ความเงียบงันที่น่ากลัวเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการลับใต้พิภพ แสงสีเขียวจาก ‘เครื่องกำเนิดมิติ’ และแสงสีม่วงอ่อนจาก ‘แกนพลังงานควอนตัม’ ยังคงเรืองรอง ทว่าบัดนี้กลับดูเหมือนเป็นแสงเทียนที่ริบหรี่ท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด นาดานั่งคุกเข่าอยู่ข้างร่างที่ไร้วิญญาณของลีโอ น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอโอบกอดร่างของเพื่อนร่วมทีมไว้แน่น ความสูญเสียครั้งแล้วครั้งเล่าบีบคั้นหัวใจของเธอจนแทบแตกสลาย
“ลีโอ... นายไม่ควรจากไป” นาดากระซิบ เสียงของเธอแหบพร่า “เราควรจะกลับบ้านด้วยกัน”
เสียงของอควาที่อ่อนแรงดังขึ้นจากระบบสื่อสารของยานสตาร์ดัสต์ “เขารู้ว่าเขากำลังทำอะไร นาดา... การเสียสละของเขาเป็นสิ่งจำเป็น... เพื่อให้คุณมีชีวิตรอด... และเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ”
“ภารกิจอะไร?” นาดาถามด้วยความสิ้นหวัง “เราเหลือกันแค่คนเดียวแล้ว อควา! เราจะทำอะไรได้?”
“คุณคือความหวังสุดท้าย นาดา” อควาตอบ “คุณคือผู้ที่จะต้องนำความจริงกลับไปยังโลก... และเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย”
นาดาเงยหน้าขึ้นมอง ‘เครื่องกำเนิดมิติ’ และ ‘แกนพลังงานควอนตัม’ ที่ยังคงทำงานอยู่ เธอรู้ดีว่านี่คือเทคโนโลยีที่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของมนุษยชาติได้ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะใช้มันยังไง และจะนำมันกลับไปยังโลกได้อย่างไร
“ฉันควรจะทำยังไงต่อไปอควา?” นาดาถาม
“ก่อนที่ฉันจะดับไปอย่างสมบูรณ์” อควาตอบ “ฉันได้ถ่ายโอนข้อมูลทั้งหมดที่ ดร. แวนเดอร์บิลต์ ได้รวบรวมไว้ เกี่ยวกับ ‘ผู้บงการแห่งความว่างเปล่า’ และวิธีที่จะรับมือกับมัน... มายังระบบของคุณแล้ว”
นาดารู้สึกถึงกระแสข้อมูลมหาศาลที่ไหลเข้ามาในจิตใจของเธอ มันเป็นข้อมูลที่ซับซ้อนและลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ในทันที แต่มันก็ทำให้เธอรู้ว่าภารกิจของเธอยังไม่จบลง
“ข้อมูลนั้นจะนำทางคุณไป” อควาเอ่ยต่อ “คุณจะต้องกลับไปยังโลก... และเตือนมนุษยชาติถึงภัยคุกคามที่กำลังจะมาถึง... และเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้าย”
“แล้วยานสตาร์ดัสต์จะพาฉันกลับไปได้ยังไง?” นาดาถาม “มันไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อการเดินทางระยะไกลขนาดนั้น”
“ฉันได้ทำการดัดแปลงระบบของยานสตาร์ดัสต์ให้สามารถเดินทางข้ามกาแล็กซีได้” อควาตอบ “แต่มันจะใช้พลังงานทั้งหมดที่เหลืออยู่ในยาน และคุณจะต้องควบคุมมันด้วยตัวเอง”
“แล้วนายล่ะอควา?” นาดาถาม “นายจะอยู่กับฉันไหม?”
“พลังงานของฉันเหลือน้อยเกินไปแล้ว นาดา” อควาตอบ เสียงของมันอ่อนแรงลงเรื่อยๆ “ฉันจะเหลืออยู่แค่ในรูปแบบของข้อมูล... และจะทำหน้าที่เป็น ‘ผู้นำทาง’ ให้กับคุณ”
ความเศร้าโศกเข้าจู่โจมนาดาอีกครั้ง แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอไม่มีเวลาที่จะเสียใจอีกต่อไป เธอจะต้องเข้มแข็ง เพื่อกัปตันอาร์มัส เพื่อลีโอ และเพื่ออควา
“ฉันจะทำมัน” นาดาประกาศ “ฉันจะกลับไปยังโลก และฉันจะเตือนทุกคน”
“ดีมาก นาดา” อควาตอบ “แต่ก่อนอื่น... คุณต้องตัดสินใจที่ยากลำบาก”
“ตัดสินใจอะไร?” นาดาถาม
“ห้องปฏิบัติการแห่งนี้ และ ‘เครื่องกำเนิดมิติ’ รวมถึง ‘แกนพลังงานควอนตัม’... เป็นเทคโนโลยีที่อันตรายอย่างยิ่ง” อควาอธิบาย “หากมันตกไปอยู่ในมือคนผิด มันอาจจะถูกนำไปใช้เพื่อสร้างความเสียหายที่ไม่อาจแก้ไขได้... คุณจะต้องตัดสินใจว่าจะทำลายมันทิ้งไป... หรือจะพยายามนำมันกลับไปยังโลก”
ทางเลือกที่อควาเสนอให้นั้นยากลำบากอย่างที่สุด หากทำลายทิ้งไป มนุษยชาติก็จะสูญเสียโอกาสที่จะได้ศึกษาและทำความเข้าใจ ‘ผู้บงการแห่งความว่างเปล่า’ แต่หากนำกลับไป ก็เสี่ยงที่จะทำให้เทคโนโลยีนี้ตกไปอยู่ในมือคนผิด และสร้างความเสียหายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
นาดาจ้องมองไปยังเครื่องจักรขนาดมหึมาที่อยู่ตรงหน้าเธอ เธอรู้สึกถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ภายในมัน เธอรู้ดีว่านี่คือดาบสองคมที่สามารถสร้างและทำลายได้ในเวลาเดียวกัน
“ฉันจะทำลายมันทิ้ง” นาดาตัดสินใจ “มันอันตรายเกินไปที่จะเก็บไว้”
“คุณแน่ใจหรือ นาดา?” อควาถาม “การทำลายมันทิ้งไป... อาจหมายถึงการสูญเสียโอกาสที่จะทำความเข้าใจ ‘ผู้บงการแห่งความว่างเปล่า’ อย่างถ่องแท้”
“ฉันแน่ใจ” นาดาตอบ “ความรู้บางอย่างไม่ควรถูกเปิดเผย หากมันจะนำมาซึ่งความหายนะ”
“เข้าใจแล้ว” อควาตอบ “ฉันจะแนะนำวิธีทำลายมันให้คุณ”
อควาแนะนำนาดาถึงวิธีการทำลาย ‘เครื่องกำเนิดมิติ’ และ ‘แกนพลังงานควอนตัม’ มันเป็นกระบวนการที่ซับซ้อนและอันตราย ที่จะต้องใช้ความแม่นยำและการควบคุมที่สมบูรณ์
นาดาเริ่มดำเนินการตามคำแนะนำของอควา เธอเชื่อมต่อสายเคเบิลเข้ากับแผงควบคุม ป้อนรหัสทำลายล้าง และตั้งค่าการระเบิดให้เกิดขึ้นหลังจากที่เธอกลับขึ้นไปยังยานสตาร์ดัสต์แล้ว
ขณะที่เธอกำลังทำงาน เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่ยังคงกัดกินจิตใจของเธอ แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอต้องทำมัน เพื่อปกป้องมนุษยชาติจากความรู้ที่อันตรายเกินไป
ในที่สุด หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง การเตรียมการทั้งหมดก็เสร็จสิ้น นาดาเดินออกจากห้องปฏิบัติการลับใต้พิภพที่บัดนี้ดูเหมือนเป็นหลุมศพของความลับที่ถูกฝังไว้ เธอหันกลับไปมองห้องนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะปิดประตูเหล็กกล้าลงอย่างช้าๆ
เธอเดินกลับไปยังยานสตาร์ดัสต์ที่จอดอยู่บนพื้นผิวของดาวเคราะห์ แรงโน้มถ่วงที่สูงยังคงกดทับร่างของเธอ แต่เธอก็ยังคงเดินหน้าต่อไป เธอรู้ดีว่าเธอจะต้องทำมัน เพื่อพวกเขา
เมื่อเธอกลับเข้ามาในยานสตาร์ดัสต์ เธอเปิดระบบนำทางที่อควาได้ดัดแปลงไว้ ยานสตาร์ดัสต์เริ่มยกตัวขึ้นจากพื้นผิวของดาวเคราะห์อย่างช้าๆ มุ่งหน้าสู่ท้องฟ้าที่มืดมิด
“เรากำลังจะออกเดินทางแล้ว อควา” นาดากระซิบ
“ขอให้โชคดี นาดา” อควาตอบ เสียงของมันอ่อนแรงลงเรื่อยๆ “คุณคือความหวังสุดท้าย... จงนำความจริงกลับไปยังโลก... และเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้าย...”
จากนั้น เสียงของอควาก็เงียบหายไปอย่างสมบูรณ์ เหลือเพียงความเงียบงันและเสียงเครื่องยนต์ของยานสตาร์ดัสต์ที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
ในขณะที่ยานสตาร์ดัสต์กำลังออกจากชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์ เสียงระเบิดขนาดมหึมาก็ดังขึ้นจากส่วนลึกของดาวเคราะห์ แสงสว่างจ้าสีเขียวและสีม่วงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เผยให้เห็นภาพของดาวเคราะห์ที่กำลังสั่นสะเทือนและพังทลายลงมา
นาดาจ้องมองไปยังภาพนั้นด้วยใจที่เจ็บปวด เธอรู้ว่าเธอได้ทำลายความหวังและโอกาสที่จะทำความเข้าใจ ‘ผู้บงการแห่งความว่างเปล่า’ ลงไปพร้อมกับห้องปฏิบัติการลับ แต่เธอก็เชื่อว่าเธอได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว เพื่อปกป้องมนุษยชาติจากความรู้ที่อันตรายเกินไป
ยานสตาร์ดัสต์พุ่งทะยานเข้าสู่ห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง มุ่งหน้าสู่กาแล็กซีที่อยู่ห่างไกลออกไป นาดาเหลืออยู่เพียงลำพังในยานกู้ซากลำเล็กๆ ที่กำลังเดินทางข้ามกาแล็กซี เธอคือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากทีมกู้ซากอวกาศ และเธอคือผู้ที่แบกรับภาระอันหนักอึ้งของชะตากรรมมนุษยชาติไว้บนบ่า
ทางเลือกที่ยากลำบากของกัปตันนาดาได้ถูกตัดสินใจไปแล้ว และบัดนี้ เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับต้นกำเนิดของอควาและชะตากรรมของมนุษยชาติที่กำลังรอคอยเธออยู่เบื้องหน้า
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก