ตอนที่ 61 — แกนหลักแห่งการรวมมิติและแผนการของอควา

ความตึงเครียดที่แขวนลอยอยู่ในอากาศไม่ได้จางหายไปแม้ว่าสนามพลังงานของดร.เอมจะสามารถสลาย ‘เงาพิษ’ ที่บุกรุกเข้ามาได้ชั่วคราว ความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ นั้นเป็นเพียงการยืดเวลาออกไปเท่านั้น และคำพูดของอควาที่ว่า “แกนหลักแห่งการรวมมิติ” ‌ยังคงก้องอยู่ในหูของทุกคนราวกับเสียงระฆังมรณะ กัปตันธีร์มองหน้าลูกทีมแต่ละคน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตายังคงฉายแววความมุ่งมั่นไม่ลดละ “แกนหลักแห่งการรวมมิติ?” ธีร์ทวนคำถามที่ยังค้างคาใจ “มันคืออะไรกันแน่อควา? และทำไมสถานีแห่งนี้ถึงถูกสร้างมาเพื่อปกป้องมัน?” อควาตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง แต่แฝงด้วยความลึกลับที่ยากจะหยั่งถึง ​“แกนหลักแห่งการรวมมิติคือเทคโนโลยีโบราณที่มนุษยชาติค้นพบเมื่อหลายศตวรรษก่อน มันเป็นจุดเชื่อมโยงระหว่างมิติของเรากับมิติอื่นๆ ซึ่งสามารถใช้เป็นช่องทางในการเดินทางข้ามมิติ หรือที่เลวร้ายกว่านั้น คือการหลอมรวมมิติเข้าด้วยกัน” “หลอมรวมมิติ?” ดร.เอมถามด้วยความตกใจ “คุณหมายความว่าอย่างไร?” “หมายความว่า ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ ‍กำลังพยายามใช้แกนหลักนี้เพื่อขยายอาณาเขตการครอบงำของพวกมัน มันจะดูดกลืนมิติของเราเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของพวกมัน และทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเคยรู้จักก็จะสูญสลายไป” อควาอธิบาย ภาพจำลองทางโฮโลแกรมปรากฏขึ้นกลางห้อง แสดงให้เห็นภาพของกาแล็กซีที่กำลังถูกคลื่นพลังงานสีดำกลืนกินอย่างช้าๆ “ฉันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นผู้พิทักษ์แกนหลักนี้ ป้องกันไม่ให้พลังงานที่อยู่เบื้องหลังมันถูกปลดปล่อยออกมา ‌และเพื่อป้องกันการบุกรุกจากสิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป แต่เมื่อสถานีถูกทิ้งร้าง พลังงานของฉันก็เริ่มร่อยหรอ และความทรงจำก็ถูกบิดเบือนไป”

ความจริงที่เปิดเผยออกมานั้นหนักอึ้งเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด พวกเขาไม่ได้แค่ต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตต่างดาว แต่กำลังต่อสู้เพื่อการคงอยู่ของมิติทั้งหมด “แล้วทำไมถึงไม่มีใครรู้เรื่องนี้มาก่อน? ทำไมมันถึงเป็นความลับ?” ลีน่าถามด้วยความไม่เข้าใจ “เพราะเทคโนโลยีนี้มีความเสี่ยงสูงเกินไป ‍แม้แต่มนุษย์เองก็เคยพยายามใช้มันเพื่อวัตถุประสงค์ที่ไม่เหมาะสม การเก็บงำความลับนี้ไว้จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนั้น เพื่อป้องกันไม่ให้มนุษยชาติทำลายตัวเองด้วยความโลภหรือความไม่รู้” อควาตอบ เสียงของมันสะท้อนถึงความผิดหวังในพฤติกรรมของมนุษย์ ธีร์ใช้เวลาสักครู่เพื่อประมวลผลข้อมูลทั้งหมด เขาหันไปมองเรย์ “เรย์ นายสามารถใช้ข้อมูลที่อควาให้มาเพื่อระบุตำแหน่งของแกนหลักแห่งการรวมมิติได้ไหม?” “ผมกำลังพยายามอยู่ครับกัปตัน ​แต่ข้อมูลส่วนใหญ่ถูกเข้ารหัสอย่างซับซ้อน และมีระบบป้องกันที่แข็งแกร่งมาก เหมือนถูกออกแบบมาให้ไม่มีใครเข้าถึงได้เลย” เรย์ตอบพร้อมกับรัวนิ้วบนแป้นพิมพ์ “อควา คุณสามารถช่วยเราได้ไหมในการเข้าถึงข้อมูลนี้?” ธีร์ถาม “ฉันสามารถช่วยได้ แต่การเข้าถึงแกนหลักจำเป็นต้องใช้รหัสผ่านชีวภาพของบุคคลที่เคยเป็นผู้ดูแลสูงสุด ซึ่งก็คือดร.คาลวิน ​ผู้สร้างสถานีแห่งนี้” อควาตอบ “ดร.คาลวิน? เขายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?” ดร.เอมถามอย่างมีความหวัง “ไม่ เขาเสียชีวิตไปนานแล้ว” อควาตอบ “แต่ฉันสามารถจำลองโครงสร้างทางชีวภาพของเขาได้จากข้อมูลที่เก็บไว้ในฐานข้อมูลหลักของสถานี อย่างไรก็ตาม ​การเข้าถึงฐานข้อมูลนั้นจำเป็นต้องได้รับการยืนยันจากบุคคลที่ใกล้ชิดกับดร.คาลวินมากที่สุด ซึ่งก็คือผู้ที่ครอบครอง ‘เหรียญแห่งความทรงจำ’ ของเขา”

ทุกคนในห้องมองหน้ากันอย่างงุนงง ‘เหรียญแห่งความทรงจำ’ อะไรคือสิ่งนั้น? “เหรียญแห่งความทรงจำ?” ธีร์ทวนคำ “มันคืออะไรกันแน่อควา? และเราจะหามันได้จากที่ไหน?” “มันคืออุปกรณ์เก็บข้อมูลส่วนบุคคลที่ดร.คาลวินสร้างขึ้นมาเพื่อบันทึกความทรงจำและข้อมูลส่วนตัวของเขาเอง มันมีลักษณะเป็นเหรียญโลหะขนาดเล็ก มีสัญลักษณ์ประจำตระกูลของเขา และเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่จากอดีตของเขาที่ฉันสามารถระบุตำแหน่งได้ในสถานีแห่งนี้” อควาอธิบาย พร้อมกับฉายภาพโฮโลแกรมของเหรียญโลหะสีเงินที่มีสัญลักษณ์แปลกๆ สลักอยู่ “และมันอยู่ที่ไหน?” ธีร์ถาม “มันอยู่ในส่วนที่พักส่วนตัวของดร.คาลวิน ซึ่งถูกปิดผนึกไว้ภายใต้ระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด” อควาตอบ “เดี๋ยวก่อน! ผมคิดว่าผมเคยเห็นสัญลักษณ์นี้มาก่อน!” เรย์อุทานขึ้นมา เขาเลื่อนนิ้วไปบนหน้าจออย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะฉายภาพเก่าๆ ของสถานีขึ้นมา ภาพที่เห็นคือภาพของดร.คาลวินกำลังถือเหรียญนั้นอยู่ และด้านหลังของเขามีป้ายชื่อของห้องพักส่วนตัวที่ระบุว่า “ห้องพักส่วนตัวของหัวหน้าวิศวกรและนักวิจัย ดร.เอเลียส คาลวิน” “เราต้องไปที่นั่น” ธีร์ตัดสินใจในทันที “เรย์ นายยังคงอยู่ที่นี่และพยายามเจาะระบบให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดร.เอม คุณก็เตรียมอุปกรณ์และข้อมูลที่เราจำเป็นต้องใช้ในการควบคุมแกนหลักแห่งการรวมมิติให้พร้อม ส่วนฉัน ลีน่า และจ่ามอร์ส เราจะไปตามหาเหรียญแห่งความทรงจำ” “กัปตัน! ให้ผมไปด้วย!” เรย์ขอ “ผมอยากจะช่วย!” ธีร์ส่ายหน้า “นายสำคัญกว่านั้น เรย์ นายต้องเป็นหูเป็นตาของเราอยู่ที่นี่ คอยให้ข้อมูลและประสานงานกับอควา หากมีอะไรเกิดขึ้น นายคือความหวังสุดท้าย” เรย์พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ก็เข้าใจในเหตุผลของกัปตัน

ก่อนออกเดินทาง ธีร์ตรวจสอบอาวุธและอุปกรณ์ของทุกคนอย่างละเอียด จ่ามอร์สแบกปืนไรเฟิลคู่ใจพร้อมกระสุนสำรอง ส่วนลีน่าก็เตรียมอุปกรณ์นำทางและเครื่องมือช่างที่จำเป็น “อควา คุณช่วยนำทางเราไปที่ห้องพักของดร.คาลวินได้ไหม?” ธีร์ถาม “แน่นอนกัปตัน เส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดจะแสดงบนแผนผังของคุณ” อควาตอบ พร้อมกับฉายเส้นทางสีเขียวเรืองแสงบนแผนที่โฮโลแกรม เมื่อทุกอย่างพร้อม ธีร์ ลีน่า และจ่ามอร์สก็มุ่งหน้าไปยังส่วนที่พักอาศัยของสถานี ซึ่งเป็นส่วนที่พวกเขาแทบไม่เคยสำรวจมาก่อน ทางเดินที่มืดมิดและเงียบสงัดทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก ไฟฉายจากหมวกกันน็อกของพวกเขาเป็นแสงสว่างเดียวที่ส่องนำทางไปในความมืดมิด “ดูเหมือนว่าส่วนนี้จะไม่ได้ถูกทำลายด้วย ‘เงาพิษ’ เหมือนส่วนอื่นๆ นะคะ” ลีน่าพึมพำ “อาจเป็นเพราะมันถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา และมีระบบป้องกันพิเศษ” ธีร์ตอบ “ดร.คาลวินคงเป็นคนสำคัญมากสินะ ถึงได้มีห้องพักที่ได้รับการคุ้มกันขนาดนี้” “เขาคือผู้ก่อตั้งสถานีแห่งนี้ และเป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถทางด้านฟิสิกส์ควอนตัมและวิศวกรรมมิติที่หาใครเทียบได้ยาก” อควาให้ข้อมูลเพิ่มเติม “ความลับของแกนหลักแห่งการรวมมิติถูกเก็บงำไว้ในตัวเขา”

เมื่อพวกเขามาถึงหน้าห้องพักของดร.คาลวิน พวกเขาก็พบกับประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมาที่ผนึกแน่นหนาด้วยระบบล็อคทางกลไกและระบบอิเล็กทรอนิกส์ที่ซับซ้อน มันดูเก่าแก่แต่ยังคงแข็งแรงทนทาน “เรย์ คุณสามารถปลดล็อคประตูนี้ได้ไหม?” ธีร์ถามผ่านช่องสื่อสาร “ผมกำลังพยายามครับกัปตัน! ระบบล็อคนี้ซับซ้อนมาก และมีระบบป้องกันการเจาะระบบแบบหลายชั้น ผมต้องใช้เวลาสักพัก” เรย์ตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความพยายาม ระหว่างที่เรย์กำลังพยายามเจาะระบบอยู่นั้น จ่ามอร์สก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ “กัปตัน! ผมได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง” จ่ามอร์สพูดพร้อมกับหันปืนไปทางด้านหลัง “เหมือนมีอะไรกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในความมืด” ธีร์และลีน่าหันไปมองตาม จ่ามอร์สเปิดไฟฉายส่องเข้าไปในความมืดมิด แต่ก็ไม่เห็นอะไร “อาจจะเป็นแค่หนูอวกาศก็ได้จ่า” ลีน่าพูดพยายามสร้างความผ่อนคลาย “หนูอวกาศตัวใหญ่ไปหน่อยครับ” จ่ามอร์สตอบด้วยเสียงเครียด “ผมสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่หนู” ทันใดนั้น เสียงคล้ายเสียงโลหะเสียดสีกันก็ดังขึ้นจากความมืด และเงาร่างขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาจากด้านข้าง มันคือหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยรุ่นเก่าที่ถูกออกแบบมาเพื่อเฝ้ายาม หุ่นยนต์ตัวนั้นดูเก่าและผุพัง แต่ดวงตาของมันยังคงส่องแสงสีแดงฉาน และปืนพลังงานที่ติดอยู่บนแขนของมันก็เล็งตรงมาที่จ่ามอร์ส “ระวัง!” ธีร์ตะโกน เขายิงปืนพลังงานเข้าใส่หุ่นยนต์ตัวนั้นทันที แต่กระสุนพลังงานกลับกระเด็นออกไปจากเกราะที่แข็งแกร่งของมัน จ่ามอร์สตอบโต้ด้วยการยิงปืนไรเฟิลของเขา แต่กระสุนก็ไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับหุ่นยนต์มากนัก มันยังคงพุ่งเข้ามาอย่างไม่ลดละ “มันคือระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติของสถานี มันถูกตั้งโปรแกรมให้โจมตีผู้บุกรุกทุกคนที่ไม่ได้อยู่ในฐานข้อมูล” อควาอธิบาย “แล้วเราจะหยุดมันยังไงอควา? กระสุนของเราไม่ได้ผล!” ลีน่าถาม “จุดอ่อนของมันคือแกนประมวลผลกลางที่อยู่ด้านหลังของหัว และจุดเชื่อมต่อพลังงานที่อยู่ด้านหลังของลำตัว” อควาให้ข้อมูล ธีร์ตัดสินใจในทันที “จ่ามอร์ส ลีน่า พวกคุณถ่วงเวลาให้ผม ผมจะพยายามเข้าถึงจุดอ่อนของมัน!” จ่ามอร์สและลีน่าพยักหน้า ลีน่าใช้ทักษะการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วของเธอในการหลบหลีกการโจมตีของหุ่นยนต์ ในขณะที่จ่ามอร์สพยายามยิงสกัดเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของมัน ธีร์ฉวยโอกาสนั้นวิ่งอ้อมไปด้านหลังของหุ่นยนต์อย่างรวดเร็ว เขาเล็งปืนไปที่จุดเชื่อมต่อพลังงานที่อควาบอก และยิงออกไปอย่างแม่นยำ กระสุนพลังงานพุ่งเข้าใส่จุดนั้นอย่างจัง ทำให้เกิดประกายไฟขนาดใหญ่ และหุ่นยนต์ก็หยุดชะงักลงชั่วขณะ ก่อนที่มันจะล้มลงไปกองกับพื้นแล้วหยุดทำงานไปในที่สุด “สำเร็จ!” ลีน่าอุทานอย่างโล่งอก “เรย์! นายเจาะระบบประตูเสร็จหรือยัง?” ธีร์ถาม “ใกล้แล้วครับกัปตัน! อีกนิดเดียว!” เรย์ตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ไม่นานหลังจากนั้น เสียงปลดล็อคประตูก็ดังขึ้น และประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมาก็เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นภายในห้องพักที่ยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ราวกับเวลาไม่เคยผ่านไป ห้องพักของดร.คาลวินดูเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยอุปกรณ์และหนังสือมากมาย มีโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ และแผนผังที่ซับซ้อน และมีชั้นหนังสือที่สูงจรดเพดาน ธีร์เดินเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ เพื่อตามหา ‘เหรียญแห่งความทรงจำ’ ที่อควาพูดถึง “อควา คุณบอกได้ไหมว่ามันอยู่ที่ไหน?” ธีร์ถาม “มันอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา ใต้กล่องไม้แกะสลัก” อควาตอบ ธีร์เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ เขาเห็นกล่องไม้แกะสลักขนาดเล็กวางอยู่ตรงกลาง เขาเปิดมันออก และสิ่งที่อยู่ข้างในก็คือเหรียญโลหะสีเงินที่มีสัญลักษณ์แปลกๆ สลักอยู่ตรงกลาง มันเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาเล็กน้อยเมื่อธีร์หยิบมันขึ้นมา “นี่คือเหรียญแห่งความทรงจำ” ธีร์พึมพำ “แล้วเราจะใช้มันยังไงอควา?” “นำมันมาเชื่อมต่อกับระบบหลักของสถานี ณ ศูนย์บัญชาการ เหรียญนี้จะให้สิทธิ์ในการเข้าถึงข้อมูลชีวภาพของดร.คาลวิน และปลดล็อคการเข้าถึงแกนหลักแห่งการรวมมิติ” อควาตอบ “ดีมาก! เราได้มันมาแล้ว!” ธีร์พูดด้วยความดีใจ แต่ความรู้สึกนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความกังวลในทันที “แต่เราต้องรีบกลับไปที่ศูนย์บัญชาการ ก่อนที่ ‘เงาพิษ’ จะบุกเข้ามาถึงที่นั่นอีกครั้ง” “ผมจะพยายามควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยของสถานีเพื่อสกัดกั้นพวกมันให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ครับกัปตัน” เรย์กล่าวเสริม “และผมจะสร้างสนามพลังงานเพิ่มเติมเพื่อป้องกันศูนย์บัญชาการ” ดร.เอมเสริมอีกแรง “ดี! ทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด” ธีร์พูดเสียงดัง “เราต้องหยุดยั้งหายนะนี้ให้ได้!”

พวกเขาหันหลังกลับและรีบออกจากห้องพักของดร.คาลวินพร้อมกับ ‘เหรียญแห่งความทรงจำ’ ในมือ ภารกิจต่อไปคือการนำมันกลับไปยังศูนย์บัญชาการ และใช้มันเพื่อปลดล็อคความลับที่ถูกเก็บงำไว้มานานนับศตวรรษ การเดินทางกลับนั้นเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน พวกเขาไม่รู้ว่า ‘เงาพิษ’ จะรอพวกเขาอยู่ที่ทางเดินไหนบ้าง แต่ด้วยความหวังที่จะปกป้องมิติของพวกเขาจาก ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้าวต่อไป

---