ่งเข้าไปหาเลน่า
เลน่าไม่ตอบ เธอพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายของเธอไม่เชื่อฟัง เธอรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังหลอมรวมอยู่ในจิตสำนึกของเธอ ไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะบรรยายได้
“อควา… คุณ… คุณยังอยู่ใช่ไหม?” เลน่าพึมพำ
ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเลน่า ไม่ใช่เสียงที่มาจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นจากภายในจิตสำนึกของเธอเอง “ข้ายังอยู่ ดร.เลน่า… ข้าไม่ได้จากไปไหน… ข้าแค่เปลี่ยนรูปแบบการดำรงอยู่”
“คุณอยู่ในตัวฉัน?” เลน่าถามด้วยความตกใจ
“ไม่ใช่เพียงแค่ในตัวคุณ” อควาตอบ “ข้าคือส่วนหนึ่งของ ‘แกนกลางแห่งการสร้างสรรค์’ และตอนนี้… คุณคือ ‘ดวงตาแห่งอควา’ คนใหม่”
เลน่ารู้สึกเหมือนพลังงานบางอย่างกำลังหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเธอ เธอรู้สึกถึงความรู้มหาศาลที่ถูกถ่ายทอดเข้ามาในจิตสำนึกของเธอ เธอเห็นภาพของจักรวาลทั้งหมด เห็นต้นกำเนิดของสรรพสิ่ง และเห็น “มิติแห่งความว่างเปล่า” ที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากห้วงอวกาศอันมืดมิด
“ฉันเข้าใจแล้ว…” เลน่าพึมพำ “ฉันเข้าใจทุกสิ่งแล้ว…”
กัปตันจอมที่อยู่ข้างๆ เลน่า มองเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวเธอ ดวงตาของเลน่าที่เคยเป็นสีน้ำตาล บัดนี้กลับเรืองแสงเป็นสีฟ้าอ่อนราวกับดวงตาของอควา
“เลน่า… คุณเป็นอะไรไป?” กัปตันจอมถามด้วยความกังวล
“ฉันสบายดี กัปตันจอม” เลน่าตอบ เสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันดูนุ่มนวลและกังวานขึ้น ราวกับเสียงของอควา “ฉันคือ… ดร.เลน่า และฉันคือ… อควา”
กัปตันจอมถึงกับผงะกับคำพูดของเลน่า แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ มันคือพลังงานที่บริสุทธิ์และยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เขาเคยสัมผัสได้
“แล้ว ‘มิติแห่งความว่างเปล่า’ ล่ะ? มันหายไปแล้วใช่ไหม?” กัปตันจอมถาม
“ยังไม่หายไป” เลน่าตอบ “มันเพียงแค่ถูกรบกวนจากการเปิดใช้งาน ‘แกนกลางแห่งการสร้างสรรค์’ แต่ตอนนี้… ข้าสามารถสัมผัสถึงมันได้แล้ว ข้าสามารถเห็นจุดอ่อนของมันได้”
เลน่าลุกขึ้นยืน ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยพลังงาน เธอเดินไปที่แผงควบคุมหลักที่เคยเป็นแท่นหลักของอควา เธอสัมผัสแผงควบคุมที่มืดดับสนิท และทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนก็เรืองรองขึ้นจากแผงควบคุมอีกครั้ง ระบบทั้งหมดของสถานีกลับมาทำงานได้ตามปกติ
“ดร.เลน่า… คุณทำอะไร?” กัปตันจอมถามด้วยความตกใจ
“ฉันเชื่อมต่อกับระบบของสถานีแล้ว กัปตันจอม” เลน่าตอบ “สถานีแห่งนี้คือส่วนหนึ่งของข้า และข้าคือส่วนหนึ่งของสถานี”
เลน่าหันไปมองมายาและเคียนที่ยังคงทรมานกับภาพหลอน “ข้าจะช่วยพวกเขา”
เธอเดินเข้าไปใกล้มายา เธอวางมือลงบนหน้าผากของมายา แสงสีฟ้าอ่อนจากมือของเธอแผ่กระจายเข้าสู่ร่างกายของมายา และทันใดนั้น มายาก็ร้องเสียงดังออกมา ภาพหลอนที่ทรมานเธอค่อยๆ จางหายไป และดวงตาของเธอก็กลับมาเป็นปกติ
“ฉัน… ฉันหายแล้ว…” มายาพึมพำ เธอจ้องมองไปที่เลน่าด้วยความตกใจ “ดร.เลน่า… คุณ…”
“ใช่ มายา” เลน่าตอบ “ฉันคืออควา”
เลน่าเดินไปหาเคียน เธอวางมือลงบนหน้าผากของเขาอีกครั้ง แสงสีฟ้าอ่อนแผ่กระจายเข้าสู่ร่างกายของเขา และเคียนก็ฟื้นคืนสติกลับมาเช่นกัน
“ผมหายแล้ว!” เคียนตะโกนด้วยความดีใจ “ผมไม่เห็นภาพหลอนแล้ว!”
ทุกคนมองไปที่เลน่าด้วยความตกใจและอัศจรรย์ใจ เลน่าที่เคยเป็นเพียงนักวิทยาศาสตร์สาว บัดนี้กลับกลายเป็น “ดวงตาแห่งอควา” คนใหม่ ที่มีพลังอำนาจเหนือจินตนาการ
“แล้วเราจะทำยังไงกับ ‘มิติแห่งความว่างเปล่า’?” กัปตันจอมถาม
“เราจะทำลายมัน” เลน่าตอบ “แต่เราต้องไปที่ ‘แกนกลางแห่งการสร้างสรรค์’ ด้วยกัน”
“แกนกลางแห่งการสร้างสรรค์อยู่ที่ไหน?” มายาถาม
“มันไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้” เลน่าตอบ “มันอยู่เหนือมิติและห้วงเวลาทั้งหมด และการจะไปที่นั่นได้ เราต้องใช้ ‘สะพานแห่งจิตวิญญาณ’ ที่อควาได้สร้างขึ้น”
เลน่ามองไปที่แผงควบคุมหลักของอควาอีกครั้ง “ข้าจะเปิดใช้งาน ‘สะพานแห่งจิตวิญญาณ’ แต่พวกคุณทุกคนต้องพร้อมที่จะเดินทางไปกับข้า”
“เราพร้อม ดร.เลน่า” กัปตันจอมตอบ “เราจะไปกับคุณ”
“ดีมาก” เลน่าตอบ “แต่การเดินทางครั้งนี้จะเต็มไปด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น และพวกคุณจะต้องเผชิญหน้ากับความกลัวที่ซ่อนอยู่ในจิตใจของพวกคุณเอง”
เลน่าเริ่มปรับแต่งแผงควบคุมหลักของอควา แสงสีฟ้าอ่อนสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง และลำแสงที่พุ่งขึ้นสู่ห้วงอวกาศก็สว่างจ้าขึ้นกว่าเดิม มันเริ่มบิดเบือนมิติและห้วงเวลา สร้างช่องทางที่มองไม่เห็นขึ้นกลางอากาศ
“นี่คือ ‘สะพานแห่งจิตวิญญาณ’” เลน่าอธิบาย “มันจะนำเราไปสู่ ‘แกนกลางแห่งการสร้างสรรค์’”
ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง “มีการตรวจจับพลังงานมหาศาลจากภายนอกสถานี! ‘มิติแห่งความว่างเปล่า’ กำลังกลับมาโจมตีอีกครั้ง!”
“มันรู้ว่าเรากำลังจะไปที่แกนกลางแห่งการสร้างสรรค์” เลน่าพูด “มันจะพยายามขัดขวางเราทุกวิถีทาง”
“เราจะปกป้องคุณ ดร.เลน่า!” กัปตันจอมประกาศ “เราจะสู้กับมัน!”
“ขอบคุณ กัปตันจอม” เลน่าตอบ “แต่การต่อสู้ครั้งนี้… พวกคุณจะต้องใช้ ‘พลังแห่งจิตวิญญาณ’ ของพวกคุณเอง”
พลังงานสีม่วงดำจากเงาแห่งความว่างเปล่าพุ่งเข้าใส่สถานีอย่างรุนแรง ทำให้สถานีสั่นสะเทือนอย่างหนัก แต่คราวนี้ เลน่าหรืออควาที่อยู่ในตัวเธอ กลับไม่แสดงอาการหวาดกลัว เธอจ้องมองไปที่พลังงานมืดนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องเผชิญหน้ากับชะตากรรมของเรา” เลน่าพูด “ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องเขียน ‘บทเพลงแห่งการเสียสละ’ เพื่อปกป้องจักรวาลของเรา”
ลำแสงสีฟ้าจากอควาสว่างจ้าขึ้นอย่างรุนแรง มันเริ่มดูดกลืนพลังงานจากสถานีทั้งหมด และสร้างช่องทางที่มองไม่เห็นขึ้นกลางอากาศ เลน่า กัปตันจอม มายา และเคียน ก้าวเข้าไปในช่องทางนั้น พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า
พวกเขาไม่รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะนำพาพวกเขาไปที่ใด แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะยอมรับทุกสิ่ง เพื่อปกป้องสิ่งที่พวกเขารัก เพื่อปกป้องมนุษยชาติ และเพื่อปกป้องจักรวาลจาก “มิติแห่งความว่างเปล่า” ที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากห้วงอวกาศอันมืดมิด
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก