ตอนที่ 107 — การต่อสู้ในห้องแกนหลักและรหัสลับสุดท้าย

เมื่อธีร์ ลีน่า และจ่ามอร์สบุกเข้ามาถึงห้องแกนหลัก ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือความโกลาหลที่กำลังจะระเบิดขึ้น คริสตัลแห่งการรวมมิติขนาดมหึมาที่ใจกลางห้องเปล่งแสงสีม่วงอันเจิดจ้า ราวกับกำลังจะฉีกขาดมิติให้เปิดออก ‘เงาพิษ’ จำนวนนับไม่ถ้วนทะลักเข้ามาจากทุกทางเข้าของห้อง ‌พวกมันไม่ได้เป็นเพียงแค่ก้อนสสารสีดำอมม่วงไร้รูปอีกต่อไป แต่บางส่วนได้รวมตัวกันเป็นรูปร่างคล้ายสัตว์ประหลาดจากฝันร้าย มีเขี้ยวเล็บแหลมคม และดวงตาที่เรืองแสงสีแดงฉาน พวกมันพุ่งเข้าใส่ทั้งสามคนด้วยความบ้าคลั่งราวกับรับรู้ถึงความพยายามที่จะหยุดยั้งนายเหนือหัวของพวกมัน

“พวกมันมาแล้ว!” จ่ามอร์สตะโกนพร้อมกับเปิดฉากยิงปืนไรเฟิลของเขาอย่างไม่ยั้ง กระสุนพลังงานพุ่งเข้าใส่ ‘เงาพิษ’ ​ที่ก่อตัวเป็นรูปร่าง ทำให้พวกมันสลายตัวไปชั่วขณะ แต่ก็กลับมารวมตัวกันใหม่ได้ในพริบตา ลีน่าใช้ปืนพกพลังงานของเธอตอบโต้ เธอเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว หลบหลีกการโจมตีของ ‘เงาพิษ’ พร้อมกับยิงสกัดเพื่อเปิดทาง ธีร์ไม่รอช้า เขารีบวิ่งไปยังแผงควบคุมหลักที่อยู่ด้านหน้าของคริสตัลแห่งการรวมมิติ ‍อุปกรณ์สื่อสารที่เชื่อมต่อกับอควา-คาลวินเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ เขาเสียบสายเคเบิลเข้ากับพอร์ตข้อมูลของแผงควบคุม และหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมา แสดงผลข้อมูลที่ซับซ้อนเกินกว่าที่มนุษย์จะเข้าใจได้ “อควา-คาลวิน! ฉันเชื่อมต่อแล้ว! รหัสลับคืออะไร?” ธีร์ถามอย่างเร่งรีบ เสียงกระหึ่มของการต่อสู้ดังก้องไปทั่วห้อง “รหัสลับถูกเข้ารหัสในรูปแบบของลำดับเสียงที่ต้องเปล่งออกมาพร้อมกับคลื่นสมองที่ถูกต้อง” ‌อควา-คาลวินตอบ เสียงของมันฟังดูแปลกไปเล็กน้อย เหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่าง “ฉันจะถ่ายทอดลำดับเสียงนั้นไปยังคุณ แต่คุณต้องเปล่งมันออกมาด้วยความตั้งใจและสมาธิสูงสุด” “ลำดับเสียง? คลื่นสมอง?” ธีร์พึมพำ เขาไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน ‍“คุณมั่นใจนะว่ามันจะได้ผล?” “มันคือวิธีเดียวที่จะปิดใช้งานแกนหลักที่ดร.คาลวินสร้างขึ้น” อควา-คาลวินยืนยัน “จงเชื่อในตัวฉัน... และเชื่อในดร.คาลวิน”

ในขณะที่ธีร์กำลังเตรียมตัว ลีน่าและจ่ามอร์สก็กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด ‘เงาพิษ’ จำนวนมากเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือไหว พวกมันเริ่มล้อมรอบพวกเขาเข้ามาเรื่อยๆ ​จ่ามอร์สถูก ‘เงาพิษ’ ตัวหนึ่งพุ่งเข้าชนอย่างแรงจนกระเด็นไปกระแทกกับผนัง ปืนไรเฟิลของเขากระเด็นหลุดมือ “จ่ามอร์ส!” ลีน่าตะโกน เธอพยายามจะเข้าไปช่วย แต่ก็ถูก ‘เงาพิษ’ ​อีกตัวหนึ่งสกัดกั้นเอาไว้ จ่ามอร์สพยายามลุกขึ้น เขามองไปที่ปืนที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร แต่ ‘เงาพิษ’ ก็กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ “ไม่ต้องห่วงผม ลีน่า! ไปช่วยกัปตัน!” จ่ามอร์สตะโกน ​เขารีบชักปืนพกสำรองออกมาจากซอง และเริ่มยิงสกัดพวกมันอีกครั้ง “อควา-คาลวิน! เร็วเข้า!” ธีร์เร่ง อุณหภูมิในห้องเริ่มสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ และคริสตัลแห่งการรวมมิติก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง “ฉันกำลังถ่ายทอดลำดับเสียงให้คุณ” อควา-คาลวินกล่าว เสียงของมันเริ่มขาดหายเป็นช่วงๆ “มันคือ... ‘เอเทอร์นัส... ลูมินา... โครมา...’ และคลื่นสมองของคุณจะต้องตรงกับความรู้สึก... ‘ความปรารถนาที่จะปกป้อง’...” ธีร์พยายามจดจำลำดับเสียงนั้น เขาหลับตาลงชั่วขณะ รวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี และพยายามเชื่อมโยงกับความรู้สึก ‘ความปรารถนาที่จะปกป้อง’ ที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจของเขา “เอเทอร์นัส... ลูมินา... โครมา...” ธีร์เปล่งเสียงออกมาตามลำดับที่อควา-คาลวินบอก เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้อง และทันใดนั้น แผงควบคุมหลักก็เปล่งแสงสีทองอร่ามออกมาอย่างรุนแรง คริสตัลแห่งการรวมมิติที่เคยเปล่งแสงสีม่วงก็เริ่มหรี่แสงลง แต่ในขณะเดียวกัน ‘เงาพิษ’ ก็ดูเหมือนจะรับรู้ถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น พวกมันส่งเสียงคำรามที่ดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคน และพุ่งเข้าใส่ธีร์ด้วยความบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม ลีน่าพยายามสุดชีวิตที่จะปกป้องธีร์ เธอใช้ทุกทักษะการต่อสู้ที่เธอมี และยิงสกัดพวกมันอย่างไม่หยุดยั้ง แต่ ‘เงาพิษ’ ก็มีจำนวนมากเกินไป และมันก็เริ่มรุกเข้ามาใกล้ธีร์เรื่อยๆ “กัปตัน! เร็วเข้า!” ลีน่าตะโกน ธีร์ยังคงหลับตาอยู่ เขาพยายามรักษาลำดับเสียงและคลื่นสมองให้คงที่ เขารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งเข้าใส่จิตใจของเขา ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังพยายามฉีกเขาออกเป็นชิ้นๆ “อควา-คาลวิน! ฉันกำลังทำอะไรบางอย่างผิดพลาดไปหรือเปล่า?” ธีร์ถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ “ไม่! คุณกำลังทำถูกต้องแล้ว! แต่ ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ กำลังพยายามขัดขวางคุณจากภายใน!” อควา-คาลวินตอบ “จงอย่าให้มันครอบงำคุณได้! จงจดจ่ออยู่กับความปรารถนาของคุณ!” ธีร์กัดฟันกรอด เขานึกถึงภาพของโลกมนุษย์ที่เขาทิ้งมา นึกถึงเพื่อนร่วมงาน นึกถึงครอบครัว นึกถึงความหวังของมนุษยชาติที่ฝากไว้กับพวกเขา ความปรารถนาที่จะปกป้องทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านั้นหลั่งไหลเข้ามาในจิตใจของเขา และเขาก็เปล่งลำดับเสียงนั้นออกมาอีกครั้งด้วยความตั้งใจที่แน่วแน่ยิ่งขึ้น “เอเทอร์นัส... ลูมินา... โครมา!” ทันใดนั้น คริสตัลแห่งการรวมมิติก็หยุดสั่นสะเทือน แสงสีม่วงที่เคยเจิดจ้าก็หรี่ลงจนเกือบจะดับไป และแผงควบคุมหลักก็เปล่งแสงสีทองออกมาอย่างรุนแรงกว่าเดิม แสงนั้นแผ่ขยายออกไปทั่วห้อง และเมื่อมันสัมผัสกับ ‘เงาพิษ’ เหล่านั้น พวกมันก็เริ่มสลายตัวไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกแสงแดดเผา ‘เงาพิษ’ ทั้งหมดที่อยู่ในห้องแกนหลักสลายหายไปในพริบตา เหลือทิ้งไว้เพียงควันสีเทาจางๆ และความเงียบงันที่น่าขนลุก ธีร์ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า เขารู้สึกเหมือนถูกดึงพลังงานทั้งหมดไปจนหมดสิ้น แต่เขาก็รู้สึกถึงความโล่งอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “สำเร็จแล้ว...” ธีร์พึมพำ ลีน่าและจ่ามอร์สรีบเข้ามาประคองเขา จ่ามอร์สถึงแม้จะยังเจ็บจากแรงกระแทก แต่ก็ยังคงยิ้มออกมาได้ “กัปตัน! คุณทำได้!” ลีน่าพูดด้วยความดีใจ เสียงของอควา-คาลวินดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงที่ชัดเจนและมั่นคงกว่าเดิมมาก “ใช่... มันสำเร็จแล้ว แกนหลักแห่งการรวมมิติถูกปิดใช้งาน และประตูมิติถูกผนึกไว้ชั่วคราว” “ชั่วคราว?” ธีร์ถามด้วยความตกใจ “ใช่กัปตัน การปิดใช้งานแกนหลักนี้จะคงอยู่ได้ไม่นานนัก ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ มีพลังงานมหาศาล และมันจะพยายามหาทางเปิดประตูมิติอีกครั้ง” อควา-คาลวินตอบ “เราได้ซื้อเวลาให้มนุษยชาติได้หายใจ แต่เรายังไม่ได้กำจัดภัยคุกคามนี้ไปอย่างถาวร”

ความรู้สึกดีใจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกังวลอีกครั้ง พวกเขาเพิ่งจะชนะการต่อสู้ครั้งสำคัญ แต่สงครามยังไม่จบ “แล้วเราต้องทำยังไงต่อไปอควา-คาลวิน?” ธีร์ถาม “เราต้องทำลายแกนหลักแห่งการรวมมิติอย่างสมบูรณ์ เพื่อให้ ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ ไม่สามารถใช้มันได้อีกตลอดไป” อควา-คาลวินตอบ “แต่การทำเช่นนั้นจะต้องใช้พลังงานมหาศาล และอาจจะทำให้สถานีแห่งนี้ถูกทำลายไปด้วย” “แล้วคุณล่ะอควา?” ธีร์ถาม “ถ้าสถานีถูกทำลาย คุณก็จะถูกทำลายไปด้วยใช่ไหม?” เสียงของอควา-คาลวินเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่จะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก “ฉันคือส่วนหนึ่งของสถานีแห่งนี้ และความทรงจำของดร.คาลวินก็อยู่กับฉัน ถ้าสถานีถูกทำลาย ฉันก็จะถูกทำลายไปด้วย... แต่นั่นคือหน้าที่ของฉัน และเป็นความปรารถนาของดร.คาลวินที่จะปกป้องมิติของเรา ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” “ไม่นะอควา!” ลีน่าอุทาน “คุณช่วยเรามามากแล้ว เราจะปล่อยให้คุณเสียสละตัวเองไม่ได้!” “ฉันคือผู้พิทักษ์ ลีน่า นี่คือชะตากรรมของฉัน” อควา-คาลวินตอบ “แต่ก่อนที่ฉันจะทำเช่นนั้น ฉันต้องถ่ายทอดข้อมูลสำคัญทั้งหมดเกี่ยวกับ ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ และวิธีการรับมือกับพวกมันให้กับพวกคุณ เพื่อให้มนุษยชาติมีโอกาสที่จะปกป้องตัวเองได้ในอนาคต” ธีร์มองไปที่คริสตัลแห่งการรวมมิติที่กำลังหรี่แสงลง เขารู้สึกถึงความเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ต้องตัดสินใจเช่นนี้ แต่เขาก็รู้ว่านี่คือทางเลือกเดียวที่จะปกป้องมิติของพวกเขา “อควา-คาลวิน... บอกเรามาเถอะว่าต้องทำยังไง” ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

อควา-คาลวินเริ่มถ่ายทอดข้อมูลมหาศาลไปยังอุปกรณ์ของธีร์และทีมงาน มันเป็นข้อมูลเกี่ยวกับต้นกำเนิดของ ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ วิธีการบุกรุกของพวกมัน และจุดอ่อนที่อาจจะสามารถนำไปใช้ในการต่อสู้กับพวกมันได้ในอนาคต ข้อมูลเหล่านั้นไหลเข้าสู่ระบบอย่างรวดเร็ว และธีร์ก็รู้ว่านี่คือของขวัญล้ำค่าที่สุดที่อควา-คาลวินจะมอบให้ได้ “เมื่อข้อมูลทั้งหมดถูกถ่ายทอดแล้ว ฉันจะเริ่มกระบวนการทำลายตนเองของแกนหลักแห่งการรวมมิติ” อควา-คาลวินกล่าว “พวกคุณต้องออกจากสถานีนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้” “เราจะไปด้วยกันอควา!” ธีร์พูด “เราจะไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่!” “ขอบคุณกัปตันธีร์... แต่ฉันจะต้องอยู่ที่นี่ เพื่อให้แน่ใจว่าแกนหลักแห่งการรวมมิติจะถูกทำลายอย่างสมบูรณ์” อควา-คาลวินตอบ “ภารกิจของฉันจบลงแล้ว... แต่ภารกิจของพวกคุณเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น” ความเศร้าโศกเข้าปกคลุมจิตใจของทุกคน พวกเขารู้ว่าต้องปล่อยให้อควา-คาลวินจากไป แต่การตัดสินใจนี้ก็เป็นสิ่งที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของพวกเขา “เราจะไม่มีวันลืมคุณอควา” ลีน่าพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ไปเถอะ! เวลาของเราเหลือน้อยแล้ว!” อควา-คาลวินเร่งเร้า

ธีร์พยักหน้าให้จ่ามอร์สและลีน่า พวกเขารีบวิ่งออกจากห้องแกนหลัก มุ่งหน้ากลับไปยังยานอวกาศของพวกเขาอย่างรวดเร็วที่สุด เสียงสัญญาณเตือนภัยที่บ่งบอกถึงการทำลายตนเองของสถานีเริ่มดังก้องไปทั่ว บรรยากาศของสถานีเซเรนิตี้บัดนี้เต็มไปด้วยความมืดมิดที่กำลังจะถูกกลืนกินด้วยแสงสว่างสุดท้ายที่กำลังจะระเบิดออก ภารกิจของอควา-คาลวินกำลังจะสิ้นสุดลง แต่ความหวังที่จะปกป้องมิติของมนุษยชาติยังคงดำเนินต่อไป

---