ตอนที่ 199 — ความหวังสุดท้ายและเครื่องจักรแห่งแสง

การถอยทัพของกองยานรบจากขอบระบบสุริยะกลับสู่โลก เป็นสัญญาณเตือนที่ชัดเจนถึงความพ่ายแพ้ในศึกแรก ภาพของยานรบที่ถูกทำลายและนักบินที่สูญเสียไปจำนวนมาก สร้างความหดหู่และสิ้นหวังให้กับทุกคนที่เฝ้ารอคอยข่าวสาร ทว่าก็ไม่ได้ทำให้ความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้ลดลง ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ ได้พิสูจน์แล้วว่าอาวุธและยุทธวิธีแบบเดิมๆ ของมนุษยชาติไม่สามารถต้านทานพวกมันได้อีกต่อไป ‌ความหวังทั้งหมดจึงถูกฝากไว้กับ ‘เครื่องกำเนิดคลื่นมิติ’ ซึ่งเป็นเทคโนโลยีเดียวที่อควาได้มอบให้

ในฐานทัพลับใต้ดินที่ถูกเรียกว่า ‘อควาเบส’ การก่อสร้างเครื่องกำเนิดคลื่นมิติดำเนินไปอย่างบ้าคลั่ง วิศวกรและนักวิทยาศาสตร์นับพันคนทำงานตลอด 24 ชั่วโมง ​เสียงเครื่องจักรกลดังกระหึ่มไปทั่วห้องโถงขนาดมหึมา ชิ้นส่วนขนาดใหญ่ถูกประกอบเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วภายใต้การดูแลของดร.เอมและเรย์ “เราใกล้จะเสร็จแล้วครับกัปตัน!” เรย์ตะโกนด้วยเสียงที่แหบแห้ง เขาไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการจ้องมองหน้าจอและการควบคุมหุ่นยนต์ก่อสร้าง ธีร์ยืนอยู่บนระเบียงทางเดินสูง มองลงไปยังเครื่องจักรมหึมาที่กำลังจะเสร็จสมบูรณ์ มันเป็นโครงสร้างโลหะขนาดใหญ่ที่ซับซ้อน มีคริสตัลเรืองแสงจำนวนมากฝังอยู่ทั่ว ‍และมีแกนกลางขนาดมหึมาที่คาดว่าจะสร้างคลื่นพลังงานมิติได้ มันคือสัญลักษณ์ของความหวัง และความสิ้นหวังในเวลาเดียวกัน “เหลือเวลาอีกเท่าไหร่ก่อนที่ ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ จะมาถึงโลก?” ธีร์ถาม “ไม่เกิน 24 ชั่วโมงครับกัปตัน” ‌ดร.เอมตอบด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด “พวกมันเคลื่อนที่เร็วกว่าที่เราคาดไว้มาก” “เราต้องเร่งมือให้เร็วที่สุด” ธีร์พูด “ลีน่า! จ่ามอร์ส! ทีม Shadow Guard ‍พร้อมแล้วใช่ไหม?” “พร้อมเสมอครับกัปตัน!” จ่ามอร์สตอบอย่างหนักแน่น เขาและลีน่ากำลังเตรียมอุปกรณ์ของหน่วย Shadow Guard อยู่ใกล้ๆ หน่วย Shadow Guard ​ที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างหนัก บัดนี้พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่รู้จัก พวกเขาสวมชุดอวกาศพิเศษที่ได้รับการออกแบบมาเพื่อป้องกันการโจมตีทางจิต และถืออาวุธพิเศษที่สร้างขึ้นมาเพื่อรับมือกับ ‘เงาพิษ’

ในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา สัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่บ่งบอกว่า ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ ​ได้เข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลกแล้ว “มันมาถึงแล้ว!” เรย์ตะโกน “พลังงานมหาศาลกำลังแผ่กระจายไปทั่วโลก!” บนจอภาพขนาดใหญ่ ภาพของคลื่นพลังงานสีดำอมม่วงขนาดมหึมากำลังปกคลุมท้องฟ้าเหนือเมืองใหญ่ทั่วโลก ผู้คนต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ความโกลาหลเกิดขึ้นทุกหนแห่ง “เครื่องกำเนิดคลื่นมิติพร้อมหรือยัง?!” นายพลคีธตะโกนผ่านช่องสื่อสาร “ใกล้แล้วครับนายพล! อีกนิดเดียว!” ​ดร.เอมตอบ “เราต้องซื้อเวลาให้ได้อีกเล็กน้อย!” ธีร์พูด “หน่วย Shadow Guard! เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตี!” ธีร์ ลีน่า และจ่ามอร์ส นำหน่วย Shadow Guard ขึ้นไปยังผิวดิน พวกเขาขึ้นไปยังฐานปล่อยยานรบที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อใช้ในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ยานรบขนาดเล็กจำนวนมากพร้อมที่จะพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า “อควาเบส! เตรียมพร้อมที่จะเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดคลื่นมิติเมื่อเราให้สัญญาณ!” ธีร์ออกคำสั่ง “รับทราบครับกัปตัน!” เรย์ตอบ

เมื่อประตูฐานปล่อยยานเปิดออก ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยคลื่นพลังงานสีดำอมม่วง ราวกับโลกกำลังจะถูกกลืนกินโดยความมืดมิด ‘เงาพิษ’ จำนวนนับไม่ถ้วนกำลังทะลักลงมาจากท้องฟ้า พุ่งเข้าใส่เมืองและฐานทัพของมนุษยชาติ “ลุย!” ธีร์ออกคำสั่ง ยานรบขนาดเล็กพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าเข้าสู่การต่อสู้ครั้งสุดท้าย หน่วย Shadow Guard กระโดดออกจากยานรบ เข้าปะทะกับ ‘เงาพิษ’ ที่กำลังบุกรุกเข้ามา พวกเขาใช้ทักษะการต่อสู้ที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างหนัก และอาวุธพิเศษของพวกเขาในการรับมือกับศัตรูที่ไม่มีรูปร่าง ธีร์และลีน่าร่วมกันในยานรบของพวกเขา พวกเขาเคลื่อนที่อย่างคล่องแคล่ว หลบหลีกการโจมตีของ ‘เงาพิษ’ พร้อมกับยิงสกัดพวกมัน “พวกมันมีจำนวนมากเกินไปกัปตัน!” ลีน่าตะโกน “เราต้านไม่อยู่แล้ว!” ภาพหลอนและความกลัวเริ่มเข้าครอบงำนักรบหลายคน ธีร์รู้สึกถึงเสียงกระซิบที่พยายามแทรกซึมเข้าสู่จิตใจของเขาอีกครั้ง แต่เขาก็พยายามขับไล่มันออกไป “จดจ่ออยู่กับภารกิจ! เราต้องซื้อเวลา!” ธีร์ตะโกน จ่ามอร์สและหน่วย Shadow Guard กำลังต่อสู้ดุเดือดบนพื้นดิน พวกเขาถูกล้อมรอบด้วย ‘เงาพิษ’ จำนวนมาก บางคนเริ่มบาดเจ็บและล้มลง แต่พวกเขาก็ยังคงต่อสู้เพื่อปกป้องโลกของพวกเขา “เรย์! ดร.เอม! เครื่องกำเนิดคลื่นมิติพร้อมหรือยัง?!” ธีร์ตะโกนผ่านช่องสื่อสาร “ใกล้แล้วกัปตัน! อีกแค่ไม่กี่นาที!” ดร.เอมตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ “เราต้านไม่ไหวแล้ว!” จ่ามอร์สตะโกน “พวกมันกำลังจะบุกเข้ามาในฐานทัพแล้ว!”

ธีร์มองดูภาพบนจอเรดาร์ ภาพของ ‘เงาพิษ’ จำนวนมหาศาลที่กำลังทะลักเข้ามาใกล้ฐานทัพเรื่อยๆ เขารู้ว่านี่คือช่วงเวลาสุดท้ายแล้ว “เรย์! ดร.เอม! เปิดใช้งานเครื่องกำเนิดคลื่นมิติเดี๋ยวนี้! เราจะถ่วงเวลาให้พวกคุณเอง!” ธีร์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด ในอควาเบส ดร.เอมและเรย์มองหน้ากันด้วยความลังเล “แต่ถ้าเราเปิดใช้งานตอนนี้ มันอาจจะยังไม่เสถียรพอ และอาจจะระเบิดได้!” ดร.เอมอุทาน “เราไม่มีทางเลือกแล้วดร.เอม!” เรย์ตอบ “กัปตันกำลังซื้อเวลาให้เรา!” เรย์และดร.เอมตัดสินใจ พวกเขาเริ่มกระบวนการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดคลื่นมิติ แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ เริ่มเปล่งออกมาจากแกนกลางของเครื่องจักรมหึมา มันค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นแสงสีขาวเจิดจ้าที่ส่องสว่างไปทั่วห้องโถง บนผิวดิน ธีร์และทีมงานกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด ‘เงาพิษ’ จำนวนมากพุ่งเข้าใส่พวกเขาจากทุกทิศทาง “มันมาแล้ว!” ลีน่าตะโกน ทันใดนั้น แสงสีขาวเจิดจ้าก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้ดินของอควาเบส มันพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ฉีกทะลวงผ่านคลื่นพลังงานสีดำอมม่วงของ ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ แสงนั้นขยายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ปกคลุมท้องฟ้าทั้งหมด แสงสีขาวเจิดจ้านั้นดูเหมือนจะมีความร้อนมหาศาล เมื่อมันสัมผัสกับ ‘เงาพิษ’ เหล่านั้น พวกมันก็เริ่มสลายตัวไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกแสงแดดเผา เสียงคำรามของ ‘สิ่งมีชีวิตมิติไร้รูป’ ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ ‘เงาพิษ’ จำนวนมหาศาลที่เคยปกคลุมท้องฟ้าบัดนี้กำลังสลายหายไปอย่างรวดเร็ว แสงสีขาวเจิดจ้าจากเครื่องกำเนิดคลื่นมิติกำลังขับไล่ความมืดมิดออกไปจากโลก ธีร์มองดูภาพตรงหน้าด้วยความโล่งอก เขารู้ว่าพวกเขาทำสำเร็จแล้ว พวกเขาได้สร้างอาวุธที่จะปกป้องโลกของพวกเขาได้ “มันได้ผล!” ลีน่าตะโกนด้วยความดีใจ จ่ามอร์สและหน่วย Shadow Guard ต่างก็ส่งเสียงเฮด้วยความดีใจ แสงสีขาวเจิดจ้าได้ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ แต่ในขณะที่แสงนั้นกำลังส่องสว่างไปทั่วโลก แสงสีขาวเจิดจ้านั้นก็เริ่มเปล่งประกายรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นแสงที่ตาพร่า ก่อนที่มันจะพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็วและหายลับไปในอวกาศ “มันเกิดอะไรขึ้น?” ธีร์ถามด้วยความตกใจ เสียงของเรย์ดังขึ้นจากช่องสื่อสาร “เครื่องกำเนิดคลื่นมิติ... มันโอเวอร์โหลดครับกัปตัน! มันใช้พลังงานมากเกินไป และมันก็... ระเบิดตัวเองแล้วครับ!” “ไม่นะ!” ดร.เอมอุทาน “เราสูญเสียเครื่องกำเนิดคลื่นมิติไปแล้ว!” ธีร์มองดูท้องฟ้าที่บัดนี้กลับมาเป็นสีฟ้าอีกครั้ง ไม่มีคลื่นพลังงานสีดำอมม่วงอีกต่อไป แต่ความโล่งอกนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความกังวลอีกครั้ง พวกเขาได้ไล่ศัตรูออกไปแล้ว แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียอาวุธชิ้นสำคัญไป

---