การเดินทางลงสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของสถานีอควา เปรียบเสมือนการดำดิ่งลงสู่ห้วงลึกของจิตสำนึก กัปตันธีร์และเรย์เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วผ่านทางเดินที่มืดมิดและเงียบสงัด อควาเป็นเพียงสิ่งเดียวที่นำทางพวกเขาไป แสงจากไฟฉายของพวกเขาส่องกระทบกับผนังโลหะที่เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้เก่าๆ ที่ยังคงทิ้งร่องรอยไว้ ราวกับเป็นคำเตือนถึงอันตรายที่เคยเกิดขึ้นที่นี่
“ฉันรู้สึกถึง… พลังงานที่แตกต่างออกไปจากส่วนอื่นๆ ของสถานีครับกัปตัน” เรย์กล่าวพลางสอดส่องสายตาไปรอบๆ “มันเย็นยะเยือกและหนักอึ้ง… เหมือนมีบางสิ่งกำลังเฝ้ารอเราอยู่”
“นั่นคือ ‘เศษเสี้ยว’ ของเงามืดที่อควาพูดถึง” กัปตันธีร์ตอบเสียงเรียบ แต่ก็ไม่วายกำปืนพลังงานในมือแน่นขึ้น “มันอาจจะเป็นภาพลวงตา หรืออาจจะเป็นสิ่งที่มันทิ้งไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้าถึงแกนพลังงานหลักได้”
“ระวังตัวด้วย กัปตันธีร์” อควาเตือน “ข้ารับรู้ถึงการก่อกวนทางจิตใจที่รุนแรงขึ้นเมื่อเราเข้าใกล้เป้าหมาย โปรดรักษาสติให้มั่นคง”
ทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวเบาๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า มันไม่ใช่เสียงลม แต่เป็นเสียงที่คล้ายกับการกระซิบแผ่วเบาที่พยายามแทรกซึมเข้ามาในจิตใจของพวกเขา ภาพหลอนเริ่มปรากฏขึ้นที่ขอบเขตการมองเห็น เป็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในมุมมืด
“มันพยายามจะสร้างความหวาดกลัว” กัปตันธีร์กล่าว เขาพยายามเพิกเฉยต่อภาพหลอนเหล่านั้น “อย่าให้มันหลอกเราได้ เรย์”
แต่เรย์กลับดูเหมือนจะได้รับผลกระทบมากกว่า ก้าวเดินของเขาเริ่มช้าลง ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด
“กัปตัน… ผมเห็น… ผมเห็นเพื่อนร่วมทีมเก่าของเรา” เรย์พึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ “พวกเขา… พวกเขากำลังเรียกผม”
“นั่นไม่ใช่พวกเขา เรย์!” กัปตันธีร์ตะโกน “มันคือภาพลวงตา! มันกำลังเล่นงานจิตใจนาย!”
กัปตันธีร์คว้าแขนเรย์ไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาในตัวเรย์ เรย์เป็นนักบินและเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยที่เก่งกาจ แต่เขาก็ยังคงเป็นมนุษย์ที่มีความรู้สึกและความกลัว
“มัน… มันเหมือนจริงมากครับกัปตัน” เรย์ตอบ ดวงตาของเขาดูเลื่อนลอย “พวกเขา… พวกเขากำลังบอกว่าผมผิดพลาด… ผมไม่ควรทิ้งพวกเขาไว้ข้างหลัง…”
กัปตันธีร์รู้ดีว่านี่คือจุดอ่อนของเรย์ ความรู้สึกผิดที่ยังคงฝังลึกจากภารกิจครั้งก่อนที่เขาต้องสูญเสียลูกเรือไปบางส่วน เงามืดกำลังใช้ความทรงจำนั้นเป็นอาวุธ
“ฟังฉันนะเรย์!” กัปตันธีร์เขย่าแขนเรย์เบาๆ “พวกเขาจะไม่อยากให้นายยอมแพ้! พวกเขาจะอยากให้นายสู้! เรามาที่นี่เพื่อหยุดยั้งสิ่งที่จะมาทำลายทุกอย่างที่พวกเขารัก!”
คำพูดของกัปตันธีร์ดูเหมือนจะช่วยดึงสติของเรย์กลับมาได้บ้าง สายตาของเรย์เริ่มกลับมาโฟกัสอีกครั้ง
“ใช่ครับ… กัปตันพูดถูก” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น “ผม… ผมจะไม่ยอมให้มันหลอกผมได้อีกแล้ว”
“ดีมาก” กัปตันธีร์พยักหน้า “ไปกันต่อ”
พวกเขาเดินทางต่อไปอีกไม่นาน ก็มาถึงประตูบานใหญ่ที่ทำจากโลหะผสมชนิดพิเศษ มันเป็นประตูที่ดูแข็งแกร่งและน่าเกรงขามที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเห็นมาในสถานีแห่งนี้ บนประตูมีสัญลักษณ์ที่ดูคล้ายกับดวงตาที่กำลังเปิดกว้าง ล้อมรอบด้วยวงแหวนพลังงาน
“นี่คือ ‘ห้องแกนกลางพลังงาน’ ” อควาอธิบาย “มันคือหัวใจของสถานี และเป็นแหล่งกำเนิดพลังงานของโปรโตคอลเจนเนซิส”
“และเป็นที่ที่ ‘ผู้พิทักษ์’ รออยู่” อควาเสริม
“ผู้พิทักษ์?” กัปตันธีร์ถาม
“มันคือระบบป้องกันขั้นสุดท้าย ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องแกนพลังงานและข้าจากการแทรกซึมของเงามืด” อควาตอบ “มันจะโจมตีทุกสิ่งที่ไม่ใช่ผู้สร้างของมัน หรือผู้ที่ได้รับอนุญาต”
“แล้วเราจะผ่านมันไปได้ยังไง” เรย์ถาม
“ข้าจะพยายามส่งรหัสผ่านให้” อควาตอบ “แต่พลังของมันรุนแรงมาก อาจจะส่งผลกระทบต่อจิตใจของท่านอีกครั้ง”
กัปตันธีร์พยักหน้า เขาเตรียมใจไว้แล้วสำหรับทุกสิ่ง เขาวางมือลงบนแผงควบคุมข้างประตู อควาเริ่มส่งคลื่นพลังงานผ่านระบบของสถานีเพื่อพยายามเปิดใช้งานประตู
ทันใดนั้น แสงสีแดงก็สว่างวาบขึ้นจากเพดาน เผยให้เห็นโครงสร้างขนาดใหญ่ที่ดูคล้ายกับหุ่นยนต์ยักษ์ มันมีรูปร่างคล้ายแมงมุมยักษ์ทำจากโลหะสีดำเงาวับ มีแขนขาหลายแขนที่ติดตั้งอาวุธพลังงานที่ซับซ้อน ดวงตาของมันเป็นแสงสีแดงฉานที่จ้องมองมาที่พวกเขาอย่างคุกคาม
“ผู้พิทักษ์ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแล้ว” อควากล่าว “มันกำลังประเมินภัยคุกคาม”
“มันดูไม่เป็นมิตรเลยนะ” เรย์พึมพำ เขายกปืนขึ้นเล็ง
“อย่าเพิ่งโจมตี เรย์” กัปตันธีร์สั่ง “อควากำลังพยายามส่งรหัส”
หุ่นยนต์ยักษ์เริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ แขนขาของมันกระทบกับพื้นโลหะทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว มันปล่อยคลื่นพลังงานสีแดงอ่อนๆ ออกมา คลื่นพลังงานนั้นพุ่งเข้าปะทะกับจิตใจของกัปตันธีร์และเรย์อย่างรุนแรง
ภาพหลอนและความหวาดกลัวเริ่มกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันรุนแรงกว่าเดิมมาก กัปตันธีร์เห็นภาพตัวเองล้มเหลว เห็นภาพโลกที่ถูกเงามืดกลืนกิน เห็นภาพเมษาและหมออรินที่กำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
“ไม่จริง!” กัปตันธีร์ตะโกน เขาพยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี “นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง!”
เรย์ถึงกับทรุดลงกับพื้น เขากุมศีรษะไว้แน่น ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
“อควา… เร็วเข้า!” กัปตันธีร์เร่ง
“ข้ากำลังพยายาม… ระบบป้องกันของมันรุนแรงมาก” อควาตอบ เสียงของมันดูเหมือนจะสั่นคลอนเล็กน้อย
หุ่นยนต์ยักษ์เริ่มยกแขนขึ้นเตรียมที่จะโจมตี ลำกล้องปืนพลังงานของมันเริ่มเรืองแสงสีแดงฉาน
“เราไม่มีเวลาแล้วครับกัปตัน!” เรย์ตะโกน “ผมต้องยิงมัน!”
“เดี๋ยวก่อน เรย์!” กัปตันธีร์สั่ง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เรย์เหนี่ยวไกปืนพลังงาน ลูกกระสุนพลังงานสีน้ำเงินพุ่งตรงเข้าใส่หุ่นยนต์ยักษ์อย่างจัง
แต่ลูกกระสุนกลับกระเด็นออกไปจากเกราะป้องกันของหุ่นยนต์ยักษ์ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หุ่นยนต์ยักษ์ตอบโต้ทันที มันยิงลำแสงพลังงานสีแดงพุ่งเข้าใส่เรย์อย่างรวดเร็ว
“เรย์!” กัปตันธีร์ตะโกน เขาพุ่งตัวเข้าไปผลักเรย์ออกไปจากแนวการยิง ลำแสงพลังงานพุ่งเฉียดไหล่ของเขาไปอย่างหวุดหวิด กระทบกับผนังด้านหลังจนเกิดประกายไฟและเสียงระเบิดดังสนั่น
“กัปตัน!” เรย์ร้องด้วยความตกใจ
“ไม่เป็นไร… ฉันไม่เป็นไร” กัปตันธีร์ตอบ เขารู้สึกเจ็บแปลบที่ไหล่ แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้
หุ่นยนต์ยักษ์ไม่ได้หยุดแค่นั้น มันเริ่มยิงลำแสงพลังงานเข้าใส่พวกเขาอย่างต่อเนื่อง กัปตันธีร์และเรย์ต้องกระโดดหลบไปมาอย่างฉุกละหุก แสงเลเซอร์สีแดงสาดส่องไปทั่วทางเดิน สร้างความเสียหายให้กับโครงสร้างของสถานี
“อควา… เร็วเข้า!” กัปตันธีร์ตะโกนอีกครั้ง
“รหัสผ่าน… กำลังจะถูกส่งไปแล้ว… โปรดอดทน” อควาตอบ
ในช่วงเวลาที่วิกฤติที่สุด ประตูบานใหญ่ก็พลันส่งเสียงคลิกเบาๆ และค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นห้องขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสีฟ้าอ่อนที่ส่องสว่างออกมาจากแกนพลังงานหลักที่อยู่ตรงกลาง
หุ่นยนต์ยักษ์หยุดการโจมตีทันที ดวงตาของมันเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีน้ำเงินอ่อน ราวกับได้รับคำสั่งใหม่
“มันได้รับรหัสผ่านแล้ว” อควาอธิบาย “มันจะไม่อันตรายอีกต่อไป”
กัปตันธีร์และเรย์รีบวิ่งเข้าไปในห้องแกนกลางพลังงาน ทิ้งให้หุ่นยนต์ยักษ์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ห้องนี้เต็มไปด้วยแผงควบคุมและจอแสดงผลที่ซับซ้อนยิ่งกว่าที่เคยเห็นมาทั้งหมด ตรงกลางห้องคือแท่งพลังงานขนาดมหึมาที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อนอย่างต่อเนื่อง พลังงานมหาศาลแผ่ออกมาจนพวกเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ
“นี่คือแกนพลังงานหลักของสถานี” อควาอธิบาย “และนี่คือที่ที่ข้าจะต้องเชื่อมต่อเพื่อเปิดใช้งานโปรโตคอลเจนเนซิส”
กัปตันธีร์มองไปรอบๆ ห้องด้วยความทึ่ง พลังงานที่นี่บริสุทธิ์และทรงพลังอย่างที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
“แล้วเราจะทำอะไรได้บ้างครับกัปตัน” เรย์ถาม
“เราต้องช่วยอควาเชื่อมต่อกับแกนพลังงานนี้ให้ได้” กัปตันธีร์ตอบ “มันคือความหวังเดียวของเรา”
ขณะที่พวกเขากำลังสำรวจห้องนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ไม่ใช่เสียงของอควาดังขึ้นในโสตประสาทของกัปตันธีร์ มันเป็นเสียงที่คุ้นเคย… เสียงของนักวิทยาศาสตร์หญิงจากบันทึกโฮโลแกรม
“โปรดระวัง… อควาไม่ได้เป็นเพียงแค่ปัญญาประดิษฐ์… มันคือ ‘กุญแจ’… และ ‘ประตู’ สู่มิติที่เหนือกว่า” เสียงนั้นกระซิบ “และประตูนั้น… อาจนำพา ‘บางสิ่ง’ เข้ามาด้วย”
คำเตือนลึกลับนี้ทำให้กัปตันธีร์รู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง อความีอะไรที่มากกว่าที่พวกเขาคิดไว้หรือไม่? และการเปิดใช้งานโปรโตคอลเจนเนซิส จะนำพาพวกเขาไปสู่หายนะ หรือความรอดกันแน่ ปริศนาแห่งผู้พิทักษ์แห่งห้วงลึกดูเหมือนจะคลี่คลายลง แต่กลับทิ้งคำถามที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าไว้เบื้องหลัง
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก