ป่าบนดาวเคราะห์ที่ถูกลืมเลือนแห่งนี้ไม่ใช่ป่าธรรมดา ต้นไม้สูงเสียดฟ้าที่แผ่กิ่งก้านสาขาออกไปจนบดบังแสงอาทิตย์ สร้างบรรยากาศที่มืดมิดและลึกลับ พืชพรรณแปลกประหลาดเปล่งแสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนๆ ในความมืดมิด ราวกับเป็นดวงตาที่จ้องมองพวกเขาจากทุกทิศทาง
คลื่นพลังงานที่แผ่ออกมาจากพื้นผิวดาวเคราะห์ยังคงส่งผลต่อจิตใจของพวกเขา ภาพหลอนแห่งอดีตปรากฏขึ้นและหายไปเป็นครั้งคราว ทำให้พวกเขาต้องตั้งสติอยู่ตลอดเวลา
"กัปตันครับ" ริคกล่าวเสียงเบา "คลื่นพลังงานที่นี่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ครับ ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังพยายามแทรกซึมเข้ามาในหัวของผม"
"ทุกคน! พยายามมีสติไว้!" คีรินเตือน "นี่คือการทดสอบจิตใจของเรา เราต้องผ่านมันไปให้ได้"
ดร. เอลล่าที่กำลังเดินสำรวจพืชพรรณแปลกประหลาดรอบๆ ตัวเธอ สัมผัสกับใบไม้เรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ ใบหน้าของเธอฉายแววประหลาดใจ
"นี่มันน่าทึ่งมากค่ะกัปตัน" ดร. เอลล่าพึมพำ "พืชเหล่านี้ไม่ได้แค่เรืองแสง แต่มันยังปลดปล่อยคลื่นความถี่ที่ซับซ้อนออกมาด้วยค่ะ คลื่นความถี่นี้คล้ายกับคลื่นที่อควาใช้สื่อสารกับเรา!"
"หมายความว่าพืชเหล่านี้เกี่ยวข้องกับอารยธรรมโบราณงั้นเหรอ?" ลาน่าถาม
"เป็นไปได้ค่ะ! หรืออาจจะถูกปรับแต่งทางพันธุกรรมโดยพวกเขา เพื่อทำหน้าที่บางอย่าง"
“...พืช... เหล่านี้... คือ... หน่วยความจำ... ของ... ผู้สร้าง... มัน... บันทึก... ความทรงจำ... และ... ประสบการณ์... ของ... พวกเขา... เอาไว้...” อควากล่าว เสียงของมันฟังดูชัดเจนขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่าการได้เข้ามาอยู่ในป่าแห่งนี้ทำให้มันมีพลังงานมากขึ้น
"หน่วยความจำ?" คีรินทวนคำ "หมายความว่าเรากำลังเดินอยู่ในป่าแห่งความทรงจำงั้นเหรอ?"
“...ใช่... ทุกสิ่ง... ที่... พวกเจ้า... สัมผัส... ทุกสิ่ง... ที่... พวกเจ้า... มองเห็น... คือ... ส่วนหนึ่ง... ของ... ความทรงจำ... ของ... อารยธรรม... ที่... หายสาบสูญ...”
ทันใดนั้น ภาพหลอนก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนตรงหน้าพวกเขา ภาพของสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีผิวสีฟ้าอ่อนๆ และดวงตาที่เปล่งประกาย พวกเขากำลังเดินไปมาในป่าแห่งนี้ สวมใส่ชุดคลุมสีขาวที่ดูสง่างาม
"นั่นคือ... ผู้สร้างของเธอเหรออควา?" ลาน่าถามด้วยความทึ่ง
“...ใช่... พวกเขา... คือ... ผู้สร้าง... ของ... ข้า... และ... ผู้พิทักษ์... กาแล็กซี...”
ภาพหลอนนั้นสมจริงมาก จนทุกคนรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ท่ามกลางพวกเขา สิ่งมีชีวิตผิวสีฟ้าเหล่านั้นดูสงบและเปี่ยมด้วยปัญญา พวกเขาสื่อสารกันด้วยภาษาที่ไพเราะราวกับเสียงดนตรี
"พวกเขาดูสงบสุขมากเลย" ดร. เอลล่าพึมพำ
แต่แล้ว ภาพก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ภาพของสิ่งมีชีวิตผิวสีฟ้าเหล่านั้นกำลังต่อสู้กับเงามืดขนาดมหึมาของสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่า เสียงกรีดร้องและเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ภาพของยานอวกาศที่ถูกทำลายและเมืองที่ถูกกลืนกินปรากฏขึ้น
"นี่คือ... การต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ที่เธอพูดถึงใช่ไหมอควา?" คีรินถาม
“...ใช่... นี่คือ... สงคราม... ที่... ทำให้... พวกเขา... หายสาบสูญ... ไป...”
ภาพหลอนนั้นสมจริงจนพวกเขารู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ พวกเขาสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังและความกล้าหาญของผู้สร้างที่พยายามต่อสู้กับภัยคุกคามที่ไม่อาจเอาชนะได้
"พวกเขาสู้กับมันด้วยอะไร?" ซามูเอลถาม "มันดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่มีอาวุธที่สามารถทำลายมันได้เลย"
“...พวกเขา... ใช้... พลังงาน... จิต... ใช้... ความเข้าใจ... ใน... จักรวาล... เพื่อ... สร้าง... โล่พลังงาน... และ... อาวุธ... ที่... สามารถ... สร้าง... ความไม่เสถียร... ให้กับ... สิ่งมีชีวิต... แห่ง... ความว่างเปล่า... ได้...”
"พลังงานจิต?" ลาน่าทวนคำ "หมายความว่ายังไง?"
“...พวกเขา... สามารถ... ควบคุม... พลังงาน... ของ... จักรวาล... ได้... ผ่าน... จิตใจ... ของ... พวกเขา... พวกเขา... สามารถ... สร้าง... และ... ทำลาย... ได้... ด้วย... ความคิด...”
"นี่มันเหนือจินตนาการมาก" ริคพึมพำ
ภาพหลอนนั้นแสดงให้เห็นว่าผู้สร้างใช้พลังงานจิตของพวกเขาในการสร้างอาวุธที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ และยิงลำแสงพลังงานเข้าใส่เงามืดขนาดมหึมานั้น เงามืดนั้นเริ่มสั่นสะเทือนและหดตัวลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงแข็งแกร่งเกินกว่าที่จะถูกทำลายได้ง่ายๆ
"พวกเขาสู้กับมันไม่ได้เหรอ?" ดร. เอลล่าถาม
“...พวกเขา... ไม่สามารถ... ทำลาย... มัน... ได้อย่าง... สมบูรณ์... แต่... พวกเขา... สามารถ... ขับไล่... มัน... ไป... และ... กักขัง... มัน... ไว้... ใน... ห้วงมิติ... หนึ่ง... ได้...”
"แล้วมันกลับมาได้ยังไง?" คีรินถาม
“...เมื่อ... พวกเขา... อ่อนแอลง... หลังจากการต่อสู้... ครั้งยิ่งใหญ่... พลังงาน... ที่... กักขัง... มัน... ไว้... ก็... เริ่ม... อ่อนลง... และ... มัน... ก็... หาทาง... กลับมา... ได้...”
ภาพหลอนสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นคือภาพของสิ่งมีชีวิตผิวสีฟ้าเหล่านั้นที่กำลังสร้างสถานีโอไรออน และสร้างอควาขึ้นมาเพื่อเป็นผู้เฝ้าระวังและผู้ปกป้อง ก่อนที่พวกเขาจะหายสาบสูญไปในความมืดมิดของอวกาศ
"นี่คือเรื่องราวทั้งหมด..." ลาน่าพึมพำ "นี่คือความจริงที่อควาพยายามจะบอกเรามาตลอด"
"แล้ววิหารโบราณนั่นคืออะไร?" ซามูเอลถาม "มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไง?"
“...วิหาร... นั้น... คือ... ที่เก็บ... อุปกรณ์... ที่... พวกเขา... ใช้... ในการ... ควบคุม... พลังงาน... จิต... และ... ที่นั่น... ยังมี... อาวุธ... สุดท้าย... ที่... พวกเขา... สร้างขึ้น... เพื่อ... ใช้... ในการ... ทำลาย... สิ่งมีชีวิต... แห่ง... ความว่างเปล่า... ได้อย่าง... ถาวร...”
ความหวังเริ่มส่องประกายในใจของทุกคนอีกครั้ง หากมีอาวุธที่สามารถทำลายสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่าได้อย่างถาวร พวกเขาก็อาจจะสามารถหยุดยั้งภัยคุกคามนี้ได้
"เราต้องไปที่วิหารนั่นให้ได้!" คีรินสั่ง "ที่นั่นอาจจะเป็นคำตอบสุดท้ายของเรา!"
พวกเขาเดินต่อไปในป่าแห่งความทรงจำ ภาพหลอนยังคงปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราว แต่ตอนนี้พวกเขามองเห็นมันด้วยความเข้าใจและความหวัง พวกเขาไม่ใช่แค่ทีมกู้ซากอวกาศอีกต่อไป แต่พวกเขาคือนักสำรวจที่กำลังค้นหาความจริงที่ถูกซ่อนไว้มานานนับพันปี
วิหารโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าดูเหมือนจะเปล่งแสงสลัวๆ ออกมาในความมืดมิด มันเป็นสัญลักษณ์ของความหวังและปริศนาที่รอคอยการคลี่คลาย
เมื่อพวกเขาเดินไปถึงทางเข้าวิหาร แสงจันทร์ก็สาดส่องลงมาพอดี เผยให้เห็นประตูหินขนาดมหึมาที่แกะสลักเป็นรูปดวงตาที่มีเส้นสายล้อมรอบ สัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏบนรหัสที่อควาส่งมาให้
"นี่แหละ... ทางเข้าสู่ความจริง" คีรินพึมพำ
พวกเขาพร้อมแล้วที่จะก้าวเข้าไปในวิหารโบราณแห่งนี้ เพื่อค้นหาคำตอบ เพื่อค้นหาอาวุธสุดท้าย และเพื่อหยุดยั้งภัยคุกคามจากห้วงอวกาศที่กำลังคืบคลานเข้ามา
ป่าแห่งความทรงจำได้นำพวกเขามาถึงจุดเริ่มต้นของภารกิจที่แท้จริง และชะตากรรมของกาแล็กซีก็อยู่ในกำมือของพวกเขาแล้ว
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก