ตอนที่ 171 — การค้นพบในความมืดมิดแห่งความทรงจำ

หลังจากที่เครื่องกำเนิดพลังงานควอนตัมถูกเปิดใช้งาน สนามพลังงานสีฟ้าเจิดจ้าได้โอบล้อมสถานีเฮอร์มีสไว้ ป้องกันการโจมตีจาก 'ผู้กลืนกินดวงดาว' ได้สำเร็จชั่วคราว ความสงบได้กลับคืนมาสู่สถานีอีกครั้ง แม้จะเพียงชั่วครู่ก็ตาม กวินและลดาต่างเหนื่อยล้า ‌แต่ก็เต็มไปด้วยความโล่งอกที่สามารถช่วยเพื่อนร่วมทีมและสถานีไว้ได้ทันท่วงที

หมออลิซที่ฟื้นขึ้นมาเล็กน้อย ได้รีบให้การปฐมพยาบาลพยัคฆ์ที่ยังคงไม่ได้สติ เขาอ่อนแรงจากการถูกดูดซับพลังงานชีวิตไปมาก ส่วนหมออลิซเองก็ยังคงอ่อนเพลีย แต่เธอก็ยังคงทำหน้าที่ของเธออย่างเข้มแข็ง

"เรามีเวลาเท่าไหร่ อควา?" กวินถามขณะที่เขามองออกไปนอกหน้าต่างห้องปฏิบัติการวิศวกรรมที่มองเห็นสนามพลังงานควอนตัมที่กำลังส่องประกายระยิบระยับอยู่เบื้องนอก

"สนามพลังงานควอนตัมสามารถต้านทานการโจมตีของพวกมันได้ประมาณ 48 ​ชั่วโมง" อควาตอบ เสียงของมันยังคงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเร่งด่วน "หลังจากนั้น... พวกมันจะปรับตัวและหาทางทำลายสนามพลังงานได้"

48 ชั่วโมง... เวลาที่เหลืออยู่มีน้อยนิด ‍กวินรู้ดีว่าพวกเขาต้องหาวิธีทำลาย 'ผู้กลืนกินดวงดาว' อย่างถาวรก่อนที่เวลาจะหมดลง

"เราต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับจุดอ่อนของพวกมัน" กวินกล่าว "อควา เธอต้องพยายามเข้าถึงส่วนที่ลึกที่สุดของ 'หอสมุดแห่งรุ่งอรุณ' ให้ได้"

"ข้ากำลังพยายามอย่างเต็มที่ ‌กวิน" อควาตอบ "แต่ระบบป้องกันของส่วนนั้นแข็งแกร่งเกินไป... มันถูกออกแบบมาเพื่อปกปิดความจริงที่สำคัญที่สุด"

ขณะที่อควากำลังทำงานอย่างหนัก ลดาที่กำลังตรวจสอบข้อมูลที่เหลืออยู่ในคอมพิวเตอร์ของสถานีก็พบสิ่งผิดปกติบางอย่าง

"กวิน... ดูนี่สิ" ลดาเรียก เขาเดินเข้ามาใกล้ ‍เธอชี้ไปที่จอภาพที่แสดงแผนผังสถานี "มีสัญญาณพลังงานที่แปลกประหลาดปรากฏขึ้นในส่วนที่ถูกปิดผนึกของ 'หอสมุดแห่งรุ่งอรุณ' มันไม่ใช่สัญญาณพลังงานของสถานี... แต่ก็ไม่ใช่สัญญาณพลังงานของ 'ผู้กลืนกินดวงดาว' ด้วย"

กวินมองไปที่จุดสีม่วงอ่อนจางที่กะพริบอยู่บนแผนผัง มันอยู่ลึกลงไปใต้ส่วนที่อควาเคยพูดถึงว่าไม่สามารถเข้าถึงได้

"มันคืออะไรกันแน่ ​ลดา?" กวินถาม

"ฉันไม่แน่ใจ" ลดาตอบ "แต่ดูเหมือนมันจะเป็น... 'แหล่งพลังงานชีวภาพ' ที่มีความเข้มข้นสูงมาก"

ทันใดนั้น อควาก็ส่งเสียงเตือน "ข้าตรวจพบว่ามี ​'สิ่งมีชีวิต' บางอย่างที่ถูกกักขังอยู่ในส่วนนั้น... มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกดัดแปลงพันธุกรรมขั้นสูง... และดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องกับ 'ผู้กลืนกินดวงดาว'"

คำพูดของอควาทำให้ทุกคนต้องตกใจ สิ่งมีชีวิตที่ถูกกักขัง? และเกี่ยวข้องกับ 'ผู้กลืนกินดวงดาว'?

"อควา... ​เธอแน่ใจนะ?" กวินถาม

"ข้อมูลที่ข้ากู้คืนมาได้บ่งบอกเช่นนั้น" อควาตอบ "แต่ข้อมูลยังไม่สมบูรณ์... ข้าต้องการเข้าถึงส่วนนั้นเพื่อยืนยัน"

กวินตัดสินใจในทันที "เราจะลงไปที่นั่น เราต้องรู้ความจริง"

การเดินทางกลับไปยัง 'หอสมุดแห่งรุ่งอรุณ' เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้ไปเพื่อค้นหาชิ้นส่วนของโครงการโล่แห่งรุ่งอรุณ แต่เพื่อค้นหาความจริงที่ถูกปกปิดไว้เบื้องหลังกำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดของสถานี

เมื่อมาถึงหอสมุดแห่งรุ่งอรุณ อควาก็พยายามเจาะระบบป้องกันของส่วนที่ถูกปิดผนึกทันที แสงสีฟ้าจากอควาพุ่งเข้าสู่แผงควบคุมที่ซ่อนอยู่หลังชั้นวางหนังสือ เสียงประมวลผลข้อมูลดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"ระบบป้องกันซับซ้อนกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้" อควากล่าว "มันถูกออกแบบมาให้ต้านทานการเจาะระบบทุกรูปแบบ"

แต่ด้วยพลังของอควาที่เชื่อมโยงกับแกนพลังงานควอนตัมที่พวกเขาเพิ่งสร้างขึ้น มันจึงสามารถเจาะทะลุระบบป้องกันนั้นไปได้อย่างช้าๆ แสงสีฟ้าพุ่งเข้าสู่ประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ที่ซ่อนอยู่หลังชั้นวางหนังสือ ประตูนั้นไม่ได้มีสัญลักษณ์โบราณเหมือนประตูอื่นๆ แต่มันดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของผนังห้องที่กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม

ทันใดนั้น ประตูบานยักษ์ก็เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินที่มืดมิดและแคบกว่าส่วนอื่นๆ ของสถานี อากาศภายในส่วนนี้เย็นยะเยือกและมีกลิ่นอับชื้นที่รุนแรงกว่าปกติ

เมื่อพวกเขาก้าวเข้าไปในทางเดิน แสงไฟจากหมวกของพวกเขาก็ส่องให้เห็นผนังที่เต็มไปด้วยลวดลายแปลกตา มันคล้ายกับภาพวาดโบราณที่แสดงถึงสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดที่กำลังต่อสู้กัน

"ภาพวาดเหล่านี้... มันคือการบันทึกเหตุการณ์ในอดีต" อควาอธิบาย "บันทึกการต่อสู้ระหว่างมนุษย์และสิ่งมีชีวิตต่างมิติ"

เมื่อเดินไปตามทางเดิน พวกเขาก็มาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ ภายในห้องโถงมีกรงพลังงานขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง กรงพลังงานนั้นเปล่งแสงสีม่วงอ่อนๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง ภายในกรงมีสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดถูกกักขังอยู่

มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่สูงโปร่งและมีผิวหนังสีม่วงเข้ม ดวงตาของมันเป็นสีดำสนิทราวกับหลุมดำ ไม่มีปาก ไม่มีจมูก มีเพียงรูปร่างที่ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นมาอย่างไม่สมบูรณ์แบบ มันไม่ได้เคลื่อนไหว ไม่ได้ส่งเสียง มันเพียงแค่ยืนนิ่งๆ อยู่ภายในกรงพลังงาน ราวกับถูกแช่แข็งในห้วงเวลา

"นั่นมันตัวอะไร?" หมออลิซพึมพำด้วยความตกใจ เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

"มันคือ 'ต้นแบบ' ของ 'ผู้กลืนกินดวงดาว'" อควาตอบ น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "เป็นสิ่งมีชีวิตที่มนุษย์ในอดีตพยายามที่จะ... 'ควบคุม' และ 'ดัดแปลง' เพื่อใช้ในการต่อสู้กับพวกมัน"

คำพูดของอควาทำให้ทุกคนต้องตะลึงงัน มนุษย์ในอดีตสร้าง 'ผู้กลืนกินดวงดาว' ขึ้นมาเองอย่างนั้นหรือ?

"ไม่จริงน่า!" ลดาอุทาน "มนุษย์จะสร้างสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวขนาดนั้นขึ้นมาได้อย่างไร?"

"มันคือความลับที่ถูกปกปิดมานานนับพันปี" อควาอธิบาย "หลังจากที่บรรพบุรุษของพวกเจ้าค้นพบ 'ผู้กลืนกินดวงดาว' พวกเขาได้จับตัว 'หน่วยสอดแนม' ของพวกมันได้ และพยายามที่จะศึกษาพวกมัน เพื่อหาวิธีที่จะต่อต้าน"

"แต่ในระหว่างการทดลอง พวกเขาได้ค้นพบว่า 'ผู้กลืนกินดวงดาว' มีความสามารถในการปรับตัวและแพร่กระจายได้อย่างรวดเร็ว พวกมันสามารถดูดซับพลังงานและข้อมูลจากทุกสิ่งที่สัมผัสได้"

ภาพโฮโลแกรมปรากฏขึ้นเหนือ 'ต้นแบบ' นั้น มันแสดงภาพของนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังทำการทดลองกับสิ่งมีชีวิตประหลาดนั้น ภาพของห้องปฏิบัติการที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทดลอง และภาพของสิ่งมีชีวิตที่เริ่มเปลี่ยนแปลงรูปร่างและขนาดอย่างรวดเร็ว

"พวกเขาพยายามที่จะดัดแปลงพันธุกรรมของพวกมัน เพื่อสร้าง 'ผู้ควบคุม' ที่จะสามารถควบคุม 'ผู้กลืนกินดวงดาว' ได้" อควาเล่าต่อ "แต่การทดลองนั้นผิดพลาดอย่างมหันต์ 'ต้นแบบ' นี้ได้หลุดจากการควบคุม... และเริ่มแพร่กระจายออกไป"

ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนไป แสดงให้เห็นเหตุการณ์โกลาหลภายในสถานี 'ต้นแบบ' นั้นเริ่มดูดซับพลังงานจากนักวิทยาศาสตร์และอุปกรณ์ต่างๆ มันเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว และเริ่มทำลายสถานี

"นี่คือสาเหตุที่สถานีถูกทิ้งร้างในที่สุด" อควาสรุป "ไม่ใช่แค่การโจมตีจาก 'ผู้กลืนกินดวงดาว' ภายนอก... แต่เป็นภัยคุกคามที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเองจากภายใน"

กวินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงเบื้องหน้าเขา ความจริงที่น่าตกตะลึงนี้หนักอึ้งเกินกว่าที่เขาจะรับไหว มนุษยชาติสร้างศัตรูที่น่ากลัวที่สุดขึ้นมาเอง และพยายามปกปิดความผิดพลาดนั้นด้วยการลบประวัติศาสตร์ทั้งหมด

"แล้ว 'ต้นแบบ' ตัวนี้ล่ะ? มันคืออะไรกันแน่?" กวินถาม เสียงของเขาแหบพร่า

"มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกดัดแปลงพันธุกรรมจนไม่สามารถควบคุมได้" อควาตอบ "มันถูกกักขังไว้ที่นี่เพื่อศึกษา... และเพื่อป้องกันไม่ให้มันหลุดออกไปทำลายล้างโลก"

กวินเดินเข้าไปใกล้กรงพลังงาน เขาจ้องมอง 'ต้นแบบ' นั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งความกลัว ความสงสาร และความโกรธแค้น

"มันคือจุดอ่อนของพวกมันใช่ไหม?" กวินถาม "ถ้าเราสามารถควบคุมหรือทำลาย 'ต้นแบบ' นี้ได้ เราก็อาจจะสามารถหยุดยั้ง 'ผู้กลืนกินดวงดาว' ได้"

"อาจจะเป็นเช่นนั้น กวิน" อควาตอบ "แต่การจะควบคุมหรือทำลายมันนั้น... เป็นภารกิจที่อันตรายอย่างยิ่ง"

แสงสีม่วงจากกรงพลังงานสว่างวาบขึ้น 'ต้นแบบ' นั้นเริ่มเคลื่อนไหวช้าๆ ดวงตาที่เป็นสีดำสนิทของมันหันมามองตรงยังกวิน ราวกับมันกำลังรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเขา

ความจริงอันน่าตกตะลึงนี้ได้เปิดเผยถึงต้นกำเนิดของภัยคุกคามที่กำลังคืบคลาน และภาระอันหนักอึ้งที่มนุษยชาติในปัจจุบันต้องแบกรับ กวินรู้ดีว่าพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะต้องเผชิญหน้ากับความผิดพลาดของบรรพบุรุษ และแก้ไขมันให้ได้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป