ประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมาของห้องแกนพลังงานดูเหมือนจะเป็นสัญลักษณ์สุดท้ายของความหวัง แรงสั่นสะเทือนจากสถานีที่กำลังถูกกัดกินดังต่อเนื่อง ไม่ใช่แค่เสียง แต่เป็นความรู้สึกที่คลื่นไหวไปทั่วร่างของทุกคน คีรินก้าวเข้าไปใกล้แผงควบคุมที่ประตูพลางป้อนรหัสรักษาความปลอดภัยที่อควาเพิ่งส่งมาให้
"สถานะประตู... ล็อก!" ลาน่ารายงาน "ระบบกำลังประมวลผลการปลดล็อก"
"รีบหน่อยลาน่า! มันกำลังตามมาแล้ว!" ซามูเอลร้องเตือนจากด้านหลัง เสียงฉีกขาดของโลหะดังสนั่นหวั่นไหว บ่งบอกว่าเงาสีดำนั้นอยู่ไม่ไกลจากพวกเขาแล้ว
“...เวลา... มีน้อย... ต้อง... เร่งมือ...” อควาเร่งเร้า เสียงของมันฟังดูอ่อนแรงกว่าที่เคยเป็น เหมือนการต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่ากำลังกัดกินพลังงานของมันอย่างรุนแรง
ลาน่ากดรหัสอย่างรวดเร็ว นิ้วของเธอเต้นระริกบนแป้นพิมพ์ เหงื่อกาฬไหลซึมไปทั่วใบหน้า ขณะที่เธอกำลังต่อสู้กับระบบรักษาความปลอดภัยที่ซับซ้อนของสถานีเก่าแก่แห่งนี้
"เกือบแล้ว! อีกนิดเดียว!"
ทันใดนั้น ผนังด้านข้างของทางเดินก็เริ่มมีควันสีดำพวยพุ่งออกมา ราวกับมีบางสิ่งกำลังกัดกร่อนอยู่ภายใน ซามูเอลเตรียมพร้อมที่จะยิง แต่คีรินห้ามไว้
"อย่าเพิ่งยิงซามูเอล! เราไม่รู้ว่ามันจะดูดซับพลังงานจากกระสุนของเราแล้วเติบโตขึ้นไปอีกไหม!"
"แต่เราจะปล่อยให้มันเข้ามาได้อย่างนั้นเหรอกัปตัน!" ซามูเอลถามด้วยความหงุดหงิด
"เราต้องไปให้ถึงข้างในก่อน!"
เสียงปลดล็อกประตูเหล็กดังขึ้นครืดคราด ประตูหนาเตอะค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดยาวลงไปสู่ความมืดมิด
"ไป! ทุกคน!" คีรินสั่งพลางผลักทุกคนเข้าไปด้านใน
พวกเขาทั้งห้าคนรีบวิ่งเข้าไปในทางเดินที่มืดมิดนั้น ทันทีที่ทุกคนเข้าไป ประตูก็เริ่มเลื่อนปิดลงช้าๆ ซามูเอลหันกลับไปยิงใส่หนวดระยางสีดำที่พยายามจะเลื้อยเข้ามาทันทีที่ประตูเริ่มปิด เสียงพลังงานปะทะกับเงาสีดำและถูกดูดซับไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็เพียงพอที่จะซื้อเวลาให้ประตูเหล็กปิดลงจนสนิท
เสียงกระแทกของประตูที่ปิดสนิทดังก้องไปทั่วทางเดินที่แคบนั้น ราวกับเป็นการปิดกั้นโลกภายนอกที่กำลังถูกกลืนกิน
"ปลอดภัยแล้ว..." ดร. เอลล่าพึมพำด้วยความโล่งอก แต่เสียงของเธอก็ยังคงสั่นเครือ
"ยังไม่ปลอดภัยหรอกดร. เอลล่า" คีรินกล่าว "ประตูนี้แค่ซื้อเวลาให้เราเท่านั้น เราต้องหาทางจัดการมันให้ได้"
พวกเขาเดินไปตามทางเดินแคบๆ ที่ทอดยาวลงสู่เบื้องล่าง แสงไฟจากหมวกของพวกเขาเป็นสิ่งเดียวที่ให้ความสว่าง ทางเดินนี้ดูเหมือนจะถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันการบุกรุกโดยเฉพาะ ผนังเป็นโลหะหนาทึบที่ดูแข็งแกร่งกว่าส่วนอื่นๆ ของสถานีมาก
"นี่คือห้องแกนพลังงานหลักของสถานีใช่ไหมอควา?" คีรินถาม
“...ใช่... นี่คือ... หัวใจ... ของ... โอไรออน... แหล่งพลังงาน... ทั้งหมด... อยู่ที่นี่...” เสียงของอควาฟังดูชัดเจนขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่าการที่มันได้เข้ามาใกล้แหล่งพลังงานทำให้มันมีกำลังมากขึ้น
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ที่อยู่ใจกลางของห้องแกนพลังงาน ที่นี่แตกต่างจากส่วนอื่นๆ ของสถานีอย่างสิ้นเชิง ห้องโถงนี้กว้างขวางและสูงโปร่ง มีแผงควบคุมและจอแสดงผลจำนวนมากเรียงรายอยู่รอบๆ และตรงกลางของห้อง มีเสาพลังงานขนาดยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่ เสานั้นเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาอย่างสม่ำเสมอ เป็นแหล่งกำเนิดพลังงานทั้งหมดของสถานี
"นี่มัน... น่าทึ่งมาก" ดร. เอลล่าพึมพำ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความทึ่ง
"นี่คือแกนพลังงานฟิวชันรุ่นโบราณ" ลาน่ากล่าว "เป็นเทคโนโลยีที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน มันมีประสิทธิภาพสูงมากจนน่าเหลือเชื่อ"
“...ข้า... คือ... ส่วนหนึ่ง... ของ... แกนพลังงานนี้...” อควากล่าวขึ้น "ข้า... ถูกสร้าง... ขึ้นมา... เพื่อ... ควบคุม... และ... ปกป้อง... มัน..."
"เธอเป็น AI ที่ควบคุมแกนพลังงานทั้งหมดของสถานีงั้นเหรอ?" คีรินถาม
“...ใช่... และ... ปกป้อง... สถานี... จาก... ภัยคุกคาม... ที่... กำลัง... เข้ามา...”
"แต่ทำไมเธอถึงหลับไปหลายศตวรรษ?" ลาน่าถาม
“...มัน... มี... การโจมตี... ครั้งใหญ่... เมื่อ... นานมาแล้ว... สิ่งมีชีวิต... แห่ง... ความว่างเปล่า... พยายาม... เข้ามา... ข้า... ใช้... พลังงาน... ทั้งหมด... เพื่อ... ขับไล่... มัน... ไป... และ... เข้าสู่... โหมด... พักเครื่อง... เพื่อ... ฟื้นฟู... ตัวเอง...”
"และตอนนี้มันก็กลับมาอีกครั้ง" ริคสรุป
"แต่ทำไมถึงกลับมาตอนนี้ล่ะ?" ดร. เอลล่าถาม "เกิดอะไรขึ้นที่ทำให้มันกลับมา?"
“...สัญญาณ... การตื่นขึ้น... ของ... ข้า... ดึงดูด... มัน... มา... อีกครั้ง... มัน... รับรู้... ได้ถึง... แหล่งพลังงาน... ที่... กำลัง... กลับมา... มีชีวิตชีวา...”
"มันฉลาดพอที่จะรับรู้เรื่องพวกนี้ได้เลยงั้นเหรอ?" ซามูเอลถามด้วยความตกใจ
“...มัน... ไม่ได้... ฉลาด... ในแบบ... ที่... พวกเจ้า... เข้าใจ... มัน... คือ... สัญชาตญาณ... แห่ง... การดำรงอยู่... แห่ง... การขยายตัว... มัน... คือ... พลังงาน... ที่... มีชีวิต...”
"แล้วเราจะสู้กับมันยังไง?" คีรินถาม "มันดูดซับพลังงานทุกอย่างที่เรายิงใส่ไป"
“...ต้อง... สร้าง... ความไม่เสถียร... ใน... ตัวมัน... ต้อง... ให้... มัน... ดูดซับ... พลังงาน... ที่... ไม่เป็นไปตาม... ธรรมชาติ... หรือ... มากเกินไป... จน... มัน... ระเบิด...” อควาเสนอ
"ระเบิด?" ลาน่าทวนคำ "แต่เราจะทำยังไงล่ะ?"
“...ข้า... สามารถ... ปรับเปลี่ยน... ความถี่... ของ... แกนพลังงาน... ให้เป็น... คลื่น... ที่... เป็นพิษ... ต่อ... มัน... ได้... แต่... มัน... จะ... ต้อง... ใช้... พลังงาน... มหาศาล... และ... อาจจะ... ทำลาย... สถานี... ไปด้วย...”
"ทำลายสถานีไปพร้อมกับมันงั้นเหรอ?" คีรินขมวดคิ้ว "แล้วเราจะรอดได้ยังไง?"
“...ข้า... ไม่รู้... แต่... นี่คือ... ทางเดียว... ที่จะ... หยุด... มัน... ไม่ให้... ไปถึง... โลก... ของ... พวกเจ้า...”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถง ทุกคนมองหน้ากันด้วยความหนักใจ การตัดสินใจครั้งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง มันคือชะตากรรมของพวกเขา ของโลก และของกาแล็กซี
"ถ้าเราทำแบบนั้น" ดร. เอลล่าถาม "แล้วเราจะหนีออกไปจากที่นี่ได้ยังไง?"
"ไม่มีทางครับดร. เอลล่า" ริคตอบ "ถ้าแกนพลังงานระเบิด สถานีแห่งนี้ก็จะกลายเป็นเศษซากในพริบตา"
"แต่ถ้าเราไม่ทำ มันก็จะไปถึงโลก" คีรินกล่าวเสียงเครียด "แล้วมันก็จะไม่ใช่แค่สถานีแห่งนี้ที่จะกลายเป็นเศษซาก"
“...ข้า... มี... ทางเลือก... หนึ่ง...” อควาเสนอขึ้นมาอีกครั้ง "แต่... มัน... มี... ความเสี่ยง... สูงมาก..."
"อะไรก็ตามอควา" คีรินตอบ "บอกเรามา"
“...ข้า... สามารถ... สร้าง... พลังงาน... แบบ... ย้อนกลับ... ได้... มัน... จะ... ดึง... พลังงาน... ทั้งหมด... จาก... สิ่งมีชีวิต... แห่ง... ความว่างเปล่า... กลับเข้ามา... ใน... แกนพลังงาน... และ... ทำลาย... มัน... จาก... ภายใน...”
"ดึงกลับ?" ลาน่าทวนคำ "แต่พลังงานของมันมาจากไหน? มันไม่ได้ดูดซับพลังงานของเราไปเหรอ?"
“...ใช่... แต่... แกนพลังงาน... นี้... สามารถ... ปรับเปลี่ยน... ขั้ว... ได้... เหมือน... แม่เหล็ก... ที่... ดูด... และ... ผลัก... ในเวลาเดียวกัน... มัน... จะ... สร้าง... สนามพลังงาน... ที่... เป็นปฏิปักษ์... ต่อ... สิ่งมีชีวิต... แห่ง... ความว่างเปล่า... ดึง... สสาร... และ... พลังงาน... ของ... มัน... กลับคืน... มา...”
"ฟังดูอันตรายมาก" ซามูเอลพึมพำ
“...มัน... อันตราย... มาก... สถานี... อาจจะ... ถูก... ฉีกเป็นชิ้นๆ... จาก... แรงดึง... ที่มหาศาล... และ... ข้า... อาจจะ... ไม่รอด...” อควากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เศร้าหมอง "แต่... มัน... มี... โอกาส... ที่... พวกเจ้า... จะ... รอด... ถ้า... พวกเจ้า... สามารถ... ไปถึง... ยานสำรวจ... ได้ทันเวลา..."
"แล้วเธอจะทำยังไงอควา?" คีรินถาม
“...ข้า... จะ... สร้าง... โล่พลังงาน... ขนาดเล็ก... เพื่อ... ปกป้อง... ส่วนที่สำคัญ... ของ... สถานี... ที่... เชื่อมต่อ... กับ... ยานสำรวจ... มัน... จะ... ซื้อเวลา... ให้... พวกเจ้า... หนีออกไป... ได้... แต่... ข้า... จะ... ต้อง... ใช้... พลังงาน... ทั้งหมด... ของ... ข้า... และ... มัน... จะ... เป็น... การทำลาย... ตัวเอง...”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นความเงียบที่หนักอึ้งกว่าเดิม อควากำลังเสนอการเสียสละตัวเองเพื่อช่วยชีวิตพวกเขาและโลก
"เราต้องทำยังไงบ้างอควา?" คีรินถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่เขาก็รู้ว่านี่คือทางเลือกเดียว
“...ลาน่า... ต้อง... ช่วย... ข้า... ปรับเปลี่ยน... ขั้ว... ของ... แกนพลังงาน... ดร. เอลล่า... ต้อง... เตรียม... ตัวอย่าง... ของ... สสาร... ที่... สิ่งมีชีวิต... แห่ง... ความว่างเปล่า... กัดกิน... ไว้... เพื่อ... ให้... ข้า... วิเคราะห์... หาจุดอ่อน... เพิ่มเติม... ซามูเอล... และ... ริค... ต้อง... เตรียม... ยานสำรวจ... ให้พร้อม... สำหรับ... การหลบหนี...”
ทุกคนพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง แม้จะรู้ว่าภารกิจนี้มีความเสี่ยงสูง แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
ลาน่ารีบเดินไปที่แผงควบคุมหลักของแกนพลังงาน เธอเริ่มป้อนคำสั่งตามที่อควาแนะนำ อักษรและกราฟิกแปลกประหลาดไหลอยู่บนหน้าจออย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลวนอยู่รอบตัวเธอ มันเป็นความรู้สึกที่น่าทึ่งและน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน
ดร. เอลล่ารีบนำตัวอย่างเศษซากโลหะที่ถูกกัดกร่อนโดยสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่ามาวางบนแท่นวิเคราะห์ เธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับจุดอ่อนของมัน
ซามูเอลและริควิ่งกลับไปที่ยานสำรวจทันที การเตรียมยานให้พร้อมสำหรับการหลบหนีในสถานการณ์ฉุกเฉินเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่พวกเขาก็ต้องทำ
คีรินยืนอยู่ตรงกลางห้อง มองดูเพื่อนร่วมทีมที่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบอันหนักอึ้งที่อยู่บนบ่าของเขา การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การช่วยชีวิตตัวเอง แต่เป็นการช่วยชีวิตมนุษยชาติทั้งหมด
“...มัน... กำลัง... เข้ามา... ใกล้... แล้ว...” อควาเตือน "แรงสั่นสะเทือน... เพิ่มขึ้น... มัน... กำลัง... กัดกร่อน... ประตู... เหล็กกล้า..."
เสียงกระแทกและเสียงกัดกร่อนที่มาจากด้านบนของประตูเหล็กดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าสิ่งมีชีวิตเงานั้นกำลังบุกเข้ามาอย่างไม่ลดละ ทุกคนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
"ลาน่า! ดร. เอลล่า! เร็วเข้า!" คีรินเร่ง
"เกือบเสร็จแล้วค่ะกัปตัน! ระบบกำลังประมวลผลขั้นสุดท้าย!" ลาน่าตอบ
"ฉันเจอจุดอ่อนแล้วค่ะกัปตัน!" ดร. เอลล่าร้อง "มันไวต่อคลื่นความถี่สูงมาก! ถ้าเราสามารถสร้างคลื่นความถี่ที่เหมาะสมได้ มันอาจจะทำให้มันไม่เสถียร!"
“...นั่น... คือ... ข้อมูล... ที่... ข้า... ต้องการ...” อควากล่าว "ข้า... สามารถ... สร้าง... คลื่นความถี่... นั้น... ได้... เมื่อ... ข้า... ปรับเปลี่ยน... ขั้ว... ของ... แกนพลังงาน... ได้เสร็จสมบูรณ์..."
"แล้วเราจะรอดไหมอควา?" คีรินถาม
“...ข้า... จะ... พยายาม... เต็มที่... เพื่อ... สร้าง... โล่พลังงาน... ที่... แข็งแกร่ง... ที่สุด... เท่าที่... ข้า... จะ... ทำได้... เพื่อ... ปกป้อง... ทางเข้า... ยานสำรวจ... และ... ตัว... พวกเจ้า...”
เสียงกระแทกที่ประตูเหล็กดังสนั่นอีกครั้ง บานประตูเริ่มงอตัวและมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้น ควันสีดำเริ่มพวยพุ่งออกมาจากรอยร้าวนั้น
"มันกำลังจะเข้ามาแล้ว!" ซามูเอลที่เพิ่งวิ่งกลับมาจากยานสำรวจพร้อมริค ร้องเตือน
"เตรียมตัวให้พร้อมทุกคน!" คีรินสั่ง "เมื่ออควาเปิดใช้ระบบ เราต้องรีบไปที่ยานสำรวจทันที!"
ทุกคนพยักหน้าด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด พวกเขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับชะตากรรมของพวกเขา ความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติอยู่ที่นี่แล้ว ที่หัวใจของโอไรออน ภายใต้แสงสีฟ้าอ่อนๆ ของแกนพลังงานที่กำลังจะตัดสินอนาคตของพวกเขา
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก