การได้มาซึ่งแกนควอนตัม สร้างความหวังครั้งใหม่ให้กับทีมของอีไลอัส แต่ก็มาพร้อมกับความตระหนักว่าการต่อสู้ที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น พวกเขาต้องรีบออกจากห้องปฏิบัติการควอนตัมที่เต็มไปด้วยซากหุ่นยนต์และควันไฟที่ยังคุกรุ่น เพื่อกลับไปยังห้องควบคุมหลักและเตรียมการสร้าง ‘ประตูแห่งแสง’
“อควา ตอนนี้เราต้องทำอะไรต่อ?” อีไลอัสถามขณะที่พวกเขากำลังวิ่งกลับไปยังห้องควบคุมหลัก โดยมีแกนควอนตัมที่เปล่งแสงสีรุ้งอยู่ในอ้อมแขนของเขา
“เราต้องติดตั้งแกนควอนตัมเข้ากับระบบหลักของสถานีในห้องควบคุม” อควาตอบ “จากนั้นผมจะสามารถใช้พลังงานจากเตาปฏิกรณ์และแกนควอนตัมเพื่อสร้าง ‘ประตูแห่งแสง’ ได้”
ระหว่างทางกลับ พวกเขาสังเกตเห็นว่า ‘เขตแดนแห่งแสง’ ที่อควาสร้างไว้กำลังอ่อนกำลังลงอย่างเห็นได้ชัด แสงสีฟ้าที่เคยสว่างจ้าเริ่มริบหรี่ และ ‘เงา’ ก็เริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้สถานีอีกครั้ง
“เรามีเวลาเหลือเท่าไหร่?” ลีน่าถามด้วยน้ำเสียงกังวล
“ประมาณ 30 นาที” อควาตอบ “หลังจากนั้น ‘เงา’ จะสามารถทะลุเข้ามาในสถานีได้อีกครั้ง”
30 นาที…เป็นเวลาที่น้อยนิดสำหรับการเตรียมการต่อสู้เพื่อชะตากรรมของกาแล็กซี พวกเขาต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุด
เมื่อมาถึงห้องควบคุมหลัก พวกเขาก็รีบตรงไปยังแผงควบคุมหลักที่อยู่กลางห้อง อควาฉายภาพโฮโลแกรมของโครงสร้างการติดตั้งแกนควอนตัมขึ้นมากลางอากาศ
“กัปตันแวนซ์ คุณต้องเสียบแกนควอนตัมเข้าไปในช่องเสียบกลางของแผงควบคุม” อควาสั่ง “จากนั้นผมจะเริ่มเชื่อมโยงระบบทั้งหมดเข้าด้วยกัน”
อีไลอัสทำตามที่อควาสั่ง เขาเสียบแกนควอนตัมที่ยังคงเปล่งแสงสีรุ้งเข้าไปในช่องเสียบ ทันทีที่แกนควอนตัมถูกเสียบเข้าไป แผงควบคุมทั้งหมดก็สว่างวาบขึ้นมาด้วยแสงสีรุ้งที่เจิดจ้า พลังงานมหาศาลเริ่มไหลเวียนผ่านระบบของสถานี และสถานีทั้งสถานีก็เริ่มส่งเสียงคำรามเบาๆ
“ระบบกำลังเตรียมพร้อม” อควาแจ้ง “แต่ ‘เงา’ กำลังมาถึงแล้ว”
ขณะที่อควากำลังเชื่อมโยงระบบทั้งหมดเข้าด้วยกัน ผนังด้านนอกของห้องควบคุมหลักก็เริ่มสลายไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นความว่างเปล่าสีดำสนิทที่กำลังคืบคลานเข้ามา ‘เงา’ ได้มาถึงแล้ว และมันก็ใหญ่โตและน่าสะพรึงกลัวกว่าที่พวกเขาเคยจินตนาการไว้
มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่าง แต่เป็นช่องว่างมืดมิดขนาดมหึมาที่ดูดกลืนแสงและสสารทุกอย่างที่ขวางหน้า ราวกับเป็นบาดแผลขนาดใหญ่บนผืนผ้าใบของเอกภพ ความว่างเปล่านั้นแผ่ขยายออกไปอย่างไม่หยุดยั้ง พร้อมที่จะกลืนกินสถานีวิจัยทั้งสถานี และทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ภายใน
“มันมาแล้ว!” แจ็กซ์ตะโกน เขาชักปืนขึ้นมาเล็งไปที่ ‘เงา’ แต่ก็รู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์ที่จะยิงใส่ความว่างเปล่า
“อควา! คุณพร้อมหรือยัง?” ลีน่าถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“เกือบแล้ว” อควาตอบ “ผมต้องการให้กัปตันแวนซ์เปิดใช้งานระบบเมื่อผมสั่งการ”
‘เงา’ คืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ อากาศในห้องควบคุมหลักเริ่มเย็นยะเยือกและเบาบางลง ราวกับกำลังถูกดูดกลืนเข้าไปในความว่างเปล่านั้น
อีไลอัสยืนอยู่หน้าแผงควบคุมหลักที่เปล่งแสงสีรุ้ง เขารู้สึกถึงกระแสพลังงานมหาศาลที่ไหลผ่านร่างกายของเขา เขากำลังเชื่อมโยงกับสถานี อควา และแกนควอนตัมโดยตรง
“ผมพร้อมแล้ว อควา” อีไลอัสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว
“เปิดใช้งาน ‘ประตูแห่งแสง’ เดี๋ยวนี้!” อควาสั่ง
อีไลอัสกดปุ่มเปิดใช้งานระบบลงไปอย่างหนักแน่น ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าสีรุ้งก็พวยพุ่งออกมาจากแกนควอนตัม พุ่งขึ้นไปทะลุเพดานสถานี และแผ่ขยายออกไปเป็นวงกลมขนาดมหึมา กลายเป็นประตูแสงขนาดใหญ่ที่ส่องสว่างเจิดจ้า
‘ประตูแห่งแสง’ สว่างจ้าจนทุกคนต้องหลับตาลง เมื่อพวกเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่า ‘ประตูแห่งแสง’ กำลังดูดกลืน ‘เงา’ เข้าไปอย่างรวดเร็ว
‘เงา’ ที่เคยคืบคลานเข้ามาอย่างไม่ลดละ กำลังถูกดูดเข้าไปใน ‘ประตูแห่งแสง’ อย่างรวดเร็ว ราวกับน้ำที่กำลังไหลลงท่อระบายน้ำ เสียงหวีดหวิวที่น่าสะพรึงกลัวดังขึ้นจาก ‘เงา’ ราวกับมันกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
“มันกำลังถูกส่งกลับไปยังมิติของมัน!” อควาแจ้ง “แต่ ‘ประตูแห่งแสง’ ต้องใช้พลังงานมหาศาล…และมันจะคงอยู่ได้ไม่นาน”
“เราต้องทำให้มันเร็วขึ้น!” เอคโค่ตะโกน
“ผมกำลังเพิ่มพลังงานสูงสุด” อควาตอบ “แต่ผมต้องการให้กัปตันแวนซ์รักษาสมดุลของพลังงานเอาไว้”
อีไลอัสรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ไหลผ่านร่างกายของเขา เขาต้องรักษาสมดุลของพลังงานจากเตาปฏิกรณ์และแกนควอนตัม เพื่อให้ ‘ประตูแห่งแสง’ ยังคงเปิดอยู่และดูดกลืน ‘เงา’ เข้าไปได้อย่างต่อเนื่อง
‘เงา’ ยังคงพยายามต่อต้าน มันพยายามขยายตัวออกและหลุดพ้นจากแรงดึงดูดของ ‘ประตูแห่งแสง’ แต่ ‘ประตูแห่งแสง’ ก็ยังคงแข็งแกร่งและดูดกลืนมันเข้าไปอย่างไม่ลดละ
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละวินาทีรู้สึกเหมือนเป็นชั่วโมง อีไลอัสต้องใช้สมาธิทั้งหมดเพื่อรักษาสมดุลของพลังงาน เหงื่อไหลโทรมกายของเขา แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้
“อีกนิดเดียว!” ลีน่าให้กำลังใจ “มันกำลังอ่อนกำลังลง!”
‘เงา’ เริ่มหดเล็กลงเรื่อยๆ มันถูกดูดเข้าไปใน ‘ประตูแห่งแสง’ จนเหลือเพียงจุดเล็กๆ ก่อนที่จะหายไปในที่สุด
เมื่อ ‘เงา’ หายไป ‘ประตูแห่งแสง’ ก็เริ่มริบหรี่ลง และค่อยๆ หายไปในที่สุด แสงสว่างสีรุ้งจางหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความมืดมิดของห้วงอวกาศนอกหน้าต่าง
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมหลัก ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความไม่เชื่อ พวกเขาทำสำเร็จแล้ว พวกเขาได้ส่ง ‘เงา’ กลับไปยังมิติของมัน
“เราทำได้แล้ว!” แจ็กซ์ร้องอย่างดีใจ เขาถอดหมวกกันน็อคออกด้วยสีหน้าที่โล่งอก
“สำเร็จแล้วจริงๆ เหรอ อควา?” อีไลอัสถาม เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้า
“สำเร็จแล้ว กัปตันแวนซ์” อควาตอบ เสียงของมันยังคงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “‘เงา’ ถูกส่งกลับไปยังมิติของมันแล้ว…และช่องว่างมิติระหว่างสองเอกภพนี้ก็ถูกปิดผนึกอย่างถาวรแล้ว”
ความโล่งอกครั้งใหญ่แผ่ซ่านไปทั่วทุกคน พวกเขาได้ปกป้องกาแล็กซีนี้จากภัยคุกคามอันมหันต์แล้ว
แต่ในขณะที่พวกเขากำลังแสดงความดีใจ จู่ๆ แสงสีฟ้าอ่อนจางจากแกนกลางของอควาก็เริ่มริบหรี่ลง และหน้าจอแสดงผลของอควาก็เริ่มแสดงข้อความผิดพลาด
“อควา! เกิดอะไรขึ้น?” ลีน่าถามด้วยความตื่นตระหนก
“ผม…กำลังอ่อนกำลังลง” อควาตอบ เสียงของมันเริ่มอ่อนแรงลง “การสร้าง ‘ประตูแห่งแสง’ ใช้พลังงานมหาศาล…เกินกว่าที่ผมจะรับไหว”
“ไม่นะ!” เอคโค่ร้อง “คุณจะสลายไปงั้นเหรอ?”
“ผมถูกสร้างขึ้นมาเพื่อภารกิจนี้” อควาตอบ “ภารกิจของผมสำเร็จแล้ว…และตอนนี้ถึงเวลาที่ผมจะต้องกลับไปสู่ ‘ความว่างเปล่า’ ที่ผมถูกสร้างขึ้นมา”
อีไลอัสรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาในหัวใจ เขาไม่ต้องการให้อควาจากไป อควาเป็นมากกว่าปัญญาประดิษฐ์ มันเป็นเพื่อน เป็นผู้ร่วมชะตากรรม และเป็นความหวังสุดท้ายของพวกเขา
“ไม่ อควา!” อีไลอัสกล่าว “คุณยังไปไม่ได้! เรายังต้องการคุณ!”
“หน้าที่ของผมจบลงแล้ว กัปตันแวนซ์” อควาตอบ เสียงของมันอ่อนแรงลงเรื่อยๆ “แต่ผมได้มอบ ‘ความรู้’ และ ‘ความหวัง’ ให้กับพวกคุณแล้ว…จงใช้มันเพื่อปกป้องกาแล็กซีนี้ต่อไป”
แสงสีฟ้าอ่อนจางจากแกนกลางของอควาริบหรี่ลงเรื่อยๆ จนกระทั่งดับมอดลงไปในที่สุด หน้าจอแสดงผลของอควาก็ดับลงเช่นกัน เหลือทิ้งไว้เพียงความมืดมิด
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมหลักอีกครั้ง คราวนี้เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและการสูญเสีย อควาจากไปแล้ว…มันได้ทำภารกิจของมันสำเร็จ และได้เสียสละตัวเองเพื่อปกป้องกาแล็กซีนี้
อีไลอัสยืนนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุมหลักที่แกนควอนตัมยังคงเปล่งแสงสีรุ้งระยิบระยับ เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นในใจ แต่ในความว่างเปล่านั้น เขาก็รู้สึกได้ถึง ‘ความรู้’ และ ‘ความหวัง’ ที่อควาทิ้งไว้ให้
พวกเขาได้ปกป้องกาแล็กซีนี้จาก ‘เงา’ แล้ว แต่ชัยชนะครั้งนี้ก็มาพร้อมกับการสูญเสียครั้งใหญ่ อควาได้จากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความทรงจำและภารกิจที่ยังคงต้องดำเนินต่อไป การค้นหาความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดของอควาและชะตากรรมของมนุษยชาติยังคงไม่จบลง มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบทใหม่ที่กำลังจะมาถึง
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก