ตอนที่ 102 — ร่องรอยของอารยธรรมที่สาบสูญ

การกลับมาที่ห้องควบคุมหลักพร้อมกับแกนพลังงานควอนตัม ทำให้บรรยากาศในทีมเต็มไปด้วยความหวังที่ริบหรี่ แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความเร่งด่วน ลดาเริ่มทำการวิเคราะห์แกนพลังงานทันทีที่นำมันมาวางไว้บนแท่นวิเคราะห์ ส่วนกวินและพยัคฆ์กำลังตรวจสอบแผนผังสถานีเพื่อวางแผนสำหรับภารกิจต่อไป

"แกนพลังงานนี้ซับซ้อนอย่างไม่น่าเชื่อ" ลดาพึมพำขณะที่เธอสวมแว่นตาขยายและใช้เครื่องมือละเอียดอ่อนปรับค่าต่างๆ "มันดูเหมือนจะดึงพลังงานจากมิติที่สี่โดยตรง... เกินกว่าความเข้าใจของฟิสิกส์ปัจจุบันของเรา"

อควาฉายภาพโฮโลแกรมของแกนพลังงานควอนตัมที่ซับซ้อนขึ้นมา ‌มันหมุนวนช้าๆ เผยให้เห็นโครงสร้างภายในที่สลับซับซ้อนราวกับงานศิลปะ

"เทคโนโลยีของบรรพบุรุษพวกเจ้า ก้าวล้ำไปไกลกว่าที่พวกเจ้าจินตนาการได้" อควาอธิบาย "พวกเขาได้ค้นพบมิติที่ซ่อนอยู่ และพยายามควบคุมพลังงานจากมิติเหล่านั้นเพื่อประโยชน์ของมนุษยชาติ"

ขณะที่ลดากำลังวุ่นอยู่กับการวิเคราะห์ กวินก็หันไปมองแผนผังสถานีที่อควาฉายขึ้นมา จุดสีเหลืองอีกสามจุดปรากฏขึ้นบนแผนที่ ​แต่ละจุดอยู่ห่างไกลกันและอยู่ในส่วนที่แตกต่างกันของสถานี

"ชิ้นส่วนต่อไปคือ 'ตัวเร่งความเสถียรควอนตัม' อยู่ในห้องปฏิบัติการวิจัยชีวภาพ" อควาระบุ "เป็นส่วนที่ควบคุมความเสถียรของพลังงานที่ดึงมาจากมิติอื่น"

"ห้องปฏิบัติการชีวภาพเหรอ?" หมออลิซถามด้วยความกังวล "เราไม่รู้ว่ามีอะไรหลงเหลืออยู่ในนั้นบ้าง"

"นั่นคือสิ่งที่เราต้องเตรียมพร้อม" พยัคฆ์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ‍เขากำลังตรวจสอบอาวุธและอุปกรณ์ป้องกันของเขา "หลังจากเจอ 'ผู้เฝ้าระวัง' เราไม่สามารถประมาทได้อีกต่อไป"

ก่อนที่พวกเขาจะออกเดินทาง กวินเหลือบไปเห็นบางอย่างบนจอแสดงผลเสริมที่อควาฉายขึ้นมา มันเป็นภาพของบันทึกข้อมูลเก่าแก่ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับโครงการโล่แห่งรุ่งอรุณโดยตรง แต่เป็นบันทึกเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรที่เคยประจำการอยู่ที่สถานีแห่งนี้

"อควา ฉายบันทึกนี้ให้ฉันดูได้ไหม?" ‌กวินถาม

ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนไป แสดงให้เห็นฉากชีวิตในสถานีเฮอร์มีสที่ยังคงเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ผู้คนกำลังทำงาน เล่น และหัวเราะร่วมกัน มันเป็นภาพที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับซากปรักหักพังที่พวกเขาค้นพบ

กวินเห็นภาพของ 'เอลาริส' หัวหน้าวิศวกรผู้สร้างอควา ‍เธอกำลังพูดคุยอย่างสนุกสนานกับเพื่อนร่วมงาน มีรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ ภาพของนักวิทยาศาสตร์หนุ่มสาวที่กำลังถกเถียงกันอย่างกระตือรือร้นเกี่ยวกับทฤษฎีใหม่ๆ ภาพของครอบครัวที่อาศัยอยู่บนสถานี พ่อแม่กำลังเล่นกับลูกๆ ในพื้นที่พักผ่อนที่เต็มไปด้วยพืชพรรณสีเขียวชอุ่ม

ภาพเหล่านั้นทำให้กวินรู้สึกเจ็บปวดอย่างประหลาด นี่คือชีวิตที่ถูกพรากไป นี่คือความฝันที่ถูกทำลายลงด้วยภัยคุกคามจากต่างมิติ ​และด้วยการตัดสินใจที่ผิดพลาดของผู้นำในอดีต

"พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดา" กวินพึมพำกับตัวเอง "เหมือนกับพวกเรา"

"ถูกต้อง กวิน" อควาตอบ "พวกเขาคือบรรพบุรุษของพวกเจ้า ผู้สร้างอารยธรรมที่รุ่งเรือง... และผู้ที่พยายามปกป้องมันด้วยชีวิต"

ภาพโฮโลแกรมฉายภาพของ ​'เอลาริส' อีกครั้ง คราวนี้เธออยู่ตามลำพังในห้องควบคุมหลัก กำลังมองออกไปนอกหน้าต่างบานยักษ์ที่เผยให้เห็นห้วงอวกาศอันมืดมิด ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและความเศร้าสร้อย แสงสะท้อนจากดวงดาวที่อยู่ห่างไกลส่องประกายในดวงตาของเธอ ราวกับจะสะท้อนถึงภาระอันหนักอึ้งที่เธอกำลังแบกรับ

"เธอรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น" กวินกล่าว ​น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเห็นใจ

"เธอรู้... และเธอก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะหยุดยั้งมัน" อควาตอบ "แต่เธอไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อต่อสู้ เธอถูกสร้างมาเพื่อสร้างสรรค์"

บันทึกนั้นจบลงด้วยภาพของสถานีที่เริ่มถูกทิ้งร้าง ผู้คนอพยพออกไปทีละคนๆ จนกระทั่งเหลือเพียงความว่างเปล่า ภาพสุดท้ายคือประตูห้องสมุดแห่งรุ่งอรุณที่ปิดลงอย่างช้าๆ ราวกับจะผนึกความหวังสุดท้ายไว้ภายใน

กวินรู้สึกได้ถึงแรงผลักดันที่เพิ่มขึ้นในใจของเขา นี่ไม่ใช่แค่ภารกิจเพื่อความอยู่รอด แต่เป็นการสานต่อความฝันของเอลาริส และผู้คนในอดีตที่ไม่ยอมแพ้ พวกเขาจะต้องไม่ทำให้ความเสียสละของบรรพบุรุษเป็นไปโดยเปล่าประโยชน์

"พอแล้ว" กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "เราต้องไปต่อ"

ทีมออกเดินทางอีกครั้ง มุ่งหน้าสู่ห้องปฏิบัติการวิจัยชีวภาพ การเดินทางครั้งนี้ยาวนานกว่าเดิม พวกเขาต้องผ่านส่วนที่ทรุดโทรมของสถานีหลายแห่ง ผนังแตกร้าว สายไฟขาดรุ่งริ่ง และเศษซากของอุปกรณ์ที่กระจัดกระจายอยู่ตามทางเดิน

เมื่อมาถึงหน้าห้องปฏิบัติการชีวภาพ พวกเขาพบว่าประตูถูกปิดล็อกด้วยระบบรักษาความปลอดภัยที่ซับซ้อนกว่าเดิม อควาใช้เวลาสักครู่ในการเจาะระบบ แต่ในที่สุดประตูบานยักษ์ก็เลื่อนเปิดออกช้าๆ

ภายในห้องนั้นมืดสนิทและเงียบสงัด อากาศภายในห้องมีกลิ่นแปลกๆ ปะปนกันไป ทั้งกลิ่นดิน กลิ่นพืช และกลิ่นสารเคมีที่จางๆ แสงไฟจากหมวกของพวกเขาส่องให้เห็นพืชพรรณแปลกตาที่ขึ้นปกคลุมไปทั่วห้องทดลอง มันเป็นพืชอวกาศที่ถูกดัดแปลงพันธุกรรม มีรูปร่างและสีสันที่ประหลาด บ้างก็เรืองแสงอ่อนๆ ในความมืด บ้างก็มีหนามแหลมคม

"นี่มันเหมือนป่ามากกว่าห้องปฏิบัติการ" ลดาพึมพำ เธอใช้เครื่องสแกนตรวจสอบพืชเหล่านั้น "พืชเหล่านี้มีพลังงานชีวภาพสูงมาก... และบางชนิดก็ดูเหมือนจะเป็นผู้ล่า"

ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากกอพืชขนาดใหญ่ มันเป็นเสียงที่คล้ายกับการเคลื่อนที่ของสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่ พยัคฆ์ชักปืนออกมารอรับมือ

"ระวังตัวไว้" กวินสั่ง "เราไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในนี้บ้าง"

จากกอพืชขนาดใหญ่ ร่างของสิ่งมีชีวิตประหลาดก็ปรากฏขึ้น มันมีรูปร่างคล้ายสัตว์เลื้อยคลานผสมกับแมลง มีหกขา และมีปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม ดวงตาของมันเรืองแสงสีเขียวมรกต มันพุ่งเข้าใส่ทีมด้วยความเร็วที่น่ากลัว

"มันคือ 'ผู้พิทักษ์ชีวภาพ' ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องห้องปฏิบัติการ" อควาอธิบาย "พวกมันถูกออกแบบมาให้ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมและล่าผู้บุกรุก"

พยัคฆ์ยิงปืนพลังงานออกไปทันที ลำแสงสีฟ้าพุ่งเข้าชนร่างของมัน แต่ผิวหนังของมันดูเหมือนจะแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ มันเพียงแค่ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง

"มันทนทานต่อพลังงาน!" พยัคฆ์ตะโกน "ใช้กระสุนเจาะเกราะ!"

ทีมเริ่มยิงปืนพลังงานและกระสุนเจาะเกราะเข้าใส่ 'ผู้พิทักษ์ชีวภาพ' อย่างไม่หยุดยั้ง แต่ผิวหนังของมันแข็งแกร่งเกินกว่าที่พวกเขาจะคาดคิด มันยังคงพุ่งเข้าโจมตีอย่างดุดัน

กวินสังเกตเห็นว่าพืชบางชนิดในห้องมีปฏิกิริยากับการโจมตีของพวกเขา มันดูเหมือนจะตอบสนองต่อพลังงานบางอย่าง

"อควา! พืชพวกนี้มีอะไรพิเศษไหม?" กวินถาม

"พืชบางชนิดถูกดัดแปลงพันธุกรรมให้สามารถดูดซับและปล่อยพลังงานชีวภาพได้" อควาตอบ "พวกมันถูกใช้เป็นแหล่งพลังงานสำรองในการทดลอง"

กวินมีความคิดขึ้นมา เขาเล็งปืนพลังงานไปที่กอพืชที่เรืองแสงอ่อนๆ และยิงออกไปทันที ลำแสงพลังงานพุ่งเข้าชนพืชนั้น พืชนั้นสว่างวาบขึ้น ก่อนจะปล่อยคลื่นพลังงานชีวภาพออกมา คลื่นพลังงานนั้นพุ่งเข้าชน 'ผู้พิทักษ์ชีวภาพ' อย่างจัง

'ผู้พิทักษ์ชีวภาพ' กรีดร้องด้วยเสียงแหลมสูง ร่างกายของมันเริ่มสั่นสะเทือน ผิวหนังของมันเริ่มแตกเป็นรอยร้าว

"มันแพ้พลังงานชีวภาพที่เข้มข้น!" ลดาตะโกนด้วยความตื่นเต้น "มันถูกออกแบบมาให้ดูดซับพลังงาน แต่พลังงานที่เข้มข้นเกินไปจะทำให้มันโอเวอร์โหลด!"

ทุกคนในทีมเริ่มยิงปืนพลังงานใส่พืชที่เรืองแสง พืชเหล่านั้นปล่อยคลื่นพลังงานชีวภาพออกมาโจมตี 'ผู้พิทักษ์ชีวภาพ' อย่างต่อเนื่อง ในที่สุด ร่างกายของมันก็ทนไม่ไหว มันระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เหลือเพียงคราบเขม่าและกลิ่นเหม็นไหม้

ทีมถอนหายใจด้วยความโล่งอกอีกครั้ง พวกเขาเพิ่งรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด

"นี่มันอะไรกันเนี่ย" พยัคฆ์พึมพำ เขากำลังเช็ดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาจากหน้าผาก "สถานีนี้มีแต่เรื่องประหลาด"

กวินเดินเข้าไปกลางห้อง เขาเห็นแท่นทดลองขนาดใหญ่ที่มีผลึกสีเขียวเรืองแสงวางอยู่ มันคือ 'ตัวเร่งความเสถียรควอนตัม' ที่พวกเขาตามหา

"เราเจอแล้ว" กวินกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง "ชิ้นส่วนที่สอง"

การเผชิญหน้าในห้องปฏิบัติการชีวภาพทำให้พวกเขายิ่งตระหนักว่าสถานีแห่งนี้ไม่ใช่แค่ซากปรักหักพัง แต่เป็นมรดกที่เต็มไปด้วยกับดักและปริศนาที่รอคอยการค้นพบ

แต่พวกเขาก็จะไม่ยอมแพ้ พวกเขาจะสานต่อความฝันของเอลาริส และพิสูจน์ให้เห็นว่ามนุษยชาติคู่ควรกับการต่อสู้เพื่ออนาคตของตัวเอง