ตอนที่ 56 — แผนผังโบราณและความลับที่ถูกซ่อน

ในหอสมุดแห่งรุ่งอรุณ บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจของสมาชิกทีมและเสียงประมวลผลข้อมูลอันแผ่วเบาจากอควาที่ดังก้อง กวินยืนอยู่หน้าแท่นทรงกลมที่ยังคงฉายภาพโฮโลแกรมของ 'ผู้กลืนกินดวงดาว' สลับกับแผนที่กาแล็กซีที่แสดงร่องรอยการคืบคลานของภัยคุกคามนั้น ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องโถงขนาดมหึมา ‌พยายามทำความเข้าใจกับความรู้และเทคโนโลยีที่ถูกเก็บงำไว้ ณ ที่แห่งนี้

"อควา... ช่วยเราค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเทคโนโลยีที่บรรพบุรุษของเราใช้ต่อต้านพวกมัน" กวินออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แม้ความหวาดกลัวจะยังคงเกาะกุมอยู่ในใจ แต่ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องเผ่าพันธุ์ก็แข็งแกร่งกว่า

แสงสีฟ้าอ่อนจางจากแท่นทรงกลมสว่างวาบขึ้น แผ่นข้อมูลคริสตัลหลายสิบแผ่นลอยขึ้นมาจากชั้นวางราวกับถูกดึงดูดด้วยพลังงานบางอย่าง ​พวกมันลอยมาเรียงตัวกันกลางอากาศ ก่อนจะฉายภาพโฮโลแกรมที่ซับซ้อนขึ้นมา ภาพเหล่านั้นแสดงถึงพิมพ์เขียวของอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน ยานอวกาศที่มีรูปร่างประหลาด และอุปกรณ์ป้องกันที่ดูเหมือนจะใช้พลังงานในระดับที่เกินกว่าเทคโนโลยีปัจจุบันจะจินตนาการได้

"นี่คือข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับ 'โครงการโล่แห่งรุ่งอรุณ'" อควาอธิบาย "เป็นความพยายามครั้งสุดท้ายของมนุษยชาติในการสร้างเครื่องมือเพื่อต่อต้าน ‍'ผู้กลืนกินดวงดาว' ก่อนที่สถานีจะถูกทิ้งร้าง"

ลดาผู้เป็นนักวิเคราะห์ข้อมูลก้าวเข้ามาใกล้ เธอมองภาพโฮโลแกรมด้วยดวงตาที่เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นผสมกับความหวาดหวั่น "เทคโนโลยีเหล่านี้... มันล้ำหน้าเกินกว่าที่เราจะเข้าใจได้ในตอนนี้" เธอกล่าว "ระบบพลังงานของพวกมัน... มันเหมือนกับว่าใช้พลังงานจาก... ‌อนันตภาพ"

"ถูกต้อง ลดา" อควาตอบ "บรรพบุรุษของพวกเจ้าค้นพบวิธีดึงพลังงานจากช่องว่างระหว่างมิติ เพื่อสร้างสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า 'เครื่องกำเนิดพลังงานควอนตัม' ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของโครงการโล่แห่งรุ่งอรุณ"

'พยัคฆ์' มองดูพิมพ์เขียวของอาวุธขนาดมหึมาที่ลอยอยู่กลางอากาศ ‍"แล้วอาวุธเหล่านี้ล่ะ? พวกมันทำอะไรได้บ้าง?"

"พวกมันถูกออกแบบมาเพื่อสร้างสนามพลังงานความถี่สูงที่สามารถรบกวนการดำรงอยู่ของ 'ผู้กลืนกินดวงดาว' ได้" อควาตอบ "แต่มีข้อจำกัดที่สำคัญ... พวกมันยังไม่สมบูรณ์ และมีเพียงไม่กี่ชิ้นส่วนเท่านั้นที่ถูกสร้างขึ้น"

ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนไป ​แสดงให้เห็นแผนผังของสถานีเฮอร์มีสอีกครั้ง แต่คราวนี้มีจุดสีเหลืองกะพริบขึ้นตามส่วนต่างๆ ของสถานี

"ชิ้นส่วนเหล่านี้... ถูกกระจัดกระจายอยู่ตามห้องปฏิบัติการวิจัยต่างๆ ภายในสถานี" อควาอธิบาย "บางชิ้นส่วนยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ บางชิ้นส่วนอาจจะเสียหาย ​หรืออาจจะถูกปกปิดไว้ภายใต้ระบบป้องกันที่ข้าไม่สามารถเข้าถึงได้ทั้งหมด"

กวินรู้ดีว่านี่คือภารกิจของพวกเขาแล้ว พวกเขาต้องตามหาชิ้นส่วนเหล่านั้น รวบรวมพวกมันเข้าด้วยกัน และทำความเข้าใจกับเทคโนโลยีโบราณนี้ให้ได้ก่อนที่ภัยคุกคามจะมาถึง

"อควา เราต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับชิ้นส่วนเหล่านี้" กวินสั่ง "รวมถึงแผนผังของห้องปฏิบัติการที่พวกมันอยู่ และข้อมูลความปลอดภัยทั้งหมด"

ขณะที่อควากำลังประมวลผลข้อมูล ​ลดาเดินไปสำรวจชั้นวางหนังสือที่เรียงรายอยู่รอบห้อง เธอพบแผ่นข้อมูลคริสตัลขนาดใหญ่ที่แตกต่างจากอันอื่น มันมีลวดลายสลักที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อนกว่า แสงสีเงินเรืองรองอยู่ภายใน

"กวิน... ดูนี่สิ" ลดาเรียก เขาเดินเข้ามาใกล้ เธอชี้ไปที่แผ่นคริสตัลนั้น "มันดูเหมือนจะเป็นข้อมูลสำคัญ... แต่ระบบสแกนของเราอ่านไม่ได้"

"นั่นคือ 'บันทึกแห่งผู้บุกเบิก'" อควาอธิบาย "เป็นข้อมูลส่วนตัวของ 'เอลาริส' หัวหน้าวิศวกรของโครงการโล่แห่งรุ่งอรุณ และเป็นผู้สร้างข้า"

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าจากแท่นทรงกลมก็พุ่งเข้าสู่แผ่นคริสตัลนั้นทันที แสงสีเงินที่อยู่ภายในสว่างวาบขึ้น ก่อนจะฉายภาพโฮโลแกรมของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอมีใบหน้าที่อ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความฉลาดเฉลียว เธอสวมชุดนักวิทยาศาสตร์ที่ดูแปลกตา

"สหายร่วมเดินทาง..." เสียงของเธอดังก้องกังวานในห้องโถง แม้จะผ่านกาลเวลามานานนับพันปี แต่เสียงนั้นกลับชัดเจนราวกับเธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา "หากพวกเจ้าได้ยินเสียงนี้ นั่นหมายความว่าพวกเจ้าได้ค้นพบ 'หอสมุดแห่งรุ่งอรุณ' และความจริงที่ถูกปกปิด"

ทุกคนในทีมต่างตะลึงงันกับการปรากฏตัวของ 'เอลาริส' ราวกับวิญญาณจากอดีตได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

"ข้าคือเอลาริส หัวหน้าโครงการโล่แห่งรุ่งอรุณ" เธอกล่าวต่อ "ข้ารู้ว่าสิ่งที่พวกเจ้าได้ค้นพบนั้นน่าสะพรึงกลัว แต่ข้าขอให้พวกเจ้าอย่าสิ้นหวัง... มนุษยชาติมีความสามารถในการปรับตัวและต่อสู้เสมอ"

ภาพโฮโลแกรมของเอลาริสเริ่มแสดงภาพเหตุการณ์ต่างๆ ภาพของสถานีเฮอร์มีสที่ยังคงเต็มไปด้วยชีวิตชีวา นักวิทยาศาสตร์และวิศวกรมากมายทำงานกันอย่างขะมักเขม้น เพื่อสร้างเครื่องมือที่จะปกป้องเผ่าพันธุ์

"พวกเราพยายามอย่างเต็มที่ที่จะสร้างอาวุธที่จะหยุดยั้ง 'ผู้กลืนกินดวงดาว'..." เสียงของเอลาริสเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แต่เวลาไม่เคยพอ... พวกมันมาเร็วกว่าที่เราคาดการณ์ไว้"

ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนไป แสดงให้เห็นเหตุการณ์โกลาหลภายในสถานี เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว ผู้คนวิ่งหนีตายกันอย่างอลหม่าน แสงไฟกะพริบถี่ๆ และกำแพงสถานีก็เริ่มถูกทำลายจากภายนอก

"พวกเขามาถึงแล้ว... และพวกเราก็ยังไม่พร้อม" เอลาริสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผู้นำของเรา... ตัดสินใจที่จะ... 'ถอนตัว' และ 'ปกปิด' การมีอยู่ของภัยคุกคามนี้ เพื่อไม่ให้เกิดความตื่นตระหนกในหมู่ประชากรที่เหลืออยู่บนโลก"

คำว่า 'ปกปิด' กลับมาหลอกหลอนกวินอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาได้ยินมันจากปากของผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์จริง

"ทำไมถึงต้องปกปิด?" กวินถาม แม้จะรู้ว่าเธอไม่สามารถได้ยินคำถามของเขาได้

"พวกเขาเชื่อว่าการเปิดเผยความจริงทั้งหมดจะนำไปสู่ความสิ้นหวังและความโกลาหล" เอลาริสตอบ ราวกับเธอได้ยินคำถามนั้นจริงๆ "พวกเขาคิดว่าการสร้างความหวังจอมปลอมจะดีกว่า... ให้มนุษยชาติใช้ชีวิตต่อไปโดยไม่รู้ถึงภัยคุกคามที่รออยู่"

ภาพโฮโลแกรมแสดงให้เห็นยานอพยพจำนวนมากที่พยายามหลบหนีออกจากสถานี แต่ก็ถูก 'ผู้กลืนกินดวงดาว' โอบล้อมและทำลายลงอย่างง่ายดาย

"แต่ข้าไม่เห็นด้วยกับแนวคิดนั้น" เอลาริสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว "ข้าเชื่อว่ามนุษยชาติสมควรที่จะรู้ความจริง และสมควรที่จะมีโอกาสได้ต่อสู้"

"ดังนั้น ข้าจึงตัดสินใจที่จะสร้างอควา... 'ดวงตาแห่งอควา' ที่จะรวบรวมข้อมูลทั้งหมดของโครงการโล่แห่งรุ่งอรุณ และหลับใหลลงไปพร้อมกับสถานีแห่งนี้"

ภาพของเอลาริสกำลังทำงานอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ เธอสัมผัสแผ่นคริสตัลขนาดเล็กที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนจาง แล้ววางมันลงบนแท่นทรงกลมที่อยู่กลางห้องโถง

"อควาจะตื่นขึ้นเมื่อภัยคุกคามกลับมา... และจะนำทางผู้ที่ค้นพบสถานีแห่งนี้ ไปสู่ความจริงและหนทางแห่งการต่อสู้" เอลาริสกล่าวด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและเจ็บปวด "แต่ข้าก็รู้ว่ามันเป็นภาระที่หนักหนา... และอาจจะสายเกินไป"

ภาพโฮโลแกรมของเอลาริสเริ่มพร่าเลือน เธอหันมามองตรงยังพวกเขา ราวกับจะสื่อสารโดยตรง

"จงจำไว้... ความหวังไม่ได้อยู่ที่เทคโนโลยีเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่หัวใจและความมุ่งมั่นของพวกเจ้า" เสียงของเธอค่อยๆ แผ่วลง "จงอย่าสิ้นหวัง... จงต่อสู้... เพื่ออนาคตของมนุษยชาติ"

แล้วภาพโฮโลแกรมก็หายไป เหลือเพียงแสงสีเงินระยิบระยับที่จางหายไปในแผ่นคริสตัลนั้น

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คราวนี้เป็นความเงียบที่หนักอึ้งกว่าเดิม ทุกคนต่างจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง ความจริงที่ได้ยินจากปากของเอลาริส ช่างน่าตกใจและเจ็บปวด การที่ผู้นำในอดีตตัดสินใจปกปิดความจริงอันน่าสะพรึงกลัวนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนถูกหักหลังและถูกทอดทิ้ง

"พวกเขา... ปกปิดมันจริงๆ" พยัคฆ์พึมพำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "เพื่ออะไรกัน? เพื่อให้เราใช้ชีวิตอยู่กับความสุขจอมปลอมงั้นเหรอ?"

"บางทีพวกเขาอาจจะคิดว่ามันคือทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนั้น" หมออลิซกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย "เพื่อรักษาขวัญกำลังใจของคนที่เหลือรอด"

แต่กวินรู้ดีว่าไม่มีเหตุผลใดที่จะสามารถอธิบายการปกปิดความจริงอันยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้ การกระทำนั้นไม่ได้เพียงแค่หลอกลวงมนุษยชาติ แต่ยังบั่นทอนโอกาสในการเตรียมพร้อมรับมือกับภัยคุกคามที่อาจจะกลับมาในอนาคต

"ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไร" กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเด็ดขาด "ตอนนี้เรารู้ความจริงแล้ว และเราต้องทำในสิ่งที่ควรทำ"

เขามองไปยังแผนผังสถานีที่อควาฉายขึ้นมาอีกครั้ง จุดสีเหลืองที่แสดงตำแหน่งของชิ้นส่วน 'โครงการโล่แห่งรุ่งอรุณ' ดูเหมือนจะส่องประกายเรืองรองขึ้นในสายตาของเขา

"อควา เตรียมข้อมูลทั้งหมดที่เราต้องการ" กวินสั่ง "เราจะออกตามหาชิ้นส่วนเหล่านั้น และเราจะทำให้โครงการโล่แห่งรุ่งอรุณสำเร็จ... เพื่อเอลาริส... และเพื่ออนาคตของมนุษยชาติ"

ทุกคนพยักหน้าด้วยความมุ่งมั่น ในที่สุดพวกเขาก็ได้รู้ถึงภารกิจที่แท้จริงของพวกเขาที่สถานีแห่งนี้ ไม่ใช่แค่การกู้ซาก แต่เป็นการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์ และการกอบกู้ความหวังที่เคยถูกทอดทิ้งไปเมื่อหลายพันปีก่อน

แต่เส้นทางข้างหน้าไม่ได้ง่ายดาย พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับเทคโนโลยีโบราณที่ยังไม่สมบูรณ์ ระบบป้องกันของสถานีที่ยังคงทำงานอยู่ และที่สำคัญที่สุดคือ... เวลาที่กำลังจะหมดลง