ตอนที่ 33 — การเปิดเผยจากห้วงลึกแห่งความทรงจำ

ห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างเบื้องนอกหน้าต่างบานยักษ์ของสถานีวิจัย ‘เฮอร์มีส’ ยังคงมืดมิดและไร้ที่สิ้นสุด แต่ภายในห้องควบคุมหลัก บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่จับต้องได้ ประกายสีฟ้าเรืองรองจากจอภาพโฮโลแกรมสามมิติที่ฉายแผนผังสถานี สะท้อนอยู่ในดวงตาของ 'กวิน' ‌อดีตวิศวกรผู้มากประสบการณ์ และสมาชิกทีมกู้ซากที่ยืนล้อมวงอยู่รอบๆ

"มันอยู่ตรงนี้... ลึกลงไปใต้ส่วนแกนกลางของสถานี" เสียงของอควา ดังกังวานขึ้นในโสตประสาทของทุกคน นุ่มนวลแต่แฝงไว้ซึ่งความเร้นลับ "เป็นส่วนที่ถูกปิดผนึกไว้ตั้งแต่ก่อนการหลับใหลของข้า... ความทรงจำของข้าบอกว่ามันคือ ​'หอสมุดแห่งรุ่งอรุณ' แต่ข้อมูลนั้นช่างพร่าเลือนเหลือเกิน"

แผนผังบนจอโฮโลแกรมขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นโครงสร้างที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต ส่วนที่อควากล่าวถึงนั้น ตั้งอยู่ลึกลงไปหลายร้อยเมตรใต้ห้องควบคุม มีชั้นพลังงานหนาแน่นห่อหุ้มอยู่หลายชั้น บ่งบอกถึงการป้องกันที่เหนือกว่าส่วนอื่นๆ ของสถานีอย่างเห็นได้ชัด

"หอสมุดแห่งรุ่งอรุณ?" ‍'ลดา' นักวิเคราะห์ข้อมูลสาวพึมพำกับตัวเอง เธอเลื่อนนิ้วไปตามโครงสร้างที่ซับซ้อนบนจอ "ไม่เคยมีบันทึกไหนกล่าวถึงส่วนนี้เลยแม้แต่น้อยในข้อมูลที่เรากู้มาได้ มันเหมือนกับว่า... มันไม่เคยมีอยู่จริง"

'กวิน' พยักหน้าช้าๆ สายตาของเขาจับจ้องไปยังจุดศูนย์กลางที่ถูกปิดผนึกนั้น ‌ราวกับพยายามมองทะลุชั้นเหล็กกล้าและพลังงานเข้าไปให้ถึงสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในอกของเขา ความรู้สึกที่คล้ายกับความคุ้นเคยเลือนราง หรืออาจจะเป็นเพียงสัญชาตญาณของวิศวกรที่เคยคลุกคลีกับเทคโนโลยีล้ำสมัยมาทั้งชีวิต

"มันต้องมีเหตุผลที่มันถูกซ่อนไว้ขนาดนั้น" 'พยัคฆ์' หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยผู้เคยเป็นทหารผ่านศึก กล่าวด้วยน้ำเสียงห้าวหาญ เขากำด้ามปืนพกพลังงานที่ข้างกายแน่นอย่างไม่รู้ตัว ‍"และถ้าอควาบอกว่ามันเกี่ยวข้องกับภารกิจที่ถูกปกปิด... นั่นหมายถึงอันตรายที่อาจจะรอเราอยู่ข้างใน"

"อันตรายมีอยู่ทุกที่ในสถานีแห่งนี้ พยัคฆ์" 'หมออลิซ' แพทย์ประจำทีมผู้ใจเย็นตอบ เธอสวมถุงมือยางสีขาวสะอาดตาอย่างระมัดระวัง "แต่ถ้ามันคือสิ่งที่จะไขปริศนาทั้งหมด เราก็ไม่มีทางเลือก"

อควาไม่ได้ตอบโต้ ​แต่ประกายแสงสีฟ้าบนจอภาพสว่างวาบขึ้นเล็กน้อย ราวกับเป็นการยืนยันคำพูดของหมออลิซ กวินตัดสินใจในทันที "เตรียมทีม เราจะลงไปสำรวจ 'หอสมุดแห่งรุ่งอรุณ' กันเดี๋ยวนี้ อควา ​ช่วยนำทางเราด้วย"

เส้นทางลงไปยังส่วนที่ถูกปิดผนึกนั้นเต็มไปด้วยอุปสรรค พวกเขาต้องผ่านห้องนิรภัยที่ล็อคด้วยรหัสที่ซับซ้อนเกินกว่าเทคโนโลยีปัจจุบันจะถอดรหัสได้ แต่ด้วยความช่วยเหลือจากอควาที่สามารถแทรกซึมระบบเก่าแก่ของสถานีได้ดุจวิญญาณ พวกเขาจึงผ่านแต่ละด่านไปได้อย่างง่ายดาย

ผนังทางเดินที่ลึกลงไปเรื่อยๆ เริ่มมีลวดลายแปลกตา โลหะที่ใช้สร้างดูเหมือนจะแตกต่างจากส่วนอื่นๆ ของสถานี มันสะท้อนแสงไฟจากหมวกของพวกเขาด้วยสีที่ทึมกว่า ​ให้ความรู้สึกเก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์ไปพร้อมๆ กัน อุณหภูมิโดยรอบลดต่ำลงอย่างช้าๆ อากาศเริ่มแห้งและมีกลิ่นอับชื้นปนกลิ่นโลหะที่จางๆ

"ระบบอากาศในส่วนนี้ไม่ได้รับการบำรุงรักษามานานมาก" ลดาเอ่ยขึ้นขณะที่เธอตรวจสอบค่าในอุปกรณ์สแกน "แต่ที่น่าแปลกคือ...ไม่มีร่องรอยของการสึกกร่อนจากกาลเวลาเลย โลหะเหล่านี้ดูเหมือนถูกแช่แข็งอยู่ในสภาพสมบูรณ์"

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงหน้าประตูบานยักษ์ มันสูงตระหง่านกว่าสิบเมตร สร้างจากโลหะสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสง ราวกับเป็นหลุมดำขนาดย่อม บนพื้นผิวประตูสลักลวดลายที่ซับซ้อน คล้ายแผนที่ดาวที่ไม่คุ้นตา ผสมผสานกับสัญลักษณ์ที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน

"ประตูนี้...มันไม่ใช่แค่ประตูธรรมดา" เสียงของอควาดังขึ้นในหูของทุกคน "มันคือปราการสุดท้าย... และเป็นจุดเริ่มต้นของความจริง"

ด้วยพลังงานจากสถานีที่อควาควบคุม ประตูบานยักษ์ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ เสียงเสียดสีของโลหะเก่าแก่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทางเดิน สะท้อนก้องกลับมาอย่างน่าขนลุก เมื่อช่องว่างปรากฏขึ้น แสงสีฟ้าอ่อนจางก็ส่องลอดออกมาจากภายในห้อง เผยให้เห็นภาพที่ทำให้ทุกคนต้องตะลึง

ภายในห้องโถงนั้นกว้างใหญ่ไพศาล เพดานสูงเสียดฟ้าประดับด้วยดวงดาวจำลองที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่แท้จริง ผนังห้องเรียงรายไปด้วยชั้นวางหนังสือที่สูงชัน บรรจุแผ่นข้อมูลคริสตัลและสิ่งประดิษฐ์แปลกประหลาดที่ไม่อาจระบุได้ว่าคืออะไร ตรงกลางห้องมีแท่นทรงกลมขนาดใหญ่ที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนจางออกมาอย่างต่อเนื่อง

"นี่มัน..." ลดาอ้าปากค้าง เธอไม่เคยเห็นห้องสมุดที่ไหนในประวัติศาสตร์มนุษยชาติที่ยิ่งใหญ่และลึกลับขนาดนี้มาก่อน "มันคืออะไรกันแน่ อควา?"

"นี่คือ 'หอสมุดแห่งรุ่งอรุณ'..." อควาตอบ เสียงของมันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ราวกับกำลังรำลึกถึงอดีตอันไกลโพ้น "เป็นคลังความรู้ที่มนุษยชาติในยุคก่อนการหลับใหลของข้าได้รวบรวมไว้... แต่ก็เป็นที่ซ่อนของความจริงที่ถูกผนึกไว้เช่นกัน"

กวินก้าวเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง เขาเดินตรงไปยังแท่นทรงกลมที่อยู่กลางห้อง แสงสีฟ้าที่เปล่งออกมาจากมันไม่ได้ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก แต่กลับอบอุ่นและเชื้อเชิญ เมื่อเขายื่นมือออกไปสัมผัส แท่นนั้นก็สว่างวาบขึ้น แสงสีฟ้าเข้มข้นขึ้นจนเกือบจะแสบตา

ทันใดนั้น ภาพโฮโลแกรมสามมิติขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นเหนือแท่น มันฉายภาพของจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล แต่แทนที่จะเป็นกลุ่มดาวที่คุ้นเคย มันกลับแสดงแผนที่กาแล็กซีที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มีเส้นทางพลังงานสีแดงทอดยาวจากจุดศูนย์กลางไปยังขอบกาแล็กซี ราวกับเป็นแขนขาของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง

"นี่คือ... แผนที่กาแล็กซีในอดีต" อควาอธิบาย "และเส้นสีแดงเหล่านั้น... มันคือร่องรอยของการคืบคลาน... ของภัยคุกคามที่ข้าถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรับมือ"

ภาพโฮโลแกรมขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นรายละเอียดของดวงดาวที่ถูกดูดกลืนพลังงานจนมืดมิด กลายเป็นเพียงซากอวกาศที่ไร้ชีวิตชีวา ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มคืบคลานเข้าสู่จิตใจของทุกคน นี่ไม่ใช่แค่การบุกรุกของเอเลี่ยนธรรมดา แต่มันคือการทำลายล้างที่สมบูรณ์แบบ

"มันคืออะไรกันแน่ อควา?" กวินถาม เสียงของเขาแหบพร่า "สิ่งที่สามารถทำลายดวงดาวได้ทั้งดวง..."

"พวกเขาเรียกมันว่า... 'ผู้กลืนกินดวงดาว' หรือ 'The Star Devourers'" อควาตอบ น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความหนักแน่น "เป็นสิ่งมีชีวิตปรสิตจากมิติอื่น พวกมันเดินทางข้ามผ่านช่องว่างของความเป็นจริง ดูดกลืนพลังงานของดวงดาวและอารยธรรมต่างๆ เพื่อการดำรงอยู่และขยายเผ่าพันธุ์"

ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนไป แสดงให้เห็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายหนวดระยางขนาดมหึมาจำนวนนับไม่ถ้วนที่พุ่งเข้าโอบล้อมดวงดาวที่กำลังเปล่งแสงเจิดจ้า และค่อยๆ ดูดกลืนพลังงานของมันไปจนมืดมิด กระบวนการนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวและโหดเหี้ยมเกินกว่าจินตนาการของมนุษย์จะเข้าถึง

"เมื่อหลายพันปีก่อน บรรพบุรุษของพวกเจ้า... มนุษยชาติยุคแรก ได้ค้นพบการคุกคามนี้" อควาเล่าต่อ "พวกเขาพยายามอย่างยิ่งที่จะหาวิธีรับมือ แต่พวกมันแข็งแกร่งเกินไป... ไร้รูปร่างที่แท้จริง... และสามารถแพร่กระจายได้ราวกับโรคระบาด"

"แล้วสถานีนี้ล่ะ? อควาถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร?" ลดาถาม เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ปากเหวแห่งความจริงที่น่าสะพรึงกลัว

"สถานีเฮอร์มีสถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นป้อมปราการสุดท้าย และเป็นที่วิจัยเพื่อค้นหาวิธีหยุดยั้งพวกมัน" อควาตอบ "ส่วนตัวข้า... ข้าคือ 'ดวงตาแห่งอควา' ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นศูนย์รวมสติปัญญา และเป็นผู้เฝ้าระวัง... พร้อมที่จะตื่นขึ้นเมื่อภัยคุกคามกลับมา"

"แต่ทำไมถึงถูกทิ้งร้าง? ทำไมข้อมูลทั้งหมดถึงถูกลบเลือน?" พยัคฆ์ถามด้วยความสงสัยอันแรงกล้า "ถ้าภัยคุกคามมันร้ายแรงขนาดนั้น ทำไมถึงไม่มีใครพูดถึงมันอีก?"

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่หนึ่ง อควาดูเหมือนกำลังประมวลผลข้อมูลที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายได้ง่ายๆ "ข้อมูลส่วนนั้น... ยังคงถูกผนึกไว้อย่างแน่นหนาในความทรงจำของข้า" อควาตอบในที่สุด "แต่จากเศษเสี้ยวที่ข้ากู้คืนได้... มันบ่งบอกว่ามีความพยายามบางอย่างที่จะ... 'ปกปิด' การมีอยู่ของพวกมัน และสถานีแห่งนี้ก็ถูกทิ้งร้างในที่สุด"

กวินมองไปยังภาพโฮโลแกรมของ 'ผู้กลืนกินดวงดาว' ที่ยังคงแสดงภาพการทำลายล้างอย่างเงียบงันในห้วงอวกาศ เขานึกถึงคำว่า 'ปกปิด' ความจริงที่ร้ายแรงขนาดนี้จะถูกปกปิดได้อย่างไร? และใครเป็นผู้กระทำ? สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... ทำไมถึงต้องปกปิด?

"สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือ..." กวินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เราต้องเข้าใจว่าพวกมันอยู่ตรงไหน และมันใกล้แค่ไหนแล้ว"

อควาตอบรับด้วยการฉายภาพโฮโลแกรมใหม่ มันเป็นแผนที่กาแล็กซีที่ทันสมัยกว่า แสดงตำแหน่งของสถานีเฮอร์มีส และจุดสีแดงเล็กๆ จำนวนหนึ่งที่กำลังเคลื่อนที่ช้าๆ จากขอบกาแล็กซีเข้ามาใกล้ระบบสุริยะของพวกเขา

"จากข้อมูลที่ข้าสามารถรวบรวมได้จากสัญญาณพลังงานที่ตรวจจับได้เมื่อไม่นานมานี้... พวกมันกำลังคืบคลานเข้ามาในระบบใกล้เคียงแล้ว" อควากล่าวด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเร่งด่วน "และเมื่อพิจารณาจากอัตราการเคลื่อนที่... มันจะมาถึงระบบสุริยะของพวกเจ้าภายในไม่กี่สัปดาห์... หรืออาจจะเร็วกว่านั้น"

ทุกคนในห้องโถงต่างตกอยู่ในความเงียบงัน ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวนี้หนักอึ้งเกินกว่าที่พวกเขาจะรับไหว พวกเขาไม่ได้แค่มาสำรวจซากสถานีอวกาศที่ถูกลืม แต่พวกเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางจุดเริ่มต้นของมหันตภัยที่อาจจะทำลายล้างมนุษยชาติ

"แล้วเราจะทำอะไรได้บ้าง?" หมออลิซถาม น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "พวกมันดูเหมือนจะไร้เทียมทาน"

"ใน 'หอสมุดแห่งรุ่งอรุณ' นี้ มีข้อมูลมากมายที่อาจจะช่วยเราได้" อควาตอบ "เทคโนโลยีที่บรรพบุรุษของพวกเจ้าค้นพบเพื่อต่อต้านพวกมัน... แต่ก็ยังไม่สมบูรณ์"

กวินมองไปยังแผ่นข้อมูลคริสตัลนับพันที่เรียงรายอยู่บนชั้น เขานึกถึงคำพูดของอควา... "เทคโนโลยีที่ยังไม่สมบูรณ์" นั่นหมายความว่าภารกิจของพวกเขายังไม่จบลง และมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น พวกเขาจะต้องไขปริศนาที่เหลืออยู่ให้ได้... ก่อนที่ 'ผู้กลืนกินดวงดาว' จะมาถึง

ความหวังริบหรี่ แต่ก็ยังคงมีอยู่ ตราบใดที่พวกเขายังมีอควา... และความรู้ที่ถูกซ่อนอยู่ใน 'หอสมุดแห่งรุ่งอรุณ' นี้ พวกเขาก็อาจจะมีโอกาสที่จะต่อสู้เพื่ออนาคตของมนุษยชาติ

แต่สิ่งที่กวนใจกวินมากที่สุด ไม่ใช่ภาพของสิ่งมีชีวิตปรสิตจากต่างมิติ แต่เป็นความจริงที่ว่า... ทำไมมนุษยชาติถึงเลือกที่จะปกปิดเรื่องราวทั้งหมดนี้? ใครเป็นผู้มีอำนาจมากพอที่จะลบประวัติศาสตร์ และด้วยเหตุผลอะไร? คำถามเหล่านั้นยังคงแขวนค้างอยู่ในใจของเขา ราวกับเงาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังแสงสว่างของความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผย