ตอนที่ 217 — ปิดฉากต้นกำเนิดแห่งหายนะ

แสงสีฟ้าจากเครื่องกำเนิดพลังงานควอนตัมพุ่งเข้าชนร่างของ 'ต้นแบบ' ในกรงพลังงานอย่างจัง พลังงานมหาศาลที่ถูกปล่อยออกมาทำให้กรงพลังงานที่กักขังมันไว้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีม่วงที่โอบล้อม 'ต้นแบบ' เริ่มพร่าเลือนและจางหายไป

'ต้นแบบ' กรีดร้องด้วยเสียงที่น่าสยดสยอง ‌เสียงนั้นดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วหอสมุดแห่งรุ่งอรุณ ราวกับเสียงกรีดร้องจากห้วงลึกของจักรวาล ร่างกายของมันเริ่มบิดเบี้ยวและสลายตัวเป็นละอองสีดำสนิท ราวกับถูกฉีกกระชากด้วยพลังงานที่เหนือกว่า

"มันกำลังสลายตัว!" ลดาตะโกนด้วยความตื่นเต้นผสมกับความหวาดกลัว เธอเฝ้ามองค่าพลังงานบนจอแสดงผลที่พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แสงสีฟ้าจากเครื่องกำเนิดพลังงานควอนตัมยังคงพุ่งเข้าใส่ 'ต้นแบบ' อย่างต่อเนื่อง ​ไม่มีการหยุดยั้ง กวินยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งความโล่งอกที่ใกล้จะหยุดยั้งภัยคุกคามนี้ได้ และความรู้สึกเศร้าสร้อยที่ต้องทำลายสิ่งมีชีวิตที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นผลผลิตจากความทะเยอทะยานของมนุษย์เอง

ในขณะที่ 'ต้นแบบ' กำลังสลายตัว อควาก็ส่งเสียงเตือน "พลังงานของ ‍'ผู้กลืนกินดวงดาว' ภายนอกสถานีกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว! พวกมันกำลังอ่อนแอลง!"

คำพูดของอควาทำให้ทุกคนรู้ว่าแผนการของพวกเขากำลังได้ผล การทำลาย 'ต้นแบบ' กำลังส่งผลกระทบโดยตรงต่อ 'ผู้กลืนกินดวงดาว' ตัวอื่นๆ

ร่างของ ‌'ต้นแบบ' เริ่มจางหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงละอองสีดำที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ แสงสีฟ้าจากเครื่องกำเนิดพลังงานควอนตัมยังคงทำงานต่อไปอีกหลายนาที เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่

ในที่สุด แสงสีฟ้าก็เริ่มอ่อนลง และดับลงในที่สุด ความเงียบเข้าปกคลุมหอสมุดแห่งรุ่งอรุณอีกครั้ง ‍คราวนี้เป็นความเงียบที่หนักอึ้งกว่าเดิม

"มันจบลงแล้วเหรอ?" พยัคฆ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง

"ยังไม่ทั้งหมด" อควาตอบ "พลังงานของ 'ผู้กลืนกินดวงดาว' ภายนอกสถานีลดลงไปกว่า 90% ​แล้ว... แต่ยังมีบางส่วนที่ยังคงอยู่ พวกมันกำลังถอนกำลังออกไปจากระบบสุริยะของพวกเจ้า"

"พวกมันหนีไปแล้ว!" ลดาอุทานด้วยความดีใจ เธอแทบจะกระโดดโลดเต้น

กวินถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ภัยคุกคามที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของมนุษยชาติได้ถูกหยุดยั้งลงแล้ว ด้วยน้ำมือของทีมเล็กๆ ​ของพวกเขา

แต่ในความโล่งอกนั้น ก็มีความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจของกวิน ความรู้สึกว่ายังมีบางสิ่งที่ยังไม่ถูกเปิดเผย ยังมีบางสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความจริงที่พวกเขาเพิ่งค้นพบ

"อควา มีข้อมูลอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับ 'ผู้กลืนกินดวงดาว' หรือ 'ต้นแบบ' ​อีกไหม?" กวินถาม

อควาเงียบไปชั่วขณะ ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลที่ลึกซึ้งและซับซ้อน

"มีข้อมูลบางส่วนที่ถูกผนึกไว้อย่างแน่นหนา... ข้าไม่สามารถเข้าถึงได้ทั้งหมด" อควาตอบ "แต่จากเศษเสี้ยวที่ข้ากู้คืนมาได้... 'ต้นแบบ' นี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่สิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการทดลอง"

"มันคืออะไรกันแน่?" กวินถามด้วยความสงสัย

"มันคือ... 'จิตสำนึกรวม' ของเผ่าพันธุ์ 'ผู้กลืนกินดวงดาว'" อควาตอบ น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความเร้นลับ "เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความสามารถในการเชื่อมโยงจิตใจเข้ากับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ และควบคุมพวกมันได้"

"นั่นหมายความว่า... เมื่อเราทำลาย 'ต้นแบบ' เราก็ทำลาย 'จิตสำนึกรวม' ของพวกมันด้วย" ลดาพึมพำ เธอรู้สึกทึ่งกับความซับซ้อนของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้

"ถูกต้อง ลดา" อควาตอบ "และนั่นคือเหตุผลที่พวกมันอ่อนแอลงอย่างมาก และต้องถอนกำลังออกไป"

แต่คำพูดของอควาไม่ได้ทำให้กวินสบายใจขึ้น เขารู้สึกได้ถึงความจริงที่น่าตกตะลึงอีกอย่างหนึ่งที่กำลังจะถูกเปิดเผย

"แล้ว 'ต้นแบบ' นี้... มันมีจิตสำนึกของตัวเองไหม?" กวินถาม

อควาเงียบไปอีกครั้ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดของตัวเอง

"ในระดับหนึ่ง... ใช่" อควาตอบ "มันมีความรู้สึก... ความเจ็บปวด... และความปรารถนาที่จะดำรงอยู่"

กวินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดหัวใจของเขา พวกเขาเพิ่งทำลายสิ่งมีชีวิตที่มีจิตสำนึก มีความรู้สึก และความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่

"มันเป็นสิ่งจำเป็น กวิน" อควากล่าว ราวกับรับรู้ถึงความคิดของเขา "มันคือทางเลือกเดียวที่จะช่วยมนุษยชาติได้"

กวินพยักหน้าช้าๆ เขารู้ดีว่าอควาพูดถูก แต่ความรู้สึกผิดบาปก็ยังคงเกาะกุมอยู่ในใจของเขา

"แล้วข้อมูลที่เหลืออยู่ล่ะ อควา?" กวินถาม "ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับต้นกำเนิดของ 'ผู้กลืนกินดวงดาว' และสาเหตุที่พวกมันต้องดูดกลืนพลังงานจากดวงดาวอื่นๆ"

อควาฉายภาพโฮโลแกรมใหม่ขึ้นมา มันเป็นแผนที่กาแล็กซีที่ซับซ้อนกว่าเดิม มีจุดสีแดงเล็กๆ กระจายอยู่ทั่วกาแล็กซี แต่คราวนี้มีเส้นทางสีน้ำเงินปรากฏขึ้น มันเชื่อมโยงจุดสีแดงเหล่านั้นเข้าด้วยกัน

" 'ผู้กลืนกินดวงดาว' ไม่ได้เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตปรสิตที่ไร้สติปัญญา" อควาอธิบาย "พวกมันคือเผ่าพันธุ์โบราณที่เคยรุ่งเรืองมาก่อน แต่เมื่อแหล่งพลังงานในกาแล็กซีของพวกมันเริ่มร่อยหรอ พวกมันจึงต้องออกเดินทางเพื่อค้นหาแหล่งพลังงานใหม่ เพื่อการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์"

"พวกมันไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้ล่า แต่เป็น... ผู้รอดชีวิต" กวินพึมพำ

"ถูกต้อง กวิน" อควาตอบ "และเส้นทางสีน้ำเงินเหล่านั้น... คือเครือข่าย 'ช่องว่างควอนตัม' ที่พวกมันสร้างขึ้น เพื่อเดินทางข้ามกาแล็กซี"

นี่คือความจริงอันน่าตกตะลึงอีกอย่างหนึ่ง 'ผู้กลืนกินดวงดาว' ไม่ได้เป็นเพียงศัตรู แต่เป็นเผ่าพันธุ์ที่กำลังต่อสู้เพื่อความอยู่รอดเช่นกัน

"แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป?" ลดาถาม "เมื่อพวกมันกลับมาอีกครั้ง"

"เราต้องเตรียมพร้อม" กวินตอบ "เราต้องศึกษาข้อมูลทั้งหมดที่เรามี และสร้างอาวุธและเทคโนโลยีที่จะช่วยให้เราสามารถปกป้องตัวเองได้"

เขาหันไปมองเครื่องกำเนิดพลังงานควอนตัมที่ยังคงตั้งอยู่กลางหอสมุดแห่งรุ่งอรุณ มันคือสัญลักษณ์ของความหวัง และสัญลักษณ์ของความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง

"อควา เราจะอยู่ที่นี่ต่อ" กวินกล่าว "เราจะศึกษาข้อมูลทั้งหมดที่เรามี และเราจะเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าครั้งต่อไป"

ทุกคนพยักหน้าด้วยความมุ่งมั่น แม้สงครามจะยังไม่จบลง แต่พวกเขาก็ได้เรียนรู้ถึงความจริงอันยิ่งใหญ่ และได้พบหนทางที่จะต่อสู้เพื่ออนาคตของมนุษยชาติ

แต่สิ่งที่กวินยังคงครุ่นคิดอยู่เสมอคือคำถามที่ว่า... มนุษยชาติจะสามารถเรียนรู้จากความผิดพลาดในอดีตได้หรือไม่? และพวกเขาจะสามารถสร้างอนาคตที่ไม่ซ้ำรอยเดิมได้หรือไม่? คำถามเหล่านั้นยังคงแขวนค้างอยู่ในใจของเขา ราวกับเงาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังแสงสว่างของความหวังที่เพิ่งจะฉายชัดขึ้นมา