หลังจากได้ฟังเรื่องราวจากเอลาริสและความจริงอันน่าตกตะลึงเกี่ยวกับการปกปิดภัยคุกคาม 'ผู้กลืนกินดวงดาว' บรรยากาศภายในทีมก็เปลี่ยนไป ความโกรธและความผิดหวังปะปนกับความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้เพื่ออนาคตของมนุษยชาติ กวินนำทีมออกจาก 'หอสมุดแห่งรุ่งอรุณ' มุ่งหน้าไปยังส่วนแรกที่อควาระบุว่ามีชิ้นส่วนสำคัญของ 'โครงการโล่แห่งรุ่งอรุณ'
เส้นทางที่อควานำทางไปนั้นไม่ใช่เส้นทางหลักของสถานี มันคือส่วนที่ถูกลืมเลือน ถูกปิดตายด้วยกำแพงเหล็กหนาที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่นและหยากไย่หนาเตอะ บ่งบอกว่าไม่เคยมีใครย่างกรายเข้ามานานนับพันปี อากาศในส่วนนี้หนักอึ้งและเย็นยะเยือกกว่าที่อื่น แสงไฟจากหมวกของพวกเขาสะท้อนกับหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามผนังโลหะ สร้างเงาวูบไหวราวกับมีสิ่งมีชีวิตลึกลับแอบซุ่มมองอยู่
"ส่วนนี้... เป็นห้องปฏิบัติการทดลองพลังงานควอนตัม" อควาอธิบายในโสตประสาทของทุกคน "เป็นที่ตั้งของ 'แกนพลังงานควอนตัม' ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญของเครื่องกำเนิดพลังงาน"
เมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูห้องปฏิบัติการ กวินใช้เครื่องมือตัดโลหะพลังงานสูงเจาะทะลุแผ่นเหล็กหนาที่ปิดกั้นทางเข้า เสียงโลหะที่ถูกตัดด้วยพลังงานความร้อนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทางเดิน พร้อมกับกลิ่นไหม้ที่คละคลุ้ง เมื่อประตูถูกเปิดออก แสงไฟจากหมวกของพวกเขาก็ส่องเข้าไปในความมืดมิดของห้องที่กว้างใหญ่
ภายในห้องปฏิบัติการนั้นเต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่ดูแปลกตาและซับซ้อนเกินกว่าที่พวกเขาจะเข้าใจ เครื่องจักรขนาดมหึมาที่เชื่อมต่อกันด้วยสายเคเบิลนับร้อยเส้นตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ผนังห้องเรียงรายไปด้วยจอแสดงผลที่มืดสนิทและแผงควบคุมที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่นหนา
"แกนพลังงานควอนตัมควรจะอยู่ตรงกลางของเครื่องจักรนั้น" อควาชี้เป้าหมาย
ขณะที่พวกเขากำลังก้าวเข้าไปในห้อง ลดาใช้เครื่องสแกนตรวจจับสภาพแวดล้อม "ฉันรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แปลกประหลาด..." เธอกล่าว น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความระแวง "มันไม่ใช่พลังงานของสถานี... มันเหมือนกับ... พลังงานชีวภาพ"
ทันใดนั้น แสงไฟภายในห้องก็กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลง เหลือเพียงแสงจากหมวกของพวกเขาที่ส่องสว่างอย่างจำกัด เสียงบางอย่างดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เสียงที่คล้ายกับเสียงเสียดสีของโลหะกับหิน แต่ก็แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
"มีอะไรบางอย่างอยู่ในนี้" พยัคฆ์ชักปืนพลังงานออกมา เขาหันไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง ดวงตาของเขากวาดมองไปยังเงาที่เต้นระบำไปตามผนังห้อง
"ระวังตัวไว้" กวินสั่ง เขาเองก็ชักปืนพกพลังงานออกมาเช่นกัน หัวใจของเขากำลังเต้นแรงอย่างผิดปกติ ความรู้สึกไม่สบายใจคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว
จากความมืดมิดเบื้องหลังเครื่องจักรขนาดมหึมา เงาร่างหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมา มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่สูงโปร่งและบิดเบี้ยว ร่างกายของมันปกคลุมไปด้วยผิวหนังสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสง ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงก่ำราวกับถ่านเพลิงที่ลุกโชน ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงลมหายใจ มันเคลื่อนไหวอย่างเงียบงันราวกับวิญญาณ
"นั่นมันตัวอะไร?" หมออลิซพึมพำด้วยความตกใจ เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว
"มันคือ 'ผู้เฝ้าระวัง' ที่ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์เพื่อปกป้องส่วนนี้ของสถานี" อควาอธิบายด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ "พวกมันถูกออกแบบมาให้เป็นหุ่นยนต์ชีวภาพ... ที่ได้รับคำสั่งให้กำจัดผู้บุกรุกทั้งหมด"
แต่จากรูปลักษณ์ของมัน มันดูเหมือนจะเป็นอะไรที่มากกว่าหุ่นยนต์ชีวภาพธรรมดา มันดูเหมือนสิ่งมีชีวิตที่ถูกดัดแปลงและบิดเบี้ยวจนน่าสยดสยอง
'ผู้เฝ้าระวัง' ไม่รอช้า มันพุ่งเข้าใส่ทีมด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ แขนของมันยื่นออกไปเปลี่ยนเป็นใบมีดที่คมกริบ พยัคฆ์ยิงปืนพลังงานออกไปทันที ลำแสงสีฟ้าพุ่งเข้าชนร่างของมัน แต่ดูเหมือนจะไม่มีผล ร่างของมันดูดซับพลังงานนั้นไว้ ราวกับเป็นฟองน้ำ
"มันดูดซับพลังงานได้!" พยัคฆ์ตะโกน เขากลิ้งตัวหลบการโจมตีของมันได้อย่างหวุดหวิด ใบมีดของมันเฉือนผ่านอากาศไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรจากใบหน้าของเขา
กวินยิงปืนพลังงานออกไปเช่นกัน แต่ก็ไร้ผล เขาเห็นว่านี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ด้วยอาวุธธรรมดา พวกเขาต้องหาวิธีอื่น
"อควา มีจุดอ่อนของพวกมันไหม?" กวินถามอย่างเร่งรีบ
"ข้อมูลเกี่ยวกับจุดอ่อนของพวกมันถูกลบเลือนไปพร้อมกับข้อมูลส่วนใหญ่ของสถานี" อควาตอบ "แต่ข้าสามารถเข้าถึงระบบของสถานีเพื่อสร้างความปั่นป่วนได้... มันอาจจะพอถ่วงเวลาได้บ้าง"
ทันใดนั้น ไฟในห้องก็กลับมาสว่างขึ้นอีกครั้ง แล้วก็ดับลงอย่างรวดเร็ว สลับไปมาอย่างบ้าคลั่ง สร้างความสับสนให้กับ 'ผู้เฝ้าระวัง' และทีมไปพร้อมๆ กัน
ในขณะที่ 'ผู้เฝ้าระวัง' กำลังสับสน กวินก็เห็นโอกาส เขาพุ่งเข้าใส่เครื่องจักรขนาดมหึมาที่อยู่กลางห้อง เขาเดาว่าแกนพลังงานควอนตัมอาจจะอยู่ภายใน และนั่นอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการหยุดยั้ง 'ผู้เฝ้าระวัง' นี้
'ผู้เฝ้าระวัง' ฟื้นตัวจากความสับสน มันพุ่งเข้าใส่กวินด้วยความเร็วที่น่ากลัว พยัคฆ์และลดาพยายามยิงปืนพลังงานใส่เพื่อถ่วงเวลา แต่ก็ไร้ผล
กวินเอื้อมมือไปสัมผัสแผงควบคุมที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่น เขาไม่รู้ว่าต้องทำอะไร แต่สัญชาตญาณของวิศวกรบอกให้เขาลองกดปุ่มบางปุ่ม
"อควา! ช่วยนำทางฉัน!" กวินตะโกน
ประกายแสงสีฟ้าอ่อนจางจากอควาปรากฏขึ้นบนแผงควบคุม มันนำทางนิ้วของกวินไปกดปุ่มบางปุ่มอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยก็ดังสนั่นไปทั่วห้อง เครื่องจักรขนาดมหึมาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังงานบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นภายใน
'ผู้เฝ้าระวัง' ชะงักงัน ร่างกายของมันเริ่มสั่นสะเทือนเช่นกัน แสงสีแดงในดวงตาของมันเริ่มกะพริบถี่ๆ ราวกับระบบกำลังทำงานผิดปกติ
"มันกำลังรบกวนการทำงานของมัน!" ลดาตะโกน "พลังงานควอนตัมกำลังทำให้มันหยุดชะงัก!"
กวินกดปุ่มสุดท้ายตามคำแนะนำของอควา ทันใดนั้น เครื่องจักรก็ปล่อยคลื่นพลังงานสีฟ้าเข้มข้นออกมา คลื่นพลังงานนั้นพุ่งเข้าชนร่างของ 'ผู้เฝ้าระวัง' อย่างจัง
ร่างของ 'ผู้เฝ้าระวัง' แข็งทื่อ มันกรีดร้องด้วยเสียงที่น่าสยดสยอง ก่อนที่ร่างกายของมันจะเริ่มสลายตัวเป็นละอองสีดำสนิทและจางหายไปในอากาศ เหลือเพียงกลิ่นไหม้และคราบเขม่าบางๆ บนพื้น
ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขาเพิ่งรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด
"นั่นคือ... แกนพลังงานควอนตัม" อควาอธิบาย "มันสามารถสร้างการรบกวนทางควอนตัมที่รุนแรงพอที่จะทำลายโครงสร้างของ 'ผู้เฝ้าระวัง' ได้"
กวินเดินเข้าไปใกล้เครื่องจักรขนาดมหึมา เขาพบแกนพลังงานควอนตัมที่อควาพูดถึง มันเป็นผลึกสีฟ้าเรืองแสงขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลางของเครื่องจักร มันเปล่งแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวขนาดย่อมที่ถูกจับมาขังไว้
"เราเจอแล้ว" กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง "ชิ้นส่วนแรกของโครงการโล่แห่งรุ่งอรุณ"
การเผชิญหน้ากับ 'ผู้เฝ้าระวัง' ทำให้ทุกคนตระหนักถึงอันตรายที่แท้จริงที่รออยู่ข้างหน้า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ยังมีชิ้นส่วนอีกมากมายที่ต้องตามหา และยังไม่รู้ว่าจะมี 'ผู้เฝ้าระวัง' หรือภัยคุกคามอื่นๆ ซ่อนอยู่ตามส่วนต่างๆ ของสถานีอีกหรือไม่
แต่ในความหวาดกลัวนั้น ก็มีความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งขึ้น พวกเขาได้เห็นถึงพลังของเทคโนโลยีโบราณนี้แล้ว และพวกเขาเชื่อว่ามันคือหนทางเดียวที่จะต่อสู้กับ 'ผู้กลืนกินดวงดาว'
ลดาใช้เครื่องมือพิเศษเพื่อถอดแกนพลังงานควอนตัมออกจากเครื่องจักรอย่างระมัดระวัง ผลึกสีฟ้าเรืองแสงนั้นให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกเมื่อสัมผัส แต่มันก็เต็มไปด้วยพลังงานที่น่าอัศจรรย์
"เราต้องรีบกลับไปที่ห้องควบคุม" กวินสั่ง "เราต้องศึกษาแกนพลังงานนี้ และวางแผนสำหรับภารกิจต่อไป"
ขณะที่พวกเขากำลังเดินออกจากห้องปฏิบัติการที่มืดมิด กวินหันกลับไปมองซากเครื่องจักรที่เคยเป็นที่ตั้งของแกนพลังงานควอนตัม ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจของเขา ความรู้สึกว่าเขาไม่ได้เป็นเพียงคนที่จะกอบกู้เทคโนโลยีเก่าแก่เหล่านี้ แต่เขากำลังเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมเลือนไปแล้ว
การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่แค่การสำรวจอวกาศ แต่เป็นการเดินทางย้อนเวลา เพื่อค้นหาความหวังที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของอดีต และเพื่อเผชิญหน้ากับอนาคตที่กำลังจะมาถึง
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก