ลำแสงสีฟ้าจากแกนพลังงานแห่งดวงดาวพุ่งทะลุชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์ขึ้นไปปะทะกับเงามืดขนาดมหึมาของสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่าบนท้องฟ้า การปะทะกันของพลังงานสองขั้วสร้างปรากฏการณ์ที่น่าตื่นตาตื่นใจ แสงสีฟ้าและแสงสีดำระเบิดเป็นประกายไฟขนาดใหญ่สาดส่องไปทั่วอวกาศ
ภายในห้องโถงของวิหาร คลื่นพลังงานที่รุนแรงทำให้ทุกคนต้องทรุดลง ลาน่า ดร. เอลล่า ริค และซามูเอล ต่างจับขอบคริสตัลแน่น ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด แต่แววตายังคงเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น
“...พลังงาน... ของ... สิ่งมีชีวิต... แห่ง... ความว่างเปล่า... แข็งแกร่ง... กว่าที่... คาด...” อควากล่าว เสียงของมันฟังดูเคร่งเครียด "พวกเจ้า... ต้อง... ปล่อย... พลังงาน... ให้... มากกว่านี้!"
คีรินพยายามรวบรวมพลังงานทั้งหมดที่มีอยู่ในตัว เขารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ จากแรงดันมหาศาล แต่เขาก็ยังคงมุ่งมั่น เขามองไปยังลำแสงสีฟ้าที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า และจินตนาการถึงโลกที่เขารัก กำลังถูกปกป้องจากภัยคุกคามนี้
"ทุกคน! รวมพลังกัน!" คีรินตะโกน "เพื่อโลกของเรา! เพื่ออควา!"
ทุกคนพยักหน้า พวกเขารวมจิตใจของพวกเขาเข้าด้วยกันอีกครั้ง ปล่อยพลังงานทั้งหมดที่เหลืออยู่ในตัวออกมา แสงสีฟ้าที่ไหลผ่านร่างของพวกเขาเริ่มสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะหลอมรวมกับคริสตัลขนาดมหึมา
ลำแสงสีฟ้าที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเริ่มแข็งแกร่งขึ้น มันพุ่งทะลุผ่านเงามืดขนาดมหึมาของสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่า ราวกับมีดที่กรีดผ่านผ้าไหม
เงามืดนั้นเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงกรีดร้องที่ไม่มีรูปแบบใดๆ ดังขึ้นในอากาศ ราวกับเสียงของจักรวาลที่กำลังถูกทำลาย
“...มัน... กำลัง... อ่อนแอลง... พวกเจ้า... กำลัง... ทำลาย... มัน... จาก... ภายใน!” อควาบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เงามืดขนาดมหึมานั้นเริ่มหดตัวลง และมีบางสิ่งบางอย่างที่ดูคล้ายกับแกนกลางสีดำสนิทปรากฏขึ้นตรงกลางแกนกลางนั้นเปล่งแสงสีแดงเรืองรอง ราวกับดวงตาชั่วร้ายที่กำลังจ้องมองมาที่พวกเขา
“...มัน... กำลัง... ปล่อย... พลังงาน... สำรอง... มัน... พยายาม... จะ... ต้านทาน... การทำลาย... ของ... พวกเจ้า!” อควาเตือน "พวกเจ้า... ต้อง... ใช้... พลังงาน... ทั้งหมด... ที่มี... เพื่อ... ทำลาย... แกนกลาง... ของ... มัน!"
คีรินรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่รุนแรงไปทั่วร่างกาย แต่เขาก็ยังคงมุ่งมั่น เขารู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายของพวกเขาแล้ว
"ทุกคน! ปล่อยพลังงานให้หมด! อย่าให้มันรอดไปได้!" คีรินตะโกน
ทุกคนพยายามรวบรวมพลังงานทั้งหมดที่เหลืออยู่ในตัว พวกเขาหลับตาลง และจินตนาการถึงการทำลายล้างของสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่า แสงสีฟ้าที่ไหลผ่านร่างของพวกเขาเริ่มสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง และพุ่งเข้าสู่คริสตัลขนาดมหึมา
ลำแสงสีฟ้าที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ากลายเป็นลำแสงขนาดมหึมา มันพุ่งเข้าใส่แกนกลางสีดำสนิทของสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่าอย่างจัง
แกนกลางนั้นเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีแดงที่เปล่งออกมาเริ่มหรี่ลง และมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของมัน
“...อีกนิดเดียว... คีริน... อีกนิดเดียว... พวกเจ้า... กำลัง... จะสำเร็จ!” อควาเร่งเร้า
คีรินรู้สึกเหมือนร่างกายของเขากำลังจะระเบิด แต่เขาก็ยังคงมุ่งมั่น เขาจินตนาการถึงโลกที่ปลอดภัย จากภัยคุกคามนี้
ทันใดนั้น แกนกลางสีดำสนิทก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ! เสียงระเบิดที่รุนแรงจนน่าตกใจดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกจากการระเบิดส่งผลให้ห้องโถงของวิหารสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เงามืดขนาดมหึมาของสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่าเริ่มสลายหายไปในอากาศ แสงสีดำที่เคยบดบังแสงดาวทั้งหมด บัดนี้ได้จางหายไป เหลือไว้เพียงท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาวที่พร่างพราย
ทุกคนทรุดลงกับพื้นด้วยความอ่อนเพลีย พวกเขาแทบจะไม่มีแรงเหลืออยู่เลย
"เรา... เราทำได้แล้ว..." ลาน่าพึมพำ น้ำตาไหลอาบแก้ม
"เรา... หยุดมันได้แล้ว..." ดร. เอลล่ากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
ซามูเอลและริคเองก็ทรุดลงกับพื้น ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโล่งอกและความเหนื่อยล้า
คีรินพยายามลืมตาขึ้น เขามองไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาว มันเป็นภาพที่สวยงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา
“...พวกเจ้า... ทำสำเร็จแล้ว... คีริน... พวกเจ้า... ปกป้อง... กาแล็กซี... นี้... ได้แล้ว...” อควากล่าว เสียงของมันฟังดูอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ราวกับแสงสุดท้ายที่กำลังจะดับลง
"อควา... เธอเป็นยังไงบ้าง?" คีรินถาม
“...พลังงาน... ของ... ข้า... ร่อยหรอ... มาก... ข้า... คงจะ... ต้อง... พักผ่อน... อีกครั้ง... แต่... ข้า... ก็... ดีใจ... ที่ได้... ทำ... ภารกิจ... ของ... ข้า... สำเร็จ...”
"อควา! อย่าเพิ่งไป!" คีรินร้อง
“...ไม่ต้อง... กังวล... คีริน... ข้า... จะ... ยังคง... อยู่... ใน... ตัว... พวกเจ้า... ใน... ความทรงจำ... ของ... พวกเจ้า... จง... มีชีวิต... ต่อไป... และ... สร้าง... อนาคต... ที่... สดใส... ให้กับ... มนุษยชาติ...”
เสียงของอควาค่อยๆ แผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเงียบหายไป คริสตัลขนาดมหึมาที่เคยเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็เริ่มหรี่ลง และกลับคืนสู่สภาพเดิม
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถง ทุกคนต่างจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง พวกเขารอดชีวิตมาได้ และหยุดยั้งภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่มนุษยชาติเคยเผชิญมาได้ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการเสียสละอันยิ่งใหญ่ของอควา
คีรินรู้สึกถึงความเจ็บปวดในใจ การจากไปของอควาทำให้เขารู้สึกเหมือนสูญเสียเพื่อนที่สนิทที่สุด แต่เขาก็รู้ว่าอควาได้ทำตามภารกิจของมันสำเร็จแล้ว และมันก็จากไปอย่างสงบ
"เราต้องกลับบ้าน" คีรินกล่าวเสียงเบา "เราต้องบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดนี้ให้โลกได้รับรู้"
พวกเขาพยายามลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก พวกเขาเดินออกจากห้องโถงของวิหาร มุ่งหน้ากลับไปยังยานสำรวจที่พังทลาย เพื่อหาทางกลับบ้าน
การเดินทางกลับโลกจะเป็นการเดินทางที่ยาวนานและยากลำบาก แต่พวกเขาก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่ออควา เพื่อโลก และเพื่ออนาคตของมนุษยชาติ
ปลายทางแห่งชะตากรรมได้มาถึงแล้ว และพวกเขาก็ได้เปลี่ยนแปลงมันไปตลอดกาล
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก