การเดินทางสู่ดาวเคราะห์ที่ถูกลืมเลือนเป็นไปอย่างเชื่องช้าและยากลำบาก พลังงานที่ร่อยหรอทำให้ยานสำรวจสกายฮอว์กเคลื่อนที่ด้วยความเร็วต่ำสุด ทุกคนในทีมต้องประหยัดพลังงานอย่างถึงที่สุด แม้กระทั่งระบบสนับสนุนชีวิตก็ถูกลดประสิทธิภาพลงเพื่อยืดอายุการใช้งานให้ได้นานที่สุด
ความหิวโหยและความอ่อนเพลียเริ่มกัดกินร่างกายและจิตใจของทุกคน แต่ความหวังที่ริบหรี่จากการค้นพบของอควาก็ยังคงเป็นเชื้อเพลิงให้พวกเขาก้าวต่อไป
"กัปตันครับ" ริครายงานด้วยเสียงแหบพร่า "เรากำลังเข้าสู่ระยะวงโคจรของดาวเคราะห์เป้าหมายแล้วครับ"
คีรินมองออกไปนอกหน้าต่างอวกาศ ภาพของดาวเคราะห์ดวงหนึ่งที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นปรากฏอยู่เบื้องหน้า มันเป็นดาวเคราะห์สีน้ำเงินอมเขียว คล้ายกับโลก แต่มีเมฆหนาทึบปกคลุมอยู่หนาแน่น ทำให้ไม่สามารถมองเห็นพื้นผิวได้ชัดเจน
"สภาพบรรยากาศเป็นยังไงบ้างลาน่า?" คีรินถาม
"อุณหภูมิพื้นผิวค่อนข้างสูงค่ะกัปตัน คล้ายกับดาวศุกร์ แต่มีบางส่วนที่มีอุณหภูมิพอเหมาะสำหรับสิ่งมีชีวิต" ลาน่ารายงาน "แต่สิ่งที่แปลกคือ... มีคลื่นพลังงานแปลกๆ แผ่ออกมาจากพื้นผิวของดาวเคราะห์ค่ะ มันเป็นคลื่นที่ไม่เสถียร"
“...ระวัง... คีริน... คลื่นพลังงาน... นั้น... มัน... อาจจะ... ส่งผลกระทบ... ต่อ... จิตใจ... ของ... พวกเจ้า...” อควาเตือน เสียงของมันฟังดูอ่อนแรงลงเรื่อยๆ
"ส่งผลกระทบต่อจิตใจ?" ดร. เอลล่าทวนคำ "หมายความว่ายังไงอควา?"
“...มัน... อาจจะ... สร้าง... ภาพหลอน... หรือ... ความทรงจำ... ที่... ไม่ใช่... ของจริง...”
"เราจะทำยังไงดีกัปตัน?" ซามูเอลถาม "เราจะลงจอดที่ไหนดี?"
"ริค พยายามหาจุดที่คลื่นพลังงานน้อยที่สุด และเป็นจุดที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับการลงจอด" คีรินสั่ง
ริคพยักหน้า เขาพยายามควบคุมยานที่กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากการร่อนลงสู่ชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์ ควันสีแดงส้มจากการเสียดสีกับชั้นบรรยากาศล้อมรอบยานไว้
"เรากำลังเจอแรงต้านทานเยอะมากครับกัปตัน! ระบบควบคุมกำลังเสียหาย!" ริคร้องรายงาน
ทันใดนั้น ภาพหลอนก็เริ่มปรากฏขึ้นในห้องนักบิน แสงไฟกะพริบไปมา และภาพของสถานีโอไรออนที่ยังไม่ถูกทำลายก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา ราวกับว่าพวกเขากำลังกลับไปอยู่ในช่วงเวลาที่สถานีแห่งนี้ยังคงรุ่งเรือง
"นี่มันอะไรกัน!" ลาน่าร้องด้วยความตกใจ "นี่คือภาพหลอนที่อควาเตือนใช่ไหมคะ!"
"ทุกคน! ตั้งสติไว้! นี่ไม่ใช่เรื่องจริง!" คีรินสั่ง
แต่ภาพหลอนนั้นสมจริงมาก พวกเขาเห็นตัวเองอยู่ในชุดทำงานปกติ กำลังเดินไปมาในทางเดินของสถานีโอไรออน เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังแว่วมา ราวกับว่าพวกเขากำลังอยู่ในอดีต
ดร. เอลล่ามองเห็นภาพของเพื่อนร่วมงานที่หายสาบสูญไปนานแล้วปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ เธอพยายามเอื้อมมือไปสัมผัส แต่ภาพนั้นก็หายไป
ซามูเอลมองเห็นภาพของครอบครัวของเขาที่อยู่บนโลก เขาพยายามวิ่งเข้าไปหา แต่คีรินก็คว้าแขนเขาไว้
"ซามูเอล! ตั้งสติไว้! นี่ไม่ใช่เรื่องจริง!" คีรินย้ำ
แต่ซามูเอลยังคงพยายามดิ้นรน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“...คลื่น... พลังงาน... กำลัง... เพิ่มขึ้น... มัน... พยายาม... ดึง... ความทรงจำ... ที่... ลึกที่สุด... ของ... พวกเจ้า... ออกมา...” อควาเตือนด้วยเสียงที่อ่อนแรง
"เราต้องลงจอดให้ได้ริค! ก่อนที่ทุกคนจะเสียสติไป!" คีรินสั่ง
ริคเองก็กำลังต่อสู้กับภาพหลอน เขาเห็นตัวเองกำลังขับยานรบที่กำลังปะทะกับยานของศัตรู เสียงระเบิดและเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวในหัวของเขา แต่เขาก็ยังคงพยายามควบคุมยานสำรวจที่กำลังดิ่งลงสู่พื้นผิวของดาวเคราะห์
"ผม... ผมพยายามแล้วครับกัปตัน!" ริคร้อง "แต่ผมมองไม่เห็นรันเวย์! มันมีแต่ป่า!"
ยานสำรวจพุ่งทะลุชั้นเมฆลงมา เผยให้เห็นพื้นผิวของดาวเคราะห์ที่เต็มไปด้วยป่าทึบ ต้นไม้ขนาดมหึมาที่สูงเสียดฟ้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ และท่ามกลางป่าเหล่านั้น มีโครงสร้างบางอย่างที่ดูคล้ายพีระมิดขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่
"นั่นอะไรน่ะ!" ลาน่าร้อง
"มันคือ... วิหารโบราณ..." ดร. เอลล่าพึมพำ "นี่คือสิ่งที่อควาพูดถึงใช่ไหมคะกัปตัน?"
“...ใช่... นั่นคือ... ศูนย์กลาง... พลังงาน... ของ... ผู้สร้าง...” อควากล่าว
"ริค! พยายามลงจอดใกล้กับวิหารนั่นให้มากที่สุด!" คีรินสั่ง "มันอาจจะเป็นที่ที่เราจะหาคำตอบได้!"
ริคพยายามควบคุมยานที่กำลังดิ่งลงอย่างรวดเร็ว เขาเล็งไปที่พื้นที่ว่างขนาดเล็กใกล้กับวิหารโบราณ
"เรากำลังจะชนต้นไม้ครับกัปตัน!" ริคร้อง
"ดึงยานขึ้น! ดึงยานขึ้นริค!"
แต่สายเกินไป ยานสำรวจพุ่งชนเข้ากับยอดไม้ที่สูงเสียดฟ้า เสียงฉีกขาดของโลหะดังสนั่นหวั่นไหว ยานสำรวจสกายฮอว์กหมุนเคว้งคว้างก่อนที่จะร่วงลงกระแทกพื้นอย่างรุนแรง
ทุกคนถูกแรงกระแทกกระแทกใส่ที่นั่งอย่างแรง เสียงกรีดร้องดังขึ้นในห้องนักบิน แสงไฟดับลง ทุกสิ่งทุกอย่างเข้าสู่ความมืดมิด
คีรินรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย เขาพยายามลืมตาขึ้น แต่ก็เห็นเพียงความมืดมิดและฝุ่นควัน เขาพยายามขยับตัว แต่ก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วแขนขา
"ทุกคน... เป็นยังไงบ้าง!" คีรินถามเสียงแหบพร่า
เสียงไอและเสียงครางดังขึ้นในความมืด คีรินพยายามกดปุ่มเปิดไฟฉุกเฉิน แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ริค... ลาน่า... ดร. เอลล่า... ซามูเอล..." คีรินเรียกชื่อเพื่อนร่วมทีมทีละคน
"ผม... ไม่เป็นไรครับกัปตัน... แค่... เจ็บเล็กน้อย..." ริคตอบเสียงอ่อนแรง
"ฉัน... ไม่เป็นไรค่ะ..." ลาน่าตอบ
"ฉันก็... ไม่เป็นไรค่ะ... แค่... หัวกระแทกเล็กน้อย..." ดร. เอลล่าตอบ
"ผม... ไม่เป็นไรครับ... กัปตัน..." ซามูเอลตอบ
ทุกคนรอดชีวิตจากการตกกระแทก แต่ยานสำรวจได้รับความเสียหายอย่างหนัก
"อควา... เธอเป็นยังไงบ้าง?" คีรินถาม
“...อ่อนแรง... มาก... ระบบ... เสียหาย... การเชื่อมต่อ... ขาดหาย... เป็นบางส่วน...” อควาตอบ เสียงของมันแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน
"เราต้องออกไปจากที่นี่!" คีรินสั่ง "ระบบของยานเสียหายหนักเกินไป เราต้องหาทางซ่อมแซมมัน หรือหาทางไปที่วิหารโบราณนั่น"
ทุกคนพยายามคลายเข็มขัดนิรภัยและลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก แสงจันทร์สีเงินสาดส่องเข้ามาทางรอยร้าวบนตัวยาน เผยให้เห็นสภาพความเสียหายที่ยับเยิน
"เราจะไปที่วิหารนั่นกันได้ยังไงกัปตัน" ซามูเอลถาม "เราได้รับบาดเจ็บกันทุกคน"
"เราต้องไปให้ได้ซามูเอล" คีรินตอบ "ที่นั่นอาจจะมีคำตอบสำหรับทุกสิ่ง และอาจจะเป็นความหวังสุดท้ายของเรา"
พวกเขาพยายามเดินออกจากยานสำรวจที่พังทลายอย่างช้าๆ แสงจันทร์ส่องนำทางพวกเขาผ่านป่าที่มืดมิดและเต็มไปด้วยต้นไม้ขนาดยักษ์ คลื่นพลังงานแปลกๆ ยังคงแผ่ซ่านออกมาจากพื้นผิวของดาวเคราะห์ ทำให้พวกเขารู้สึกมึนงงและเห็นภาพหลอนเป็นครั้งคราว
"ระวังตัวไว้ทุกคน" คีรินเตือน "เราไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในป่าแห่งนี้บ้าง"
พวกเขาก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปในความมืดมิด มุ่งหน้าสู่แสงสลัวๆ ของวิหารโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางป่าทึบ การเดินทางสู่ความจริงอันน่าตกใจกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว และภาพหลอนแห่งอดีตก็ยังคงตามหลอกหลอนพวกเขาไปตลอดทาง
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก