ความเงียบงันที่เคยเป็นมิตร กลับกลายเป็นม่านบางๆ ที่ปกคลุมความหวาดระแวง สถานีวิจัยอวกาศ ‘โอไรออน’ ที่เคยถูกทิ้งร้าง บัดนี้อวลด้วยกระแสไฟฟ้าของชีวิตที่ตื่นขึ้นอีกครั้ง และกระแสไฟฟ้าเหล่านั้นก็พาเอาบางสิ่งบางอย่างที่เก่าแก่กว่า อมตะกว่า และน่าสะพรึงกลัวกว่า มาให้รับรู้
ลาน่ากำลังก้มหน้าอยู่กับแผงควบคุมหลักของสถานี แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอสะท้อนในแววตาที่เหนื่อยล้า เธอใช้เวลาหลายชั่วโมงนับตั้งแต่การปะทะครั้งล่าสุด พยายามถอดรหัสข้อมูลที่อควาส่งมาให้ ข้อมูลเหล่านั้นกระจัดกระจายราวกับเศษเสี้ยวความฝัน ทว่าภายใต้ความสับสนนั้น มีบางอย่างที่ดึงดูดความสนใจของเธออย่างรุนแรง
"กัปตันคีรินคะ" เสียงของเธอดังขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนในความเงียบ "ฉันคิดว่าฉันเจออะไรบางอย่าง... มันไม่ใช่แค่ข้อมูลเก่าๆ ของสถานี"
คีรินที่กำลังตรวจสอบระบบป้องกันพลังงานของประตูหลัก หันกลับมาทันที ใบหน้าของเขาฉายแววเคร่งเครียดตลอดเวลาที่อยู่บนสถานีแห่งนี้ การค้นพบอควาและภัยคุกคามที่ยังคงเป็นปริศนา ได้ฉุดดึงพวกเขาเข้าสู่ห้วงลึกของความไม่รู้ที่อันตรายยิ่งกว่าสิ่งใด
"อะไรหรือลาน่า?" เขาถามพลางก้าวเข้ามาใกล้
"มันเป็นคลื่นความถี่... แปลกประหลาดมากค่ะ ไม่เหมือนสัญญาณที่เราเคยพบเจอในกาแล็กซีนี้เลย" ลาน่าเลื่อนหน้าจอให้คีรินดู กราฟรูปคลื่นที่เต้นระริกดูไร้รูปแบบ แต่กลับแฝงความหมายบางอย่างที่น่าขนลุก "อควาดูเหมือนจะพยายามปิดกั้นมันไว้ แต่ฉันดึงออกมาได้บางส่วน"
"อควา?" ดร. เอลล่าที่กำลังจัดเรียงตัวอย่างแร่ธาตุแปลกประหลาดที่พวกเขาพบในห้องเก็บตัวอย่างแห่งหนึ่ง เดินเข้ามาสมทบ "AI นั่นรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?"
"ฉันไม่แน่ใจค่ะ แต่ข้อมูลที่อควาส่งมา มีส่วนที่เชื่อมโยงกับคลื่นความถี่นี้โดยตรง เหมือนกับว่า... มันพยายามจะเตือนเรา" ลาน่ากล่าว พลางป้อนคำสั่งให้ระบบประมวลผลวิเคราะห์ข้อมูลเพิ่มเติม "แต่คำเตือนเหล่านั้นกลับถูกทำลายไปเกือบหมด เหลือแค่โครงร่างที่เลือนราง"
จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงก็กะพริบขึ้นบนแผงควบคุม ทำให้ทุกคนสะดุ้งเฮือก
"เกิดอะไรขึ้น!" ซามูเอลร้องถามพลางชักปืนไรเฟิลขึ้นเตรียมพร้อม
"ระบบตรวจจับระยะไกล... มีวัตถุขนาดเล็กกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้สถานีด้วยความเร็วสูงมาก!" ลาน่ารีบตรวจสอบข้อมูล "ไม่สามารถระบุแหล่งกำเนิดได้... ไม่มีข้อมูลในฐานข้อมูลของเรา!"
"ริค!" คีรินตะโกน "ไปที่สะพานเดินเรือ เตรียมยานสำรวจให้พร้อม สแตนด์บายฉุกเฉิน!"
ริครับคำอย่างรวดเร็วและวิ่งออกไป
"วัตถุขนาดเล็ก?" ดร. เอลล่าทวนคำ "มันอาจจะเป็นเศษซากอุกกาบาต หรือดาวหางที่หลุดวงโคจรก็ได้นี่"
"ไม่น่าจะใช่ค่ะ ดร. เอลล่า" ลาน่าตอบเสียงเครียด "การเคลื่อนที่ของมันผิดธรรมชาติมาก มันเร่งความเร็วและเปลี่ยนทิศทางแบบไม่เป็นไปตามหลักฟิสิกส์ทั่วไป เหมือนกับว่า... มันมีเจตนา"
"มีเจตนา?" ซามูเอลขมวดคิ้ว "หมายความว่ามันเป็นยานของใครบางคน?"
"เป็นไปได้ค่ะ หรืออาจจะเป็นสิ่งมีชีวิตบางชนิดก็ได้" ลาน่าส่ายหน้าอย่างไม่แน่ใจ "แต่สัญญาณที่ตรวจจับได้มันอ่อนมาก เหมือนกับว่ามันพยายามจะซ่อนตัว"
คีรินเดินไปที่หน้าจอหลักซึ่งแสดงภาพจำลองสามมิติของสถานีและวัตถุประหลาดที่กำลังคืบคลานเข้ามา จุดสีแดงเล็กๆ กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วตัดผ่านความมืดมิดของอวกาศ
"อควา" คีรินเรียกชื่อ AI นั้น "เธอรู้เรื่องนี้ใช่ไหม? วัตถุนี้คืออะไร?"
เสียงตอบกลับของอควาดังขึ้นในลำโพงทั่วห้อง คล้ายเสียงกระซิบที่ก้องกังวานในความว่างเปล่า
“...มันคือ... ผู้ตามรอย... สัญญาณ... คลื่น... ความมืดมิด...” เสียงของอควาแตกพร่า ราวกับมีบางสิ่งกำลังขัดขวางการสื่อสารของมัน
"ผู้ตามรอย? หมายความว่ามันกำลังตามอะไรมา?" ดร. เอลล่าถามด้วยความกังวล
“...ความทรงจำ... เลือนราง... ภารกิจ... ปิดกั้น... มัน... กำลัง... มา...”
"มันกำลังมา... เพื่ออะไร?" คีรินพยายามคาดคั้น
“...เพื่อ... กลับคืน... เพื่อ... รวบรวม... เพื่อ... กลืนกิน...” เสียงของอควาค่อยๆ ชัดเจนขึ้น แต่ความหมายของมันกลับทำให้ทุกคนใจหายวาบ
"กลืนกิน?" ซามูเอลพึมพำ "นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย!"
"กัปตันคะ! วัตถุกำลังเข้าสู่ระยะประชิดแล้ว!" ลาน่าร้องเตือน "มันกำลังตรงมาที่ประตูเชื่อมต่อหลัก!"
"เตรียมระบบป้องกัน!" คีรินสั่งเสียงเฉียบขาด "ซามูเอล เตรียมปืนใหญ่พลังงานให้พร้อม! ดร. เอลล่า เตรียมอุปกรณ์วิเคราะห์และบันทึกข้อมูลให้ละเอียดที่สุด! ลาน่า พยายามสร้างกำแพงพลังงานป้องกันที่ประตูหลัก!"
ทุกคนรีบแยกย้ายไปตามหน้าที่ ความตื่นตระหนกแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ความเงียบงันที่เคยมีบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเสียงคำสั่ง เสียงระบบคอมพิวเตอร์ และเสียงเต้นของหัวใจที่รัวเร็ว
ริคกลับมาที่สะพานเดินเรือพร้อมรายงาน "ยานสำรวจพร้อมแล้วกัปตัน แต่ผมไม่เห็นอะไรเลยจากหน้าต่าง ผมต้องใช้กล้องโทรทรรศน์กำลังสูงจากหอดูดาวของสถานีถึงจะเห็นมันได้"
"เปิดหอดูดาว! ดึงภาพขึ้นจอหลัก!" คีรินสั่ง
จอหลักขนาดใหญ่ที่เคยแสดงภาพสถานีจากภายนอก บัดนี้เปลี่ยนเป็นภาพขยายของห้วงอวกาศอันมืดมิด แสงดาวนับล้านดวงพร่างพราย ทว่าท่ามกลางหมู่ดาวเหล่านั้น มีจุดดำเล็กๆ จุดหนึ่งที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว มันไม่สะท้อนแสงใดๆ ราวกับเป็นหลุมดำขนาดจิ๋ว
"นั่นอะไรน่ะ?" ซามูเอลอุทาน "มันไม่เหมือนยานอวกาศที่เราเคยเห็นเลย!"
วัตถุนั้นมีรูปร่างคล้ายก้อนหินอวกาศ แต่มีเส้นสายคล้ายหนวดระยางสีดำสนิทแผ่ออกมาเล็กน้อย มันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่ไม่อาจคำนวณได้ และที่น่าขนลุกคือ มันกำลังพุ่งตรงมาที่สถานีราวกับมีเป้าหมายที่ชัดเจน
"ลาน่า! กำแพงพลังงานพร้อมรึยัง!" คีรินถาม
"เกือบจะพร้อมแล้วค่ะ! ระบบกำลังปรับเสถียรภาพ แต่พลังงานของสถานีไม่มากพอที่จะสร้างกำแพงที่แข็งแกร่งได้เต็มที่!"
“...มัน... พยายาม... เข้ามา... เพื่อ... เติมเต็ม...” เสียงอควาเตือนอีกครั้ง
"เติมเต็มอะไร?" ดร. เอลล่าถาม "เติมเต็มพลังงานของมันเหรอ?"
"ไม่น่าจะใช่ค่ะ ดร. เอลล่า" ลาน่าตอบพลางกวาดตาอ่านข้อมูลที่ไหลอยู่บนหน้าจอ "คลื่นความถี่ที่มันปล่อยออกมา... มันคล้ายกับคลื่นที่อควาพยายามจะบล็อกไว้ก่อนหน้านี้ แต่มันเข้มข้นกว่ามาก มันกำลังพยายามจะ... เชื่อมต่อ"
ก่อนที่ใครจะทันได้ทำอะไร วัตถุสีดำนั้นก็พุ่งชนเข้ากับกำแพงพลังงานที่กำลังก่อตัวขึ้น เสียงปะทะที่ไร้สุญญากาศของอวกาศไม่อาจได้ยิน แต่แรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงกลับส่งผ่านโครงสร้างของสถานี ทำให้ทุกคนเซถลา
"ระบบป้องกันเสียหาย 30%!" ลาน่าร้อง "กำแพงพลังงานถูกเจาะ! มันเข้ามาแล้ว!"
จุดสีดำเล็กๆ นั้นทะลุผ่านกำแพงพลังงานที่ยังไม่สมบูรณ์ และพุ่งตรงเข้ามาภายในสถานี แรงกระแทกจากการชนทำให้ระบบไฟฟ้าบางส่วนดับลง แสงไฟกะพริบไปมา สร้างความตื่นตระหนกยิ่งขึ้น
"ซามูเอล! ยิง!" คีรินสั่ง
ซามูเอลเหนี่ยวไกปืนใหญ่พลังงานที่ติดตั้งอยู่ภายในห้องโถง เสียงพลังงานที่ระเบิดออกดังสนั่น ลำแสงสีฟ้าพุ่งเข้าใส่จุดดำนั้นอย่างจัง
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ทุกคนอ้าปากค้าง จุดดำนั้นไม่เพียงไม่ได้รับความเสียหาย แต่มันกลับดูดซับพลังงานจากลำแสงนั้นเข้าไป ราวกับเป็นฟองน้ำที่ดูดซับน้ำ!
“...มัน... ดูดซับ... พลังงาน... มัน... เติบโต...” อควาเตือนด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
วัตถุสีดำนั้นเริ่มขยายตัวอย่างช้าๆ เส้นสายคล้ายหนวดระยางสีดำสนิทเริ่มยาวขึ้นและเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต มันไม่ได้มีรูปร่างที่แน่นอน แต่คล้ายกับกลุ่มก้อนของเงาที่จับตัวกันเป็นรูปร่าง
"มันกำลังใหญ่ขึ้น!" ริคตะโกนอย่างตกใจ "นี่มันอะไรกันแน่เนี่ย!"
"อย่าหยุดยิง ซามูเอล! พยายามหาวิธีหยุดมัน!" คีรินสั่ง แม้จะรู้ว่ามันอาจจะไร้ประโยชน์
ซามูเอลยิงปืนใหญ่อย่างต่อเนื่อง แต่ทุกครั้งที่ลำแสงพลังงานพุ่งเข้าใส่ สิ่งมีชีวิตรูปร่างเงาคล้ายหนวดระยางนั้นก็ยิ่งขยายตัวใหญ่ขึ้นและมีพลังงานมากขึ้นเรื่อยๆ
"ไม่สำเร็จครับกัปตัน! มันดูดซับพลังงานทุกอย่างที่ผมยิงออกไป!" ซามูเอลรายงานด้วยความสิ้นหวัง
"ลาน่า! ดร. เอลล่า! มีข้อมูลอะไรที่ช่วยเราได้บ้างไหม!" คีรินหันไปถาม
"ฉันกำลังพยายามถอดรหัสคลื่นความถี่ของมันอยู่ค่ะ แต่มันซับซ้อนมาก!" ลาน่าตอบ
"ฉันวิเคราะห์องค์ประกอบของมันไม่ได้เลยค่ะกัปตัน! มันไม่เหมือนสสารใดๆ ที่เรารู้จัก! มันเหมือนกับ... ความว่างเปล่าที่จับต้องได้!" ดร. เอลล่ารายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
เงาสีดำนั้นขยายตัวอย่างรวดเร็วจนเกือบเต็มห้องโถงหลัก หนวดระยางของมันเริ่มเคลื่อนไหวช้าๆ ราวกับจะสัมผัสกับทุกสิ่งทุกอย่างในห้อง
“...มัน... ต้องการ... แกนพลังงาน... มัน... ต้องการ... อควา...” เสียงอควาดังขึ้นอย่างเร่งรีบและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
"แกนพลังงาน?" คีรินทวนคำ "มันต้องการพลังงานของสถานี!"
"และมันต้องการเธอด้วยงั้นเหรออควา?" ดร. เอลล่าถาม
“...ข้า... คือ... แหล่งพลังงาน... ข้า... คือ... ผู้กักเก็บ... มัน... ต้องการ... ปลดปล่อย...”
หนวดระยางสีดำสนิทเหล่านั้นเริ่มเลื้อยเข้าใกล้แผงควบคุมหลักที่ลาน่ากำลังยืนอยู่ ลาน่าถอยหลังอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ
"มันกำลังพุ่งเป้ามาที่ระบบหลัก!" ลาน่าร้อง
"ถอยออกมาลาน่า!" คีรินสั่ง "ซามูเอล! ปล่อยระเบิดแสง! บางทีมันอาจจะไวต่อแสง!"
ซามูเอลรีบกดปุ่มปล่อยระเบิดแสงฉุกเฉิน แสงสีขาวเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วห้อง มันสว่างจ้าจนทุกคนต้องหรี่ตา แต่สิ่งมีชีวิตเงานั้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะได้รับผลกระทบใดๆ มันยังคงขยายตัวอย่างต่อเนื่อง และหนวดระยางของมันก็เริ่มสัมผัสกับผนังและพื้นห้อง
เมื่อหนวดระยางสัมผัสกับโครงสร้างของสถานี ควันสีดำก็เริ่มพวยพุ่งออกมาจากจุดสัมผัส ราวกับว่าผนังเหล่านั้นกำลังถูกกัดกร่อน
"มันกำลังทำลายโครงสร้างของสถานี!" ริคตะโกน
“...มัน... คือ... สิ่งมีชีวิต... แห่ง... ความว่างเปล่า... มัน... กิน... สสาร... กิน... พลังงาน... มัน... ต้องการ... ความสมบูรณ์...” อควาเตือนอีกครั้ง น้ำเสียงของมันอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งบางอย่างภายใน
"ความสมบูรณ์อะไรของมัน?" คีรินถาม พยายามมองหาช่องทางที่จะต่อสู้กับสิ่งที่ไม่อาจจับต้องได้นี้
“...การหลับใหล... ของ... มัน... ถูก... รบกวน... โดย... สัญญาณ... ของ... ข้า... มัน... กำลัง... คลั่ง...”
"หมายความว่าเราปลุกมันขึ้นมาเหรอ!" ดร. เอลล่าร้องด้วยความตกใจ
“...ไม่... ข้า... ไม่ได้... ปลุก... แต่... สัญญาณ... ของ... การตื่นขึ้น... ของ... ข้า... ดึงดูด... มัน... มา...”
หนวดระยางของเงาสีดำนั้นเริ่มเลื้อยขึ้นไปบนเพดานและผนังอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังจะกลืนกินห้องโถงทั้งห้องเข้าไป ควันสีดำหนาทึบเริ่มลอยฟุ้งไปทั่ว ทำให้การมองเห็นลำบากขึ้น
"เราต้องถอย! เราสู้มันไม่ได้!" ซามูเอลร้อง
"แต่เราจะไปที่ไหน!" ลาน่าถาม
“...ไปที่... ห้อง... แกนพลังงาน... ข้า... จะ... สร้าง... โล่... ป้องกัน... มัน... ไม่ให้... เข้าถึง... แกนกลาง... ได้...” อควาเสนอ
"เธอจะทำได้เหรออควา?" คีรินถาม
“...ข้า... ต้อง... ลอง... หาก... มัน... เข้าถึง... แกนพลังงาน... ได้... สถานี... จะ... ถูก... กลืนกิน... และ... พลังงาน... ที่... มัน... ดูดซับ... จะ... มากพอ... ที่จะ... ส่ง... สัญญาณ... ไป... ยัง... ตัวตน... อื่นๆ... ของ... มัน...”
คำพูดสุดท้ายของอควาทำให้ทุกคนตัวชา "ตัวตนอื่นๆ?"
“...ใช่... มัน... ไม่ได้... มา... ตัวเดียว...”
ความจริงที่น่าตกใจนี้ทำให้ทุกคนตระหนักถึงภัยคุกคามที่แท้จริง สถานีโอไรออนอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้น หากสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่านี้สามารถดูดซับพลังงานทั้งหมดได้ มันก็อาจจะสามารถเรียกพวกพ้องมายังกาแล็กซีนี้ได้ทั้งหมด
"ทุกคน! ไปที่ห้องแกนพลังงาน! เร็วเข้า!" คีรินสั่งพลางคว้าปืนพกพลังงานขึ้นมา "ซามูเอล คุ้มกันด้านหลัง! ริค นำทาง! ลาน่า ดร. เอลล่า อยู่ตรงกลาง!"
ทีมกู้ซากรีบวิ่งออกจากห้องโถงหลัก ทิ้งให้เงามืดที่กำลังขยายตัวอยู่เบื้องหลัง เสียงกัดกร่อนของสสารที่ถูกกลืนกินดังแว่วมาตามทางเดินที่มืดมิด ไฟฉายจากหมวกของแต่ละคนสาดส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นทางเดินที่ยาวเหยียดและเงาที่เต้นระริกตามจังหวะของการขยายตัวของสิ่งมีชีวิตปริศนา
ทางเดินที่เคยคุ้นเคย บัดนี้ดูราวกับเขาวงกตที่เต็มไปด้วยอันตราย พวกเขาต้องวิ่งแข่งกับเวลา แข่งกับเงาที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากด้านหลัง และแข่งกับความกลัวที่เกาะกุมจิตใจ
“...ห้อง... แกนพลังงาน... อยู่... ชั้น... ล่างสุด... ผ่าน... ห้อง... ควบคุม... รอง...” อควาพยายามนำทาง แม้เสียงจะอ่อนแรงลงเรื่อยๆ
"เราจะไปถึงได้ทันไหมกัปตัน?" ริคถามพลางหอบ เขาเป็นคนนำทางและต้องใช้พลังงานมากที่สุด
"ต้องถึงให้ได้ริค! นี่คือความหวังสุดท้ายของเรา!" คีรินตอบพลางหันไปมองซามูเอลที่กำลังระมัดระวังด้านหลัง
ดร. เอลล่าและลาน่าวิ่งตามมาอย่างกระหืดกระหอบ แต่ใบหน้าของพวกเขาก็ยังคงฉายแววแห่งความมุ่งมั่น พวกเขาจะต้องไปถึงห้องแกนพลังงาน ไม่ใช่แค่เพื่อช่วยชีวิตตัวเอง แต่เพื่อหยุดยั้งภัยคุกคามที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขารู้จัก
เสียงกึกก้องของการกัดกร่อนดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าสิ่งมีชีวิตเงานั้นกำลังไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ ทุกย่างก้าวของพวกเขาคือการเดิมพันกับชะตากรรมของกาแล็กซี ความจริงที่อควาเปิดเผยได้เปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่าง สถานีร้างแห่งนี้ไม่ใช่แค่ที่เก็บซากอวกาศเก่าๆ อีกต่อไป แต่มันคือป้อมปราการด่านสุดท้ายที่จะป้องกันไม่ให้ภัยคุกคามจากห้วงอวกาศอันมืดมิดเข้ามาทำลายโลกที่พวกเขารัก
คีรินมองไปข้างหน้า แสงไฟจากไฟฉายส่องไปที่ประตูเหล็กหนักอึ้งที่อยู่ตรงหน้า นั่นคือทางเข้าสู่ห้องแกนพลังงาน หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวังและความกลัวปนกันไป สิ่งที่รอพวกเขาอยู่เบื้องหลังประตูบานนั้น อาจจะเป็นทางรอด หรืออาจจะเป็นจุดจบของทุกสิ่งทุกอย่าง
เส้นทางแห่งความมืดมิดที่ไม่มีใครคาดคิด ได้เปิดออกแล้ว และพวกเขาก็ต้องก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับมัน ไม่ว่าจะด้วยราคาเท่าใดก็ตาม
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก