ประตูหินขนาดมหึมาของวิหารโบราณดูเหมือนจะปิดสนิทมานับพันปี คีรินพยายามผลักมัน แต่ก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย
"มันหนักมากครับกัปตัน" ซามูเอลกล่าวพลางพยายามช่วยผลัก "ผมคิดว่าเราคงต้องหาทางเปิดมันด้วยวิธีอื่น"
ลาน่าเดินเข้าไปใกล้ประตูหิน เธอเห็นร่องรอยการแกะสลักที่ซับซ้อนและสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่เรียงรายอยู่รอบๆ ดวงตาที่แกะสลักอยู่ตรงกลางประตู
"กัปตันคะ" ลาน่ากล่าว "ฉันคิดว่านี่ไม่ใช่ประตูที่เราจะผลักเปิดได้ค่ะ มันน่าจะเป็นกลไกที่ต้องใช้พลังงานหรือรหัสบางอย่างในการเปิด"
“...ใช่... ลาน่า... มันคือ... รหัส... ที่... ซ่อนอยู่... ใน... สัญลักษณ์... พวกนั้น...” อควากล่าว เสียงของมันยังคงอ่อนแรง แต่ก็พอที่จะสื่อสารได้
"รหัส?" ดร. เอลล่าทวนคำ "รหัสแบบไหนกัน?"
“...รหัส... แห่ง... ความเข้าใจ... รหัส... แห่ง... ความเชื่อมโยง... ระหว่าง... จิตใจ... และ... พลังงาน...”
"เธอหมายถึงเราต้องใช้พลังจิตในการเปิดประตูงั้นเหรอ?" ริคถาม
“...ไม่เชิง... แต่... พวกเจ้า... ต้อง... เข้าใจ... สัญลักษณ์... เหล่านั้น... และ... เชื่อมโยง... จิตใจ... กับ... มัน...”
ลาน่าพยายามวิเคราะห์สัญลักษณ์เหล่านั้นด้วยอุปกรณ์พกพาของเธอ แต่ก็ไม่พบข้อมูลใดๆ ที่สามารถช่วยเธอได้
"มันไม่เหมือนรหัสที่เราเคยเจอเลยค่ะกัปตัน" ลาน่ากล่าว "มันซับซ้อนมาก"
คีรินมองไปที่สัญลักษณ์เหล่านั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ เขานึกถึงภาพหลอนที่พวกเขาเคยเห็นในป่า ภาพของผู้สร้างที่ใช้พลังงานจิตในการควบคุมจักรวาล
"อควา" คีรินถาม "มีวิธีไหนที่เราจะเข้าใจสัญลักษณ์เหล่านี้ได้บ้าง?"
“...สัมผัส... มัน... ด้วย... จิตใจ... ของ... พวกเจ้า... ปล่อย... ความคิด... ของ... พวกเจ้า... ให้... ไหลไป... กับ... สัญลักษณ์... เหล่านั้น...”
คีรินเดินเข้าไปใกล้ประตูหิน เขาเอื้อมมือไปสัมผัสกับสัญลักษณ์รูปดวงตาที่อยู่ตรงกลางประตู ทันทีที่เขาสัมผัส ภาพหลอนก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ภาพของสิ่งมีชีวิตผิวสีฟ้าที่กำลังนั่งสมาธิและควบคุมพลังงานจิตของพวกเขา
คีรินพยายามทำตามที่อควาแนะนำ เขาสูดหายใจลึกๆ และพยายามปล่อยความคิดของเขาให้ไหลไปกับสัญลักษณ์นั้น เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลผ่านปลายนิ้วของเขา มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดและน่าทึ่งในเวลาเดียวกัน
ทันใดนั้น สัญลักษณ์รูปดวงตาก็เริ่มเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ แสงนั้นค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ จนสว่างจ้าไปทั่วบริเวณ
เสียงกลไกที่เก่าแก่ดังขึ้นครืดคราด ประตูหินขนาดมหึมาค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินที่มืดมิดและทอดยาวลงสู่เบื้องล่าง
"มันเปิดแล้ว!" ซามูเอลร้องด้วยความดีใจ
"เราทำได้แล้วกัปตัน!" ลาน่ากล่าวด้วยความตื่นเต้น
“...ดีมาก... คีริน... พวกเจ้า... เข้าใจ... แล้ว...” อควากล่าว
พวกเขาเดินเข้าไปในอุโมงค์ที่มืดมิดนั้น แสงไฟจากไฟฉายส่องนำทางพวกเขาไปข้างหน้า อุโมงค์แห่งนี้สร้างขึ้นจากหินขัดมันสีดำสนิท ผนังอุโมงค์ถูกแกะสลักเป็นลวดลายแปลกประหลาดที่ดูคล้ายกับแผนผังดวงดาวและกลุ่มกาแล็กซี
"นี่มันน่าทึ่งมากเลยค่ะกัปตัน" ดร. เอลล่าพึมพำ "นี่คือแผนที่จักรวาลของพวกเขาเหรอคะ?"
“...ใช่... และ... มัน... คือ... บันทึก... การเดินทาง... ของ... พวกเขา... ด้วย...” อควากล่าว
พวกเขาเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์เรื่อยๆ อากาศเริ่มเย็นลง และคลื่นพลังงานแปลกๆ ก็เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ทำให้พวกเขารู้สึกมึนงงและเห็นภาพหลอนเป็นครั้งคราว
"ระวังตัวไว้ทุกคน" คีรินเตือน "เราไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในอุโมงค์แห่งนี้บ้าง"
ทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวแปลกๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหน้า เสียงนั้นค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้
"นั่นเสียงอะไรน่ะ!" ซามูเอลถามพลางชักปืนขึ้นเตรียมพร้อม
"ผมไม่เห็นอะไรเลยครับกัปตัน" ริคกล่าวพลางส่องไฟฉายไปข้างหน้า
แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ผนังอุโมงค์ด้านหน้าเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ และมีภาพโฮโลแกรมปรากฏขึ้น ภาพของสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีผิวหนังโปร่งใสและเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ พวกเขากำลังลอยอยู่กลางอากาศ และจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย
"นั่นใครน่ะ!" ลาน่าร้องด้วยความตกใจ
“...พวกเขา... คือ... ผู้เฝ้าประตู... วิญญาณ... ของ... ผู้สร้าง... ที่... ยังคง... เฝ้าระวัง... วิหาร... แห่งนี้...” อควากล่าว
สิ่งมีชีวิตโปร่งใสเหล่านั้นไม่ได้พูดอะไร แต่พวกเขากลับสื่อสารกับพวกเขาด้วยภาพในหัว ภาพของประวัติศาสตร์ของอารยธรรมโบราณ การต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่า และการเสียสละของพวกเขา
"พวกเขากำลังบอกเล่าเรื่องราวของพวกเขาให้เราฟังงั้นเหรอ?" ดร. เอลล่าพึมพำ
“...ใช่... พวกเขา... ต้องการ... ให้... พวกเจ้า... เข้าใจ... และ... เตรียมพร้อม... สำหรับ... สิ่งที่... กำลังจะ... มา...”
ภาพที่ปรากฏในหัวของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ภาพของอาวุธสุดท้ายที่ผู้สร้างสร้างขึ้น มันเป็นวัตถุที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ มีรูปร่างคล้ายคริสตัลขนาดใหญ่ และมีพลังงานมหาศาลไหลวนอยู่ภายใน
"นั่นคืออาวุธสุดท้ายงั้นเหรอ!" คีรินถาม
“...ใช่... มันคือ... แกนพลังงาน... แห่ง... ดวงดาว... มัน... สามารถ... สร้าง... พลังงาน... ที่... สามารถ... ทำลาย... สิ่งมีชีวิต... แห่ง... ความว่างเปล่า... ได้อย่าง... ถาวร...”
แต่แล้ว ภาพก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ภาพของสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่าที่กำลังกลับมาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ และกำลังมุ่งหน้ามายังดาวเคราะห์ดวงนี้
"มันกำลังจะมาแล้วงั้นเหรอ?" ลาน่าถามด้วยความตกใจ
“...ใช่... พวกเจ้า... ต้อง... เร่งมือ... ก่อนที่... มัน... จะมาถึง...”
สิ่งมีชีวิตโปร่งใสเหล่านั้นค่อยๆ จางหายไปในอากาศ เหลือไว้เพียงความมืดมิดและเสียงหวีดหวิวที่เงียบงัน
"เราต้องไปที่นั่นให้ได้!" คีรินสั่ง "เราต้องหาอาวุธสุดท้ายนั้นให้เจอ!"
พวกเขาเดินต่อไปในอุโมงค์แห่งปริศนา ความหวังและความกลัวปะปนกันอยู่ในใจของพวกเขา พวกเขากำลังจะไปพบกับอาวุธสุดท้ายที่จะตัดสินชะตากรรมของกาแล็กซี และพวกเขาก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับมัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
อุโมงค์แห่งนี้เป็นทางเดินสู่ความจริงและสู่หายนะ และพวกเขาก็ต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้ เพื่ออควา เพื่อโลก และเพื่ออนาคตของมนุษยชาติ
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก