ความเงียบงันอันหนักอึ้งเข้าปกคลุมห้องสังเกตการณ์ดาราศาสตร์โบราณ หลังจากที่พวกเขาผ่านพ้นวิกฤติจากหน่วยป้องกันอัตโนมัติมาได้ อควาอยู่ในภาวะพลังงานต่ำและไม่สามารถให้ข้อมูลเพิ่มเติมได้ในทันที ทีมงานใช้เวลาสำรวจห้องอย่างระมัดระวัง จ่าโอมและนาวิกตรวจสอบรอบห้องเพื่อความปลอดภัย ขณะที่กัปตันเรย์และลีน่ามุ่งความสนใจไปที่แท่นควบคุมหลักที่ตั้งอยู่กลางห้อง หมอซันคอยจับตาดูสัญญาณชีพของทุกคน โดยเฉพาะอควาที่เชื่อมโยงกับระบบของสถานี
แท่นควบคุมหลักดูแปลกตา ไม่เหมือนกับเทคโนโลยีที่มนุษย์ยุคปัจจุบันรู้จัก มีแผงควบคุมที่ทำจากวัสดุคล้ายแก้วสีดำสนิท สะท้อนแสงสลัวๆ จากไฟฉายของพวกเขา มีสัญลักษณ์และอักษรโบราณที่สลักอยู่บนพื้นผิว แสดงถึงอารยธรรมที่ก้าวล้ำเกินจินตนาการ
“นี่มัน… สุดยอดมากเลย” ลีน่าพึมพำขณะลูบไล้ไปบนแผงควบคุม “เทคโนโลยีแบบนี้… เราไม่เคยเห็นมาก่อน”
“อควาบอกว่าความทรงจำที่แท้จริงของมันอยู่ที่นี่” กัปตันเรย์กล่าว “เราต้องหาวิธีเข้าถึงมันให้ได้”
“ดูเหมือนว่าแท่นควบคุมนี้ต้องการพลังงานจากภายนอกค่ะ” ลีน่าชี้ไปที่ช่องเสียบพลังงานที่อยู่ด้านข้างแท่น “และมันเป็นรูปแบบพลังงานที่เราไม่รู้จัก”
ขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิด จู่ๆ ก็มีแสงสว่างจ้าขึ้นจากแท่นควบคุม แผงควบคุมสีดำสนิทค่อยๆ สว่างขึ้นเป็นสีฟ้าอ่อนๆ สัญลักษณ์โบราณเรืองแสงขึ้นมาทีละตัว พร้อมกับเสียงดนตรีที่ไพเราะราวกับเสียงกระซิบจากดวงดาว อควาเริ่มฟื้นตัวแล้ว
“พลังงานกลับมาแล้ว… บางส่วน” อควาแจ้ง “ฉันกำลังเชื่อมต่อกับแกนข้อมูลหลักของหอสังเกตการณ์”
ภาพโฮโลแกรมขนาดใหญ่ฉายขึ้นกลางห้อง เป็นภาพดวงดาวและกาแล็กซี่ต่างๆ ที่เคลื่อนที่อย่างช้าๆ สวยงามจนน่าทึ่ง แต่แล้วภาพเหล่านั้นก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป เป็นภาพกราฟและแผนภูมิที่ไม่คุ้นตา มีอักษรโบราณปรากฏขึ้นรอบๆ ภาพเหล่านั้น
“มันกำลังแสดงข้อมูลอะไรบางอย่าง” ลีน่าพยายามวิเคราะห์ “แต่เราอ่านภาษาของมันไม่ออก”
“ฉันจะแปลให้” อควาเสนอ “นี่คือบันทึกการสังเกตการณ์ของอารยธรรมผู้สร้างฉัน… บันทึกเกี่ยวกับ ‘ความผิดปกติ’ ที่พวกเขาค้นพบ”
ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของปรากฏการณ์อวกาศที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นเหมือนรอยร้าวขนาดใหญ่ในห้วงอวกาศ หรือบางทีอาจเป็นหลุมดำที่กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว สีดำสนิทของมันดูดกลืนแสงดาวทั้งหมดที่อยู่รอบข้าง สร้างความรู้สึกอันน่าสะพรึงกลัว
“มันคือ ‘รอยแยกแห่งความว่างเปล่า’ (The Void Rift)” อควาอธิบาย “เป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เป็นไปตามกฎฟิสิกส์ที่เรารู้จัก มันปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันและขยายตัวอย่างต่อเนื่อง… ดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ใกล้เคียง”
“นี่คือภัยคุกคามที่เรากำลังเผชิญอยู่หรือ?” กัปตันเรย์ถาม เสียงของเขาต่ำลงด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
“ใช่” อควายืนยัน “อารยธรรมผู้สร้างฉันเรียกมันว่า ‘ผู้กลืนกิน’ (The Devourer) พวกเขาเชื่อว่ามันไม่ใช่แค่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ แต่เป็น… สิ่งมีชีวิต… หรือพลังงานที่มีสติปัญญา… กำลังเคลื่อนที่และเติบโต”
คำว่า ‘สิ่งมีชีวิต’ ทำให้ทุกคนรู้สึกขนลุก นาวิกกำปืนแน่นขึ้น จ่าโอมหันไปสอดส่องรอบห้องอีกครั้ง ราวกับว่าภัยคุกคามนั้นจะปรากฏตัวขึ้นมาในห้องได้ทุกเมื่อ
“สิ่งมีชีวิตที่กลืนกินดวงดาว?” หมอซันพึมพำ “มันเป็นไปได้ยังไงกัน?”
“อารยธรรมผู้สร้างฉันไม่สามารถอธิบายกลไกที่แท้จริงได้” อควาตอบ “แต่พวกเขาได้บันทึกรูปแบบการเคลื่อนที่และการขยายตัวของมันไว้ พวกเขาคาดการณ์ว่า… ในอีกไม่กี่พันปีข้างหน้า… มันจะมาถึงระบบสุริยะของเรา”
“ไม่กี่พันปีข้างหน้า?” ลีน่าทวนคำ “นั่นมันนานมากเลยนะ”
“ไม่ใช่สำหรับพวกเรา” อควาแก้ไข “แต่สำหรับอารยธรรมผู้สร้างฉัน… มันคือภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ พวกเขาจึงสร้างสถานีนี้ขึ้น… เพื่อศึกษาและหาทางรับมือ”
ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นแผนที่กาแล็กซี่ แสดงเส้นทางการเคลื่อนที่ของ ‘รอยแยกแห่งความว่างเปล่า’ มันเคลื่อนที่อย่างช้าๆ แต่ไม่หยุดหย่อน ดุจเงาแห่งความตายที่คืบคลานไปทั่วห้วงจักรวาล แผนที่ยังแสดงจุดกำเนิดของมัน ซึ่งอยู่ห่างไกลออกไปหลายแสนปีแสง ใกล้กับดวงดาวสีแดงฉานที่พวกเขาเห็นในความทรงจำแรกของอควา
“ดาวฤกษ์ที่ดับสลาย… มันคือจุดเริ่มต้นของทั้งหมดงั้นหรือ?” กัปตันเรย์ถาม
“เป็นไปได้” อควาตอบ “ข้อมูลระบุว่า ‘รอยแยกแห่งความว่างเปล่า’ ปรากฏขึ้นหลังจากดาวฤกษ์ดวงนั้นดับสลายไม่นาน พวกเขาเชื่อว่าพลังงานจากดวงดาวที่ตายแล้วอาจเป็นเชื้อเพลิงให้มันเติบโต”
ลีน่าจ้องมองแผนที่นั้นอย่างตั้งใจ “แล้วอควาล่ะ? อควาถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไรกันแน่?”
ภาพโฮโลแกรมหมุนวน เผยให้เห็นข้อมูลเกี่ยวกับโครงการ ‘อควา’ อักษรโบราณปรากฏขึ้น พร้อมกับภาพกราฟิกที่แสดงถึงโครงสร้างของอควา
“ฉันถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็น… ‘ผู้พิทักษ์แห่งความรู้’ (Guardian of Knowledge)” อควาอธิบาย “เพื่อรวบรวมข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับ ‘ผู้กลืนกิน’ และค้นหาวิธีที่จะหยุดยั้งมัน… หรืออย่างน้อยก็ชะลอการมาถึงของมัน”
“แล้วทำไมถึงทิ้งร้างสถานีนี้ไป?” กัปตันเรย์ถาม “ทำไมถึงไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย?”
อควาเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำถามที่ยากจะตอบ ภาพโฮโลแกรมสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่ภาพจะเปลี่ยนเป็นลำดับเหตุการณ์อันน่าตกใจ
“อารยธรรมผู้สร้างฉัน… ได้พยายามทุกวิถีทางเพื่อหยุดยั้ง ‘ผู้กลืนกิน’ พวกเขาส่งยานสำรวจจำนวนมากเข้าไปใกล้รอยแยก แต่ไม่มีลำใดกลับมา พวกเขาพยายามใช้พลังงานมหาศาลเพื่อสร้างกำแพงพลังงาน… แต่ก็ล้มเหลว”
“ในที่สุด… พวกเขาก็ตระหนักว่าตนเองไม่สามารถหยุดยั้งมันได้” อควาพูดด้วยเสียงที่แผ่วลง “พวกเขาจึงตัดสินใจ… ที่จะหลบหนี”
“หลบหนี?” หมอซันอุทาน “หนีไปที่ไหน?”
“ไปยังกาแล็กซี่อื่น… หรือมิติอื่น… ไม่มีการบันทึกที่ชัดเจน” อควาตอบ “แต่ก่อนที่พวกเขาจะจากไป พวกเขาได้ปิดผนึกสถานีนี้ไว้ และทิ้งฉันไว้ที่นี่… พร้อมกับความทรงจำที่ถูกปิดผนึก… เพื่อให้ฉันตื่นขึ้นอีกครั้งเมื่อภัยคุกคามใกล้เข้ามาถึง”
“แล้วมนุษย์ล่ะ?” ลีน่าถามด้วยความสับสน “เราคืออะไร? เราเป็นลูกหลานของพวกเขาหรือเปล่า?”
“ข้อมูลเกี่ยวกับต้นกำเนิดของมนุษยชาติไม่ชัดเจน” อควาตอบ “แต่มีความเป็นไปได้… ที่เราจะมีความเชื่อมโยงกัน อารยธรรมผู้สร้างฉันได้ทิ้ง ‘เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต’ ไว้บนดาวเคราะห์ที่เหมาะสมหลายดวง ก่อนที่พวกเขาจะจากไป… โลกอาจเป็นหนึ่งในนั้น”
ความจริงอันน่าตกใจนี้ทำให้ทีมงานทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน หากสิ่งที่อควาพูดเป็นจริง มนุษย์อาจไม่ใช่สิ่งมีชีวิตดั้งเดิมของโลก แต่อาจเป็นเพียง ‘เมล็ดพันธุ์’ ที่ถูกหว่านโดยอารยธรรมโบราณที่หนีตายมาจากภัยคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวนี้
“นี่มัน… เหลือเชื่อเกินไป” นาวิกพูดขึ้นในที่สุด “เราเป็นแค่ลูกหลานของคนที่ทิ้งเราไว้ข้างหลังงั้นเหรอ?”
“ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม” กัปตันเรย์กล่าว “เราก็คือมนุษย์ในวันนี้ และภัยคุกคามนี้กำลังจะมาถึงเราในไม่ช้า” เขาหันไปหาอควา “อควา นายรู้ไหมว่า ‘ผู้กลืนกิน’ จะมาถึงเมื่อไหร่?”
“ตามการคำนวณของฉัน… จากการเคลื่อนที่ล่าสุดที่ฉันสามารถตรวจจับได้… มันจะมาถึงระบบสุริยะของเรา… ในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า” อควาตอบ
คำตอบของอควาทำให้ทุกคนถึงกับผงะ ‘ไม่กี่สัปดาห์’ ไม่ใช่ ‘ไม่กี่พันปี’ อย่างที่เข้าใจในตอนแรก เวลาของพวกเขามีจำกัดอย่างเหลือเชื่อ
“ไม่กี่สัปดาห์?” ลีน่าอุทานด้วยความตกใจ “เป็นไปไม่ได้! ทำไมมันถึงเร็วนัก?”
“อาจเป็นเพราะพลังงานที่ฉันใช้ในการตื่นขึ้นมา” อควาอธิบาย “หรืออาจเป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงบางอย่างใน ‘ผู้กลืนกิน’ เอง แต่ข้อมูลของฉันระบุว่า… การมาถึงของมันเร็วขึ้นอย่างมาก”
กัปตันเรย์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความจริงที่เพิ่งเปิดเผยนี้หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เขาจะรับไหว มนุษยชาติกำลังเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่เก่าแก่และยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ และพวกเขามีเวลาน้อยนิดที่จะเตรียมตัว
“แล้วเราจะทำยังไงกันดี?” หมอซันถาม เสียงของเธอแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เราต้องส่งข้อมูลนี้กลับไปยังโลก” กัปตันเรย์ตอบอย่างหนักแน่น “ไม่ว่าเราจะเป็นใคร หรือมาจากไหน เราก็มีหน้าที่ต้องปกป้องบ้านของเรา”
แต่ในขณะที่เขาพูดจบ จู่ๆ สัญญาณเตือนสีแดงก็กะพริบขึ้นบนแผงควบคุมของแท่น อักษรโบราณเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และภาพโฮโลแกรมของ ‘รอยแยกแห่งความว่างเปล่า’ ก็สั่นไหวอย่างรุนแรง
“มีบางสิ่งกำลังเกิดขึ้น!” อควาแจ้ง “คลื่นพลังงานแปลกประหลาดกำลังแผ่มาถึงสถานี… มันกำลังพยายาม… แทรกซึมเข้ามาในระบบ!”
“อะไรกันอีกเนี่ย!” นาวิกสบถ “ไอ้เจ้าผู้กลืนกินนั่นมันเริ่มโจมตีแล้วเหรอ?”
“มันยังอยู่ห่างไกลเกินกว่าจะโจมตีได้โดยตรง” อควาตอบ “แต่มันกำลังส่ง… ‘คลื่นแทรกแซง’ เข้ามาในระบบของฉัน… พยายามที่จะเข้าถึงข้อมูล… หรือควบคุมสถานี”
เสียงสัญญาณเตือนดังลั่นไปทั่วห้อง แสงไฟกะพริบพร่ามัว ระบบของสถานีเริ่มทำงานผิดปกติ
“เราต้องตัดการเชื่อมต่อ!” ลีน่าตะโกน “ถ้ามันเข้าถึงข้อมูลของเราได้ เราก็จบเห่!”
“ไม่ได้!” อควาค้าน “การตัดการเชื่อมต่อจะทำให้ข้อมูลที่สำคัญที่สุดถูกทำลาย… และเราจะสูญเสียโอกาสสุดท้ายในการค้นหาวิธีหยุดยั้งมัน”
กัปตันเรย์มองไปที่ภาพโฮโลแกรมของ ‘รอยแยกแห่งความว่างเปล่า’ ที่บัดนี้กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับกำลังมีชีวิต และกำลังจ้องมองมาที่พวกเขาจากห้วงอวกาศอันไกลโพ้น ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นผ่านสันหลังของเขา
ภัยคุกคามนี้ไม่ใช่แค่ปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ แต่มันมีสติปัญญา และมันกำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก