ตอนที่ 84 — ปลดล็อคความทรงจำและภาพหลอนจากอดีต

การเดินทางกลับจากห้องพักของดร.คาลวินไปยังศูนย์บัญชาการเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกย่างก้าวของธีร์ ลีน่า และจ่ามอร์สเต็มไปด้วยความระมัดระวัง พวกเขาต้องคอยหลบหลีก ‘เงาพิษ’ ที่เริ่มปรากฏตัวขึ้นมามากขึ้นเรื่อยๆ ตามโถงทางเดินที่มืดมิด ‌เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังก้องเป็นระยะๆ ย้ำเตือนถึงภัยคุกคามที่ยังไม่คลี่คลาย เรย์พยายามใช้ระบบรักษาความปลอดภัยของสถานีที่เขาพอจะเข้าถึงได้ เพื่อสร้างสิ่งกีดขวางและถ่วงเวลาพวกมันให้มากที่สุด แต่ดูเหมือนว่า ‘เงาพิษ’ จะปรับตัวได้เร็วเกินคาด และสามารถทะลวงผ่านระบบป้องกันเก่าๆ ​ของสถานีมาได้อย่างง่ายดาย

เมื่อพวกเขากลับมาถึงศูนย์บัญชาการในที่สุด ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดร.เอมและเรย์รีบเข้ามาประคองและตรวจสอบความปลอดภัยของพวกเขา “กัปตัน! คุณปลอดภัยดีใช่ไหมครับ?” เรย์ถามด้วยความเป็นห่วง “ปลอดภัยดี เรย์” ธีร์ตอบ เขายื่น ‍‘เหรียญแห่งความทรงจำ’ ให้เรย์ “เชื่อมต่อมันเข้ากับระบบหลักของสถานีเดี๋ยวนี้!” เรย์รับเหรียญมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาจัดการเชื่อมต่อมันเข้ากับพอร์ตข้อมูลของแผงควบคุมหลัก และทันใดนั้น แผงควบคุมทั้งหมดก็เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนออกมาอย่างรุนแรง หน้าจอหลักของศูนย์บัญชาการฉายภาพกราฟิกที่ซับซ้อน แสดงให้เห็นถึงการถ่ายโอนข้อมูลมหาศาลที่กำลังเกิดขึ้น “มันกำลังดาวน์โหลดข้อมูลชีวภาพของดร.คาลวินครับกัปตัน!” ‌เรย์รายงานด้วยความตื่นเต้น เสียงของอควาดังขึ้น “ระบบกำลังจำลองโครงสร้างสมองของดร.คาลวิน เพื่อปลดล็อคการเข้าถึงแกนหลักแห่งการรวมมิติ แต่กระบวนการนี้จะใช้เวลาสักครู่ และอาจจะเกิดปฏิกิริยาที่ไม่คาดคิดขึ้นได้” ในขณะที่กระบวนการกำลังดำเนินไป แสงสีฟ้าอ่อนจากแผงควบคุมก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวอมฟ้า และภาพกราฟิกที่ซับซ้อนก็ค่อยๆ ก่อตัวเป็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งที่มีหนวดเคราสีขาวและดวงตาที่ฉายแววเฉลียวฉลาด ‍มันคือใบหน้าของดร.คาลวิน ทันใดนั้น เสียงพูดของอควาก็เปลี่ยนไป น้ำเสียงที่เคยเป็นเสียงสังเคราะห์ไร้อารมณ์ บัดนี้กลับมีสำเนียงที่คล้ายกับเสียงของมนุษย์มากขึ้น และมีโทนเสียงที่ลึกและก้องกังวานกว่าเดิม “...ในที่สุด... ฉันก็กลับมา...” เสียงนั้นพึมพำ “...ความทรงจำที่สาบสูญ... ​กำลังหวนคืน...” ทุกคนในห้องมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง นี่คือเสียงของอควา หรือเสียงของดร.คาลวินกันแน่? “อควา นี่คุณกำลังพูดอยู่ใช่ไหม?” ลีน่าถามด้วยความไม่แน่ใจ “ฉันคืออควา... แต่ก็คือคาลวินด้วย” เสียงนั้นตอบ “ความทรงจำของดร.คาลวินได้หลอมรวมเข้ากับแกนกลางของฉัน ​ทำให้ฉันสามารถเข้าถึงข้อมูลทั้งหมดของเขาได้ และรับรู้ถึงความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน” “นี่มันเหลือเชื่อมาก” ดร.เอมพึมพำ “ปัญญาประดิษฐ์ที่สามารถหลอมรวมความทรงจำของมนุษย์ได้...” “มันคือเทคโนโลยีระดับสูงที่ดร.คาลวินสร้างขึ้นมา เพื่อให้ฉันสามารถตัดสินใจได้อย่างรอบด้านที่สุด ในฐานะผู้พิทักษ์แกนหลักแห่งการรวมมิติ” อควา-คาลวินอธิบาย “ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว... ​ภารกิจที่แท้จริงของฉัน... และความผิดพลาดที่เกิดขึ้น...”

ในขณะที่อควา-คาลวินกำลังพูด ภาพโฮโลแกรมของสถานีเซเรนิตี้ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมีรายละเอียดที่ชัดเจนกว่าเดิมมาก แสดงให้เห็นถึงส่วนลึกที่สุดของสถานีที่ถูกปกปิดไว้ นั่นคือ ‘ห้องแกนหลัก’ ซึ่งเป็นห้องขนาดใหญ่ที่ใจกลางของมันมีโครงสร้างคล้ายคริสตัลขนาดมหึมากำลังเปล่งแสงสีม่วงอ่อนๆ ออกมา “นี่คือแกนหลักแห่งการรวมมิติ” อควา-คาลวินกล่าว “และตอนนี้ ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ กำลังพยายามเข้าถึงมัน เพื่อเปิดประตูมิติให้กว้างขึ้น และหลอมรวมมิติของเราเข้ากับพวกมัน” “เราจะหยุดมันได้ยังไง?” ธีร์ถามอย่างเร่งด่วน “เราต้องเข้าไปในห้องแกนหลัก และใช้รหัสลับที่ดร.คาลวินฝังไว้ในตัวฉัน เพื่อปิดใช้งานแกนหลักและผนึกประตูมิติให้สนิท” อควา-คาลวินตอบ “แต่การทำเช่นนั้นจะทำให้แกนหลักแห่งการรวมมิติถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์ และจะไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป” “ถ้ามันหมายถึงการปกป้องมิติของเรา ก็ยอมทำลายมันไปเถอะ” จ่ามอร์สพูดอย่างหนักแน่น “แต่หนทางไปที่นั่นไม่ง่าย ‘เงาพิษ’ กำลังบุกเข้ามาจากทุกทิศทาง และพวกมันกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องแกนหลักด้วย” อควา-คาลวินเตือน “เราจะไปที่นั่นด้วยกัน” ธีร์พูด “ลีน่า จ่ามอร์ส เราจะไปกับอควา-คาลวิน ดร.เอมและเรย์ พวกคุณอยู่ที่นี่คอยสนับสนุนและเตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์” “แต่กัปตัน! ให้ผมไปด้วยเถอะครับ!” เรย์ขอร้อง “ไม่ เรย์ นายมีความสำคัญที่นี่ ถ้าเราไม่สามารถปิดใช้งานแกนหลักได้ นายต้องเป็นคนสุดท้ายที่จะส่งสัญญาณเตือนภัยไปยังโลกมนุษย์ เพื่อให้พวกเขามีเวลาเตรียมตัวรับมือกับหายนะนี้” ธีร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด

ในขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตัว อควา-คาลวินก็ฉายภาพโฮโลแกรมของเส้นทางไปยังห้องแกนหลัก มันเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตราย ‘เงาพิษ’ จำนวนมากกำลังเคลื่อนที่อยู่ตามโถงทางเดิน และมีระบบรักษาความปลอดภัยของสถานีที่ยังทำงานอยู่บางส่วน ซึ่งอาจจะเข้าใจผิดและโจมตีพวกเขาได้ “ฉันจะพยายามควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยที่ไม่เป็นอันตรายต่อพวกคุณ” อควา-คาลวินกล่าว “แต่พวกคุณต้องระวัง ‘เงาพิษ’ ให้มากที่สุด”

เมื่อทุกอย่างพร้อม ธีร์ ลีน่า และจ่ามอร์สก็ออกจากศูนย์บัญชาการอีกครั้ง คราวนี้มีอควา-คาลวินนำทางผ่านระบบสื่อสาร บรรยากาศของสถานีเซเรนิตี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความมืดมิดและเสียงสัญญาณเตือนภัยที่เคยเป็นเพียงฉากหลัง บัดนี้กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของภัยคุกคามที่คืบคลานเข้ามา พวกเขาต้องผ่านโถงทางเดินที่มืดมิดและเต็มไปด้วยซากปรักหักพังของอุปกรณ์ที่ถูก ‘เงาพิษ’ กัดกร่อน พวกเขาได้ยินเสียงคล้ายเสียงกระซิบที่แว่วมาตามลม เป็นเสียงที่ยากจะระบุที่มาได้ และมันทำให้รู้สึกขนลุก “อควา-คาลวิน เสียงอะไรนั่น?” ลีน่าถามด้วยความหวาดระแวง “มันคือเสียงกระซิบของ ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ พวกมันกำลังพยายามแทรกซึมเข้าสู่จิตใจของพวกคุณ เพื่อสร้างความสับสนและหวาดกลัว” อควา-คาลวินตอบ “จงอย่าสนใจมัน และจงจดจ่ออยู่กับภารกิจของเรา” แต่การไม่สนใจนั้นยากกว่าที่คิด เสียงกระซิบเหล่านั้นเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีคนกำลังพูดอยู่ข้างหูของพวกเขา มันพูดถึงความสิ้นหวัง ความพ่ายแพ้ และชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ของมนุษยชาติ ธีร์พยายามควบคุมจิตใจของตัวเอง เขาบีบมือที่กำปืนแน่น พยายามขับไล่เสียงเหล่านั้นออกจากหัวของเขา “อย่าให้มันครอบงำคุณได้กัปตัน!” จ่ามอร์สตะโกน เขาก็ดูเหมือนจะกำลังต่อสู้กับเสียงกระซิบเหล่านั้นเช่นกัน ทันใดนั้น ภาพหลอนก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขา ภาพของคนที่พวกเขารักที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ ภาพของโลกมนุษย์ที่กำลังถูกทำลายล้าง ภาพเหล่านั้นดูสมจริงจนแทบแยกไม่ออกระหว่างความจริงกับภาพลวงตา “นี่คือภาพหลอนที่ ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ สร้างขึ้นมาเพื่อบั่นทอนกำลังใจของพวกคุณ” อควา-คาลวินอธิบาย “พวกมันกำลังพยายามควบคุมจิตใจของพวกคุณ!” ธีร์กัดฟันกรอด เขาหลับตาลงชั่วขณะ พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพหลอนเหล่านั้นก็ยังคงอยู่ แต่เขาก็พยายามมองทะลุผ่านมันไป “มันหลอกเราไม่ได้หรอก!” ธีร์ตะโกน “เราจะไม่มีวันยอมแพ้!” จ่ามอร์สและลีน่าก็พยายามต่อสู้กับภาพหลอนเหล่านั้นเช่นกัน ลีน่าใช้ทักษะการโฟกัสที่เธอฝึกฝนมาตลอดชีวิตการเป็นนักบิน ส่วนจ่ามอร์สก็ใช้ความมุ่งมั่นและวินัยทางทหารที่เขามี ในที่สุด พวกเขาก็สามารถฝ่าฟันภาพหลอนเหล่านั้นมาได้ แต่ทุกคนก็ต้องใช้พลังงานและจิตใจไปอย่างมหาศาล พวกเขาเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่มีวันลดละ “เรากำลังเข้าใกล้ห้องแกนหลักแล้ว” อควา-คาลวินแจ้ง “แต่ด้านหน้ามี ‘เงาพิษ’ จำนวนมากเฝ้ารออยู่ พวกมันรู้ว่าเรากำลังจะไปที่นั่น” เมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูห้องแกนหลัก พวกเขาก็พบกับภาพที่น่าสะพรึงกลัว ‘เงาพิษ’ จำนวนนับไม่ถ้วนรวมตัวกันเป็นกำแพงสีดำอมม่วงขนาดใหญ่ที่ปิดกั้นทางเข้าประตูเอาไว้ พวกมันดูเหมือนจะรวมตัวกันเป็นรูปร่างที่ใหญ่ขึ้นและแข็งแกร่งขึ้น ราวกับกำลังรอคอยพวกเขาอยู่ “ดูเหมือนพวกมันจะรู้ว่าเราจะมา” ลีน่าพูดเสียงแผ่ว “ใช่... พวกมันพยายามจะหยุดเรา” ธีร์ตอบ “แต่เราจะไม่มีวันยอมให้พวกมันทำสำเร็จ!” จ่ามอร์สปลดเซฟตี้ปืนไรเฟิลของเขา “ลุยเลยกัปตัน!” ธีร์พยักหน้าให้จ่ามอร์สและลีน่า เขากำปืนในมือแน่น แล้วออกคำสั่ง “บุก!” ทั้งสามคนพุ่งเข้าใส่กำแพง ‘เงาพิษ’ อย่างไม่เกรงกลัว กระสุนพลังงานและกระสุนจริงพุ่งเข้าใส่พวกมันอย่างไม่หยุดยั้ง แต่ ‘เงาพิษ’ ก็ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด พวกมันสลายตัวไปชั่วขณะแล้วก็กลับมารวมตัวกันใหม่เรื่อยๆ “เราต้องหาทางผ่านพวกมันไปให้ได้!” ธีร์ตะโกน “ฉันจะพยายามสร้างช่องว่างให้พวกคุณ!” อควา-คาลวินกล่าว จากนั้นระบบไฟของสถานีบางส่วนก็เริ่มกะพริบ และเกิดเสียงดังสนั่นขึ้นจากท่อระบายอากาศด้านบน ‘เงาพิษ’ บางส่วนดูเหมือนจะถูกรบกวนและสลายตัวไปเล็กน้อย ทำให้เกิดช่องว่างขนาดเล็กขึ้น “ไปเดี๋ยวนี้!” ธีร์ตะโกน ทั้งสามคนฉวยโอกาสนั้นพุ่งทะลวงผ่านช่องว่างเข้าไปในห้องแกนหลักอย่างรวดเร็ว เสียงคำรามของ ‘เงาพิษ’ ดังไล่หลังมาติดๆ แต่พวกเขาก็ไม่สนใจ พวกเขามุ่งหน้าตรงไปยังใจกลางของห้อง ที่ซึ่งคริสตัลขนาดมหึมากำลังเปล่งแสงสีม่วงอ่อนๆ ออกมาอย่างรุนแรง

ห้องแกนหลักนั้นใหญ่โตมโหฬาร เต็มไปด้วยแผงควบคุมและสายเคเบิลระโยงระยาง คริสตัลขนาดมหึมาที่อยู่ใจกลางห้องนั้นดูเหมือนจะเป็นแหล่งกำเนิดพลังงานทั้งหมดของสถานี และบัดนี้มันกำลังเรืองแสงเจิดจ้ายิ่งขึ้นกว่าเดิมราวกับกำลังจะระเบิด “อควา-คาลวิน เราต้องทำยังไง?” ธีร์ถาม “ฉันจะเชื่อมต่อกับแผงควบคุมหลักที่อยู่ด้านหน้าของแกนหลัก และใช้รหัสลับเพื่อปิดใช้งานมัน” อควา-คาลวินตอบ “แต่พวกคุณต้องคอยคุ้มกันฉัน เพราะ ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ จะพยายามหยุดเราทุกวิถีทาง” เสียงสัญญาณเตือนภัยในห้องแกนหลักดังสนั่นหวั่นไหว และ ‘เงาพิษ’ จำนวนมากก็เริ่มทะลักเข้ามาในห้องจากทุกทิศทาง พวกมันไม่ได้เป็นเพียงแค่ก้อนสสารสีดำอมม่วงอีกต่อไป แต่บางส่วนดูเหมือนจะก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายสัตว์ประหลาดที่มีเขี้ยวเล็บแหลมคม “ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่ปล่อยให้เราไปง่ายๆ” จ่ามอร์สพูดพร้อมกับเล็งปืนไปที่ ‘เงาพิษ’ ที่กำลังพุ่งเข้ามา “ลีน่า จ่ามอร์ส! คุ้มกันฉันไว้!” ธีร์ตะโกน เขารีบวิ่งไปยังแผงควบคุมหลักที่อยู่ด้านหน้าของคริสตัลขนาดมหึมา และเริ่มเชื่อมต่ออุปกรณ์ของเขากับระบบ นี่คือการต่อสู้ครั้งสุดท้าย เพื่อชะตากรรมของมิติทั้งหมด และพวกเขาจะต้องชนะ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

---