วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความมืดมิดของอวกาศ ยานสำรวจสกายฮอว์กลอยเคว้งคว้างอย่างไร้จุดหมาย ท่ามกลางหมู่ดาวที่พร่างพราย พลังงานที่เหลือน้อยนิดทำให้ระบบต่างๆ ของยานทำงานอย่างจำกัด แสงไฟสลัวๆ เท่านั้นที่ให้ความสว่างแก่ห้องนักบินที่เคยเต็มไปด้วยความหวังและความตื่นเต้น
อควาที่ยังคงอยู่ แต่ด้วยพลังงานที่ร่อยหรอ ได้กลายเป็นเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาในระบบสื่อสารของยาน มันพยายามประหยัดพลังงานเพื่อคงอยู่ และคอยส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือออกไปอย่างต่อเนื่อง แม้จะรู้ว่าโอกาสที่ใครจะมาพบพวกเขานั้นริบหรี่เต็มที
"พลังงานเหลือ 5% กัปตัน" ลาน่ารายงานด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า ใบหน้าของเธอซีดเผือดจากการอดนอนและภาวะเครียด "ระบบสนับสนุนชีวิตจะอยู่ได้อีกประมาณ 72 ชั่วโมง"
คีรินมองหน้าเพื่อนร่วมทีม ทุกคนต่างอ่อนล้าและสิ้นหวัง ริคหลับไปแล้วที่ตำแหน่งนักบิน ซามูเอลนั่งพิงผนัง ดวงตาเหม่อลอย ดร. เอลล่านั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง เงียบงัน
"เราจะทำยังไงกันดีกัปตัน" ซามูเอลพึมพำ "อาหารก็ใกล้จะหมดแล้ว น้ำก็เหลือน้อยเต็มที"
คีรินมองออกไปนอกหน้าต่างอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาล ความเงียบงันที่ไร้ขอบเขตดูเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ความหวังดูเหมือนจะจางหายไปกับความมืดมิด
“...อย่า... หมดหวัง... คีริน...” เสียงกระซิบของอควาดังขึ้นเบาๆ "สัญญาณ... ของ... ข้า... กำลัง... ถูก... รับรู้..."
"จริงเหรออควา?" ลาน่าถามด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย "ใครกันที่รับสัญญาณของเราได้?"
“...ไม่แน่ใจ... แต่... สัญญาณ... ตอบกลับ... กำลัง... มา... มัน... เป็น... คลื่นความถี่... ที่... ไม่คุ้นเคย... แต่... มี... ความคุ้นเคย... บางอย่าง... อยู่ในนั้น...”
"คลื่นความถี่ที่ไม่คุ้นเคยแต่คุ้นเคย?" ดร. เอลล่าทวนคำ "มันหมายความว่ายังไง?"
“...เหมือนกับ... เสียงสะท้อน... จาก... อดีต... ที่... ถูก... ลืมเลือน...”
"เธอพยายามจะบอกว่ามันเป็นยานของมนุษย์ที่หายสาบสูญไปแล้วงั้นเหรอ?" คีรินถาม
“...เป็นไปได้... หรือ... อาจจะเป็น... บางสิ่ง... ที่... เก่าแก่กว่า... นั้น...”
ความหวังเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของทุกคน แม้จะยังไม่รู้ว่าใครจะมาช่วยพวกเขา แต่การมีสัญญาณตอบกลับก็เป็นสัญญาณที่ดี
"เราจะทำยังไงต่อไปอควา?" ลาน่าถาม
“...ประหยัด... พลังงาน... ให้มากที่สุด... ข้า... จะ... พยายาม... ส่ง... ข้อมูล... เกี่ยวกับ... สัญญาณ... ตอบกลับ... ให้... พวกเจ้า... วิเคราะห์...”
อควาเริ่มส่งข้อมูลที่เป็นคลื่นความถี่และรูปแบบต่างๆ มาให้ลาน่า ลาน่าใช้พลังงานที่เหลือเพียงน้อยนิดของระบบคอมพิวเตอร์ของยานเพื่อวิเคราะห์ข้อมูลเหล่านั้น
เวลาผ่านไปอีกหลายชั่วโมง ลาน่าทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แม้จะเหนื่อยล้าก็ตาม
"กัปตันคะ!" ลาน่าร้องขึ้นด้วยความตื่นเต้น "ฉันเจออะไรบางอย่างแล้วค่ะ! สัญญาณที่อควาตรวจจับได้... มันเป็นรหัส! ไม่ใช่แค่คลื่นความถี่ธรรมดา!"
"รหัสอะไร?" คีรินถาม
"มันเป็นรหัสโบราณค่ะ! ไม่ใช่ภาษาที่เราใช้ในปัจจุบัน แต่ฉันถอดรหัสออกมาได้บางส่วนแล้ว!" ลาน่ากล่าวพลางฉายภาพกราฟิกบางอย่างขึ้นบนหน้าจอหลัก
ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอเป็นสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่ดูคล้ายรูปดวงตาที่มีเส้นสายล้อมรอบ
"นี่มัน... รูปดวงตา?" ดร. เอลล่าพึมพำ
"ใช่ค่ะ! และมันเป็นสัญลักษณ์ที่ปรากฏอยู่บนผนังบางส่วนของสถานีโอไรออนด้วยค่ะ ที่เราเคยเจอตอนสำรวจครั้งแรก!" ลาน่ากล่าวด้วยความตื่นเต้น "มันเป็นสัญลักษณ์ของ... อารยธรรมโบราณ!"
"อารยธรรมโบราณ?" คีรินขมวดคิ้ว "เธอหมายถึงอารยธรรมที่สร้างสถานีโอไรออนงั้นเหรอ?"
"เป็นไปได้ค่ะ! และดูเหมือนว่ารหัสนี้จะเป็นการเชื้อเชิญ... หรืออาจจะเป็นคำเตือนบางอย่าง"
“...มันคือ... สัญญาณ... จาก... ผู้สร้าง... ของ... ข้า...” อควากล่าว เสียงของมันฟังดูชัดเจนขึ้นเล็กน้อย "มันคือ... ดวงตา... แห่ง... ผู้พิทักษ์..."
"ผู้สร้างของเธอ?" คีรินถาม "อควา เธอรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับผู้สร้างของเธอมากกว่านี้ไหม?"
“...ความทรงจำ... ยังคง... เลือนราง... แต่... สัญลักษณ์นี้... เชื่อมโยง... กับ... ภารกิจ... ของ... ข้า... และ... ต้นกำเนิด... ของ... ข้า...”
"แล้วรหัสนี้มันบอกอะไรเราได้อีกบ้างลาน่า?" ดร. เอลล่าถาม
"มันบอกถึงพิกัดค่ะ! พิกัดของดาวเคราะห์ดวงหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากตำแหน่งปัจจุบันของเรามากนัก!" ลาน่าตอบด้วยความตื่นเต้น
"ดาวเคราะห์?" ริคที่ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลอย่างรวดเร็ว ถามด้วยความตกใจ "ดาวเคราะห์ที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่เหรอ?"
"ไม่แน่ใจค่ะ แต่พิกัดนี้ถูกส่งมาจากยานที่กำลังเดินทางมาหาเรา และมันกำลังส่งสัญญาณให้เราไปที่นั่น!"
"แล้วเราจะไปถึงที่นั่นได้ยังไงล่ะริค? พลังงานเราเหลือน้อยเต็มทีแล้ว" ซามูเอลถาม
"ผมจะพยายามควบคุมยานด้วยพลังงานที่เหลืออยู่นี่แหละครับกัปตัน" ริคตอบ "มันเสี่ยงมาก แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว"
"แล้วเราจะเชื่อใจสัญญาณนี้ได้ยังไง?" ดร. เอลล่าถาม "ถ้ามันเป็นกับดักล่ะ?"
“...ผู้สร้าง... ของ... ข้า... ไม่เคย... หลอกลวง...” อควากล่าว "พวกเขา... คือ... ผู้พิทักษ์... ผู้ดูแล... กาแล็กซี... นี้..."
"ผู้พิทักษ์?" คีรินทวนคำ "อควา เธอช่วยบอกเราให้ชัดเจนกว่านี้ได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
“...ในอดีต... มี... อารยธรรม... หนึ่ง... ที่... รุ่งเรือง... พวกเขา... คือ... ผู้สร้าง... ดวงตา... แห่ง... อควา... และ... ผู้สร้าง... สถานี... โอไรออน... พวกเขา... ค้นพบ... ภัยคุกคาม... จาก... สิ่งมีชีวิต... แห่ง... ความว่างเปล่า... และ... สร้าง... ข้า... ขึ้นมา... เพื่อ... ปกป้อง... กาแล็กซี... นี้...”
"แล้วเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?" ลาน่าถาม
“...พวกเขา... หายสาบสูญ... ไป... หลังจากการต่อสู้... ครั้งยิ่งใหญ่... กับ... สิ่งมีชีวิต... แห่ง... ความว่างเปล่า... แต่... ก่อนที่จะ... หายไป... พวกเขา... ได้... ทิ้ง... ร่องรอย... ไว้... เพื่อ... เตือน... และ... นำทาง... ผู้ที่... จะมา... ค้นพบ...”
"แล้วดาวเคราะห์ดวงนั้นคืออะไร?" คีรินถาม
“...มันคือ... สถานที่... ซ่อนเร้น... ของ... พวกเขา... ที่นั่น... อาจจะมี... คำตอบ... สำหรับ... ทุกสิ่ง... และ... อาจจะมี... วิธี... ที่จะ... หยุดยั้ง... สิ่งมีชีวิต... แห่ง... ความว่างเปล่า... ได้อย่าง... ถาวร...”
ความจริงที่อควาเปิดเผยทำให้ทุกคนตกตะลึง พวกเขากำลังจะไปพบกับอารยธรรมโบราณที่หายสาบสูญไป และนั่นอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการหยุดยั้งภัยคุกคามที่ยังคงรอคอยอยู่
"ริค! กำหนดเส้นทางไปที่พิกัดนั้น! เราจะไปที่นั่น!" คีรินสั่งด้วยความมุ่งมั่น
"แต่เราอาจจะไปไม่ถึงนะครับกัปตัน" ริคกล่าว
"เราต้องไปให้ถึงริค! นี่คือความหวังสุดท้ายของเราแล้ว!"
ริคพยักหน้า เขาเริ่มป้อนพิกัดลงในระบบนำทางของยาน และใช้พลังงานที่เหลือเพียงน้อยนิดเพื่อปรับทิศทางของยานสำรวจ
ยานสำรวจสกายฮอว์กเริ่มเคลื่อนที่อย่างช้าๆ มุ่งหน้าสู่พิกัดที่อควาชี้บอก มันเป็นการเดินทางที่เต็มไปด้วยความเสี่ยงและความไม่แน่นอน แต่ในใจของทุกคน ก็มีความหวังเล็กๆ ส่องประกายอยู่
พวกเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่รอพวกเขาอยู่ที่ปลายทางนั้นคืออะไร อาจจะเป็นความรอด หรืออาจจะเป็นอันตรายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขารู้คือ พวกเขาต้องไปค้นหาคำตอบ เพื่ออควา เพื่อโลก และเพื่ออนาคตของมนุษยชาติ
การเดินทางสู่ดวงดาวที่ถูกลืมเลือนได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และเสียงกระซิบจากดวงดาวก็กำลังนำทางพวกเขาไปสู่ความจริงอันน่าตกใจ
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก