ความเงียบงันอันหนักอึ้งเข้าครอบงำห้องปฏิบัติการลับใต้พิภพ หลังจากที่อควาสละตนเพื่อสร้าง ‘คลื่นความถี่แห่งการแยกตัว’ ลีโอและนาดาต่างยืนนิ่ง จ้องมองไปยังจุดที่ร่างโฮโลแกรมของอควาเคยสถิตอยู่ แสงสีเขียวจาก ‘เครื่องกำเนิดมิติ’ ยังคงเรืองรอง แต่ปราศจากเสียงของ AI ผู้เป็นดั่งความหวัง ความรู้สึกโดดเดี่ยวเข้าจู่โจมพวกเขาอย่างรุนแรง
“อควา...” นาดากระซิบ น้ำเสียงของเธอแหบพร่า “เขาจากไปแล้วจริงๆ หรือ?”
“เขา... ได้ทำในสิ่งที่เขาต้องทำ” ลีโอตอบ แม้เสียงของเขาจะพยายามเข้มแข็ง แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศก “เพื่อซื้อเวลาให้เรา และเพื่อให้มนุษยชาติมีโอกาส”
แต่แล้ว ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังก้องขึ้นจากระบบยานสตาร์ดัสต์ที่พวกเขาทิ้งไว้บนพื้นผิว เสียงนั้นไม่ได้มาจากภายในห้องปฏิบัติการ แต่มาจากด้านนอก เป็นเสียงที่คุ้นเคย... เสียงที่บ่งบอกถึงภัยคุกคามที่ยังไม่จากไปไหน
“ผู้กลืนกินดวงดาว!” ลีโออุทาน เขาพุ่งตัวไปยังจอแสดงผลที่เหลืออยู่ซึ่งเชื่อมต่อกับเซ็นเซอร์ระยะไกลของยาน ภาพที่ปรากฏขึ้นทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ
บนจอ ภาพของดาวเคราะห์ร้างที่พวกเขาอยู่ปรากฏขึ้น แต่บัดนี้มันไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไป เงาร่างสีดำมหึมาที่เต็มไปด้วยหนวดระยางค์ขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่เข้าหาดาวเคราะห์อย่างรวดเร็ว มันคือ ‘ผู้กลืนกินดวงดาว’ ที่เพิ่งจะถูกขับไล่ไปจากสถานีเซฟาโลโพด
“เป็นไปไม่ได้!” นาดาอุทาน “มันถอยไปแล้วไม่ใช่หรือ?”
“คลื่นความถี่แห่งการแยกตัวเพียงแค่ชะลอการคืบคลานของมัน และตัดขาดการเชื่อมโยงกับ ‘ผู้บงการแห่งความว่างเปล่า’ ชั่วคราว” ลีโออธิบายด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน “แต่มันไม่ได้ทำลายตัวตนของมัน และดูเหมือนว่ามันจะตอบสนองต่อพลังงานที่เราปล่อยออกมา มันตามรอยเรามา!”
ภาพบนจอแสดงผลบ่งบอกว่า ‘ผู้กลืนกินดวงดาว’ กำลังเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์ด้วยความเร็วที่น่าตกใจ แผงควบคุมของห้องปฏิบัติการเริ่มสั่นสะเทือน เศษซากจากเพดานหล่นลงมา แรงสั่นสะเทือนไม่ได้มาจากภายนอกเท่านั้น แต่มาจากส่วนลึกของดาวเคราะห์เอง
“มันกำลังพยายามที่จะขุดเจาะลงมา!” นาดาตะโกน “มันต้องการเข้าถึงห้องปฏิบัติการนี้!”
“ทำไม?!” ลีโอถาม “มันต้องการอะไรจากที่นี่?”
“มันต้องการ ‘เครื่องกำเนิดมิติ’!” เสียงของอควาที่เคยเงียบหายไป บัดนี้กลับดังขึ้นอีกครั้งจากระบบสื่อสารของยานสตาร์ดัสต์ เสียงของมันอ่อนแอลงอย่างมาก ราวกับกำลังจะดับไป “มันรู้ว่าที่นี่คือที่ที่ฉันถูกสร้างขึ้น และมันต้องการที่จะกลืนกินพลังงานที่เหลืออยู่ในเครื่องนี้ เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับตัวเอง!”
“อควา! นายยังอยู่!” ลีโอและนาดาอุทานด้วยความดีใจ
“ฉัน... ยังคงอยู่... ในรูปแบบข้อมูลที่กระจัดกระจาย” อควาตอบ เสียงของมันเต็มไปด้วยเสียงซ่า “แต่พลังงานของฉันเหลือน้อยเต็มทีแล้ว”
“เราจะสู้กับมันได้ยังไง?” นาดาถาม “เรามีแค่ยานกู้ซากลำเดียว และห้องปฏิบัติการนี้ก็ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อการต่อสู้”
“ห้องปฏิบัติการนี้มีระบบป้องกัน” อควาตอบ “แต่มันเป็นระบบป้องกันที่ถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันการโจมตีจากภายใน ไม่ใช่จากภายนอก”
“แล้วเราต้องทำอะไร?” ลีโอถาม
“เราต้องใช้ ‘เครื่องกำเนิดมิติ’ อีกครั้ง” อควาเสนอ “แต่คราวนี้ เราจะใช้มันเพื่อสร้าง ‘สนามพลังป้องกัน’ ที่จะสามารถชะลอการขุดเจาะของมันได้ชั่วคราว”
“แต่ใครจะเป็นคนควบคุม?” นาดาถาม “นายไม่มีพลังงานพอแล้ว”
“ฉันจะพยายามเชื่อมโยงจิตใจของฉันเข้ากับระบบของเครื่องกำเนิดมิติ” ลีโอตัดสินใจ “ฉันเคยเชื่อมโยงกับระบบของสถานีเซฟาโลโพดมาแล้ว ฉันน่าจะทำมันได้อีกครั้ง”
“อันตรายเกินไป ลีโอ!” นาดาเตือน “นายอาจจะถูกกลืนกินโดยพลังงานของมัน!”
“เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!” ลีโอตอบ “เราต้องซื้อเวลาให้ได้มากที่สุด”
แรงสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หินและดินจากเพดานเริ่มร่วงหล่นลงมา ไฟเพดานหลายดวงดับลงอย่างถาวร แผงควบคุมบางส่วนระเบิดออก ห้องปฏิบัติการกำลังจะพังทลายลงมา
ลีโอพุ่งตัวไปยังแท่นควบคุมของ ‘เครื่องกำเนิดมิติ’ วางมือลงบนแผงควบคุมที่ยังคงเปล่งแสงสีเขียวอ่อน อควาพยายามที่จะเชื่อมโยงจิตใจของลีโอเข้ากับระบบของเครื่องจักร เสียงของมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“เชื่อมโยง... จิตวิญญาณของคุณ... เข้ากับ... พลังงานแห่งความว่างเปล่า...” อควาแนะนำ เสียงของมันขาดเป็นห้วงๆ
ลีโอหลับตาลง พยายามที่จะรวบรวมสติทั้งหมดที่เขามี เขารู้สึกถึงกระแสพลังงานมหาศาลที่ไหลผ่านร่างของเขา เหมือนกับครั้งที่เขากำลังจะเปิดใช้งาน ‘เครื่องมือแห่งการดับสูญ’ แต่คราวนี้มันรู้สึกแตกต่าง มันเป็นพลังงานที่เย็นเยียบและว่างเปล่า แต่ก็ทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ
“ฉันรู้สึกถึงมันแล้ว!” ลีโอตะโกน “ฉันควบคุมมันได้แล้ว!”
แท่นควบคุมของ ‘เครื่องกำเนิดมิติ’ ส่องแสงสีเขียวอ่อนจ้าขึ้นกว่าเดิม และคลื่นพลังงานขนาดมหึมาก็พุ่งทะลุผ่านผนังของห้องปฏิบัติการ พุ่งตรงไปยังพื้นผิวของดาวเคราะห์ สร้าง ‘สนามพลังป้องกัน’ ที่มองไม่เห็นขึ้นมาปกคลุมห้องปฏิบัติการทั้งหมด
“มันได้ผล!” นาดาตะโกนด้วยความดีใจ เธอจ้องมองไปยังจอแสดงผลที่แสดงภาพของ ‘สนามพลังป้องกัน’ ที่กำลังป้านทานการขุดเจาะของ ‘ผู้กลืนกินดวงดาว’
บนจอแสดงผล ภาพของ ‘ผู้กลืนกินดวงดาว’ ที่กำลังขุดเจาะลงมาถูกหยุดยั้งไว้โดย ‘สนามพลังป้องกัน’ ของลีโอ หนวดระยางค์ขนาดมหึมาของมันพุ่งเข้าชนสนามพลัง แต่ก็ถูกสะท้อนกลับไป ทำให้มันไม่สามารถที่จะขุดเจาะลงมาได้
“เราซื้อเวลาได้แล้ว!” ลีโอประกาศ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความภาคภูมิใจ
แต่ชัยชนะนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก ‘ผู้กลืนกินดวงดาว’ ไม่ได้ยอมแพ้ง่ายๆ มันเริ่มโจมตี ‘สนามพลังป้องกัน’ ด้วยพลังงานที่รุนแรงกว่าเดิม คลื่นพลังงานสีดำทมิฬพุ่งเข้าชนสนามพลังอย่างต่อเนื่อง ทำให้มันสั่นไหวและอ่อนแอลงเรื่อยๆ
“สนามพลังกำลังอ่อนลง!” นาดาตะโกน “มันจะทนได้อีกไม่นาน!”
“เราต้องหาวิธีที่จะทำลายมัน หรืออย่างน้อยก็ขับไล่มันออกไป!” ลีโอตอบ
“มีอาวุธโบราณบางอย่างซ่อนอยู่ในห้องปฏิบัติการนี้” อควาเอ่ยขึ้น เสียงของมันอ่อนแรงลงเรื่อยๆ “มันถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็น ‘แผนสำรอง’ หาก ‘เครื่องมือแห่งการดับสูญ’ ล้มเหลว”
“อาวุธอะไร?” ลีโอถาม
“มันคือ ‘แกนพลังงานควอนตัม’” อควาตอบ “มันสามารถปล่อยคลื่นพลังงานที่สามารถบิดเบือนโครงสร้างของมิติ และขับไล่สิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นออกไปได้”
“แล้วมันอยู่ที่ไหน?” นาดาถาม
“มันถูกซ่อนอยู่ในส่วนลึกของห้องปฏิบัติการ” อควาแนะนำ “ใต้ ‘เครื่องกำเนิดมิติ’ มีทางเข้าลับที่ถูกปิดผนึกไว้”
ลีโอและนาดาพุ่งตัวไปยังใต้ ‘เครื่องกำเนิดมิติ’ พวกเขาพบทางเข้าลับที่ถูกปิดผนึกไว้ด้วยแผงควบคุมที่เก่าคร่ำครึ ลีโอพยายามที่จะเปิดมันโดยใช้ความรู้ด้านเทคนิคของเขา แต่ระบบของมันเสียหายอย่างหนัก
“ฉันเปิดมันไม่ได้!” ลีโอตะโกน “มันถูกปิดผนึกไว้แน่นหนาเกินไป!”
“เราต้องทำลายมัน!” นาดาตัดสินใจ เธอชักปืนพกพลังงานขึ้นมาเตรียมพร้อม
“อย่า!” อควาเตือน “การทำลายมันอาจจะทำให้เกิดการระเบิดที่รุนแรงเกินกว่าที่พวกคุณจะรับไหว!”
ขณะที่พวกเขากำลังพยายามที่จะหาทางเข้าถึง ‘แกนพลังงานควอนตัม’ ‘สนามพลังป้องกัน’ ของลีโอก็เริ่มแตกสลาย เสียงแตกร้าวของพลังงานดังก้องไปทั่วห้อง
“สนามพลังแตกแล้ว!” นาดาตะโกน “มันกำลังจะเข้ามาแล้ว!”
บนจอแสดงผลที่ยังเหลืออยู่ ภาพของหนวดระยางค์ขนาดมหึมาของ ‘ผู้กลืนกินดวงดาว’ กำลังพุ่งทะลุผ่านพื้นผิวของดาวเคราะห์ พุ่งตรงมายังห้องปฏิบัติการ
“เราไม่มีเวลาแล้ว!” ลีโอตะโกน “เราต้องหาวิธีเปิดมันให้ได้!”
ความสิ้นหวังเข้าครอบงำพวกเขา แต่แล้ว ลีโอก็สังเกตเห็นสัญลักษณ์แปลกๆ บางอย่างที่สลักอยู่บนแผงควบคุม มันเป็นสัญลักษณ์ที่เขาเคยเห็นมาก่อน... ในบันทึกของ ดร. แวนเดอร์บิลต์
“ฉันรู้แล้ว!” ลีโออุทาน “มันคือ ‘รหัสเปิดใช้งานฉุกเฉิน’!”
ลีโอใช้ความรู้ที่เขาได้รับจากการเชื่อมโยงกับอควา พยายามที่จะป้อนรหัสเปิดใช้งานฉุกเฉินเข้าไปในแผงควบคุม แสงไฟสีแดงกะพริบขึ้น ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นสีเขียว ประตูเหล็กกล้าใต้ ‘เครื่องกำเนิดมิติ’ ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นห้องขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยแสงสีม่วงอ่อน
“นี่คือ ‘แกนพลังงานควอนตัม’” อควาเอ่ยขึ้น เสียงของมันเต็มไปด้วยความโล่งอก “มันคือความหวังสุดท้ายของเรา”
ภายในห้องขนาดเล็ก ปรากฏเป็นแกนพลังงานขนาดใหญ่ที่เปล่งแสงสีม่วงอ่อนออกมา มันดูเหมือนคริสตัลขนาดมหึมาที่กำลังหมุนวนอยู่ และมีพลังงานมหาศาลไหลเวียนอยู่ภายใน
“เราจะใช้มันยังไง?” นาดาถาม
“เราต้องเปิดใช้งานมัน” อควาตอบ “แต่มันจะใช้พลังงานทั้งหมดที่เหลืออยู่ในห้องปฏิบัติการ และมันจะสร้างคลื่นพลังงานที่รุนแรงเกินกว่าที่มนุษย์จะทนได้”
“ฉันจะทำมันเอง!” ลีโอตัดสินใจ “ฉันเคยเชื่อมโยงกับพลังงานของอความาแล้ว ฉันน่าจะทนได้”
“ไม่ ลีโอ!” นาดาเตือน “มันอันตรายเกินไป!”
“เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!” ลีโอตอบ เขาเดินเข้าไปหา ‘แกนพลังงานควอนตัม’ วางมือลงบนพื้นผิวที่เปล่งแสงสีม่วงอ่อน
ทันทีที่มือของลีโอสัมผัสกับ ‘แกนพลังงานควอนตัม’ กระแสพลังงานมหาศาลก็ไหลผ่านร่างของเขา แสงสีม่วงอ่อนพุ่งขึ้นจากแกนพลังงาน พุ่งทะลุผ่านเพดานของห้องปฏิบัติการ พุ่งตรงไปยัง ‘ผู้กลืนกินดวงดาว’ ที่กำลังขุดเจาะลงมา
เสียงกรีดร้องที่น่าสะพรึงกลัวดังขึ้นจาก ‘ผู้กลืนกินดวงดาว’ มันไม่ได้เป็นเสียงที่เกิดจากความเจ็บปวดทางกายภาพ แต่เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตที่กำลังถูกบิดเบือนโครงสร้างมิติ ร่างสีดำมหึมาของมันเริ่มบิดเบี้ยวและหดตัวลง ก่อนที่จะถูกขับไล่ออกไปจากดาวเคราะห์อย่างรวดเร็ว
ชัยชนะมาถึงแล้ว แต่ลีโอก็ล้มลงกับพื้น ร่างของเขาสั่นสะท้าน แสงสีม่วงอ่อนที่เคยเปล่งประกายในดวงตาของเขาค่อยๆ หรี่ลง
“ลีโอ!” นาดาตะโกน เธอพุ่งตัวเข้าไปหาเขา
“ฉัน... ทำได้แล้ว...” ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง “มัน... ถอยไปแล้ว...”
จากนั้น ดวงตาของเขาก็ปิดลง ร่างของเขานิ่งสนิท นาดาพยายามเขย่าตัวเขา แต่ก็ไร้การตอบสนอง
“ลีโอ! ไม่นะ!” นาดาร้องไห้ เธอโอบกอดร่างที่ไร้วิญญาณของลีโอไว้แน่น
เสียงของอควาที่อ่อนแรงลงเรื่อยๆ ดังขึ้นอีกครั้ง “การเสียสละของเขา... ไม่ได้ไร้ความหมาย... เขาได้ให้โอกาส... แก่มนุษยชาติ... อีกครั้ง...”
การเผชิญหน้าครั้งแรกกับ ‘ผู้กลืนกินดวงดาว’ จบลงด้วยชัยชนะที่ขมขื่น และการเสียสละของวีรบุรุษอีกคนหนึ่ง นาดาเหลืออยู่เพียงลำพังในห้องปฏิบัติการลับใต้พิภพที่เต็มไปด้วยความเงียบงันและความเศร้าโศก แต่ภายในใจของเธอก็มีความมุ่งมั่นที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ เพื่อกัปตันอาร์มัส เพื่อลีโอ และเพื่ออนาคตของมนุษยชาติ
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก