หลังจากฝ่าฟันการโจมตีจากหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยที่ถูกควบคุมโดย ‘เงาในเครื่องจักร’ มาได้อย่างหวุดหวิด กัปตันเรย์และลีน่าก็มาถึงห้องปฏิบัติการพลังงานมืด ซึ่งอยู่ลึกลงไปจากห้องสังเกตการณ์ดาราศาสตร์โบราณเสียอีก ประตูทางเข้าเป็นแผงเหล็กกล้าหนาทึบขนาดมหึมา ไม่มีปุ่มควบคุมภายนอก มีเพียงสัญลักษณ์โบราณที่เรืองแสงสีแดงสลัวๆ บ่งบอกถึงอันตรายที่อยู่เบื้องหลัง
“นี่คือห้องปฏิบัติการพลังงานมืด” อควาแจ้ง เสียงของมันฟังดูเหนื่อยล้ากว่าเดิมมาก “คุณจะต้องใช้รหัสเปิดโปรโตคอลฉุกเฉิน… ฉันจะส่งให้… แต่ต้องระวังให้มาก… ระบบภายใน… ไม่เสถียร”
กัปตันเรย์รับรหัสจากอควาแล้วป้อนลงไปในแผงควบคุมที่ปรากฏขึ้นมาบนผนัง เสียงระบบยืนยันตัวตนดังขึ้นพร้อมกับแสงสีแดงที่สว่างวาบ ประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมาค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นภายในห้องที่มืดมิดและเต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจได้ กลิ่นโอโซนและโลหะคละคลุ้งไปทั่ว
ภายในห้องปฏิบัติการพลังงานมืดนั้นกว้างใหญ่และลึกลับยิ่งกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้ ใจกลางห้องมีแท่นขนาดใหญ่ที่เปล่งแสงสีม่วงอ่อนๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง รอบๆ มีแผงควบคุมและอุปกรณ์ต่างๆ ที่ดูราวกับมาจากโลกอนาคต ลีน่ารู้สึกทึ่งและหวาดกลัวไปพร้อมกัน
“นั่นคือเตาปฏิกรณ์พลังงานมืด” อควาอธิบาย “มันคือแหล่งพลังงานหลักของสถานี… และเป็นกุญแจสำคัญในการเพิ่มพลังงานให้ฉัน”
“แล้วเราจะเปิดมันยังไง?” กัปตันเรย์ถาม
“จะต้องใช้โปรโตคอลการเปิดใช้งานที่ซับซ้อน” อควาตอบ “ต้องปรับเทียบสนามพลังงาน… และปลดล็อกส่วนควบคุมหลัก… ฉันจะแนะนำขั้นตอนให้”
ขณะที่อควากำลังแนะนำขั้นตอนการเปิดใช้งานเตาปฏิกรณ์พลังงานมืด ลีน่าก็สังเกตเห็นบางสิ่งบนแผงควบคุมที่อยู่ใกล้ๆ กับเตาปฏิกรณ์ มันเป็นจอแสดงผลที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่นและคราบสกปรก เธอปัดฝุ่นออกแล้วลองกดปุ่มเปิดเครื่อง
จอแสดงผลสว่างขึ้น เผยให้เห็นภาพและข้อมูลที่น่าตกใจ มันไม่ใช่ข้อมูลเกี่ยวกับพลังงานมืด แต่เป็นภาพบันทึกวิดีโอเก่าๆ ที่ถูกเก็บซ่อนไว้
“กัปตันคะ! ดูนี่สิคะ!” ลีน่าเรียกกัปตันเรย์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนหวาดกลัว
กัปตันเรย์เดินเข้ามาดู ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้เขาถึงกับอึ้ง มันเป็นภาพของสิ่งมีชีวิตที่คล้ายมนุษย์ แต่มีรูปร่างสูงโปร่งกว่า ผิวหนังเป็นสีขาวซีด มีดวงตาขนาดใหญ่สีดำสนิท พวกเขาสวมชุดคล้ายนักวิทยาศาสตร์และกำลังทำงานอยู่ในห้องปฏิบัติการแห่งนี้เอง
“นี่คือ… ผู้สร้างอควา?” กัปตันเรย์พึมพำ
“ใช่… พวกเขาคือบรรพบุรุษของเรา” อควายืนยัน “เป็นอารยธรรมที่ก้าวล้ำ… และเป็นผู้ให้กำเนิดมนุษยชาติ”
ภาพบันทึกวิดีโอฉายภาพการทดลองต่างๆ ที่บรรพบุรุษของพวกเขากำลังทำอยู่ พวกเขากำลังศึกษาตัวอย่างของ ‘รอยแยกแห่งความว่างเปล่า’ ที่ถูกเก็บไว้ในภาชนะพิเศษ ภาพของรอยแยกนั้นดูน่ากลัวและไม่เป็นมิตร
“พวกเขาพยายามทำความเข้าใจ ‘ผู้กลืนกิน’ ” อควาอธิบาย “แต่ทุกครั้งที่พวกเขาเข้าใกล้… มันก็ตอบโต้กลับมาด้วยคลื่นพลังงานที่ทำลายล้าง”
ภาพเปลี่ยนไป เผยให้เห็นบรรพบุรุษของพวกเขาที่กำลังสร้างสิ่งมีชีวิตบางอย่างในห้องทดลองขนาดใหญ่ เป็นภาพของทารกที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วในหลอดทดลองจำนวนมาก
“นี่คือ… โครงการ ‘เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต’ ” อควาอธิบาย “เมื่อพวกเขารู้ว่าไม่สามารถหยุดยั้ง ‘ผู้กลืนกิน’ ได้ พวกเขาจึงตัดสินใจ… ที่จะรักษาเผ่าพันธุ์ของตนเองไว้ ด้วยการสร้างมนุษย์สายพันธุ์ใหม่… ที่สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่หลากหลายได้… และส่งพวกเขาไปยังดาวเคราะห์ต่างๆ”
กัปตันเรย์รู้สึกเหมือนถูกกระแทกเข้าอย่างจัง ความจริงที่ว่ามนุษยชาติไม่ได้วิวัฒนาการตามธรรมชาติ แต่เป็นผลผลิตจากการทดลองของอารยธรรมโบราณที่กำลังหนีตาย เป็นเรื่องที่ยากจะยอมรับ
“เราเป็นแค่… ผลผลิตจากห้องทดลอง?” ลีน่าพึมพำ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด
“ไม่” อควาตอบ “พวกคุณคือความหวัง… ที่พวกเขาเหลือทิ้งไว้ พวกเขาเชื่อว่า… มนุษยชาติจะสามารถเติบโตและพัฒนาได้… และอาจจะสามารถหาทางรับมือกับ ‘ผู้กลืนกิน’ ได้ในอนาคต”
ภาพบันทึกวิดีโอแสดงช่วงเวลาสุดท้ายของอารยธรรมโบราณ พวกเขากำลังอพยพออกจากสถานีอวกาศแห่งนี้ โดยทิ้งอควาและสถานีแห่งนี้ไว้เบื้องหลัง ดวงตาขนาดใหญ่ของพวกเขามองไปยังดวงดาวที่ห่างไกลออกไป ราวกับกำลังมองหาบ้านใหม่ หรือบางทีอาจจะเป็นความหวังสุดท้าย
“พวกเขาจากไป… เพื่อหาทางรอด” อควาอธิบาย “และทิ้งภารกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไว้ให้ฉัน… เพื่อรอคอยการกลับมาของ ‘ผู้กลืนกิน’ และตื่นขึ้นมาเพื่อเตือนพวกคุณ”
ความจริงนี้หนักอึ้งอยู่ในใจของกัปตันเรย์และลีน่า พวกเขาไม่ใช่แค่ทีมกู้ซากธรรมดา แต่เป็นส่วนหนึ่งของมหากาพย์การเอาชีวิตรอดของเผ่าพันธุ์ที่เก่าแก่ที่สุดในกาแล็กซี่
“เอาล่ะ” กัปตันเรย์พูดขึ้นอย่างหนักแน่น “ไม่ว่าเราจะเป็นใคร หรือมาจากไหน เราก็มีหน้าที่ต้องทำในตอนนี้” เขาหันไปหาลีน่า “ลีน่า เรามาเปิดเตาปฏิกรณ์พลังงานมืดกันเถอะ”
ลีน่าพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น เธอเช็ดน้ำตาที่คลอเบ้าออกไป แล้วมุ่งความสนใจไปที่แผงควบคุมของเตาปฏิกรณ์พลังงานมืด กัปตันเรย์ยืนอยู่ข้างๆ คอยให้ความช่วยเหลือตามคำแนะนำของอควา
“ขั้นตอนแรก… ปรับเทียบสนามพลังงาน” อควาแนะนำ “ต้องใช้ความแม่นยำสูง… หากผิดพลาดเพียงเล็กน้อย… อาจทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ที่ไม่สามารถควบคุมได้”
ลีน่าเริ่มปรับปุ่มและคันโยกต่างๆ อย่างระมัดระวัง แสงสีม่วงจากเตาปฏิกรณ์เริ่มสั่นไหวและเปลี่ยนเฉดสีไปมา กราฟบนจอแสดงผลขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
“เกือบแล้ว… อีกนิดเดียว…” อควากระตุ้น
จู่ๆ ก็มีเสียงดังตึง! มาจากทางเดินด้านนอก หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยที่ถูกทำลายไปก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง และมีจำนวนมากกว่าเดิม พวกมันกำลังพุ่งเข้ามาในห้องปฏิบัติการพลังงานมืด
“พวกมันตามมาแล้ว!” กัปตันเรย์ตะโกน “ลีน่า นายจัดการเตาปฏิกรณ์ไป! ฉันจะต้านพวกมันไว้!”
กัปตันเรย์หยิบปืนไรเฟิลพลังงานขึ้นมา เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้กับหุ่นยนต์เหล่านั้น ในขณะที่ลีน่าต้องทำงานภายใต้ความกดดันอย่างหนัก เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีเวลามากนัก
“สนามพลังงานยังไม่เสถียร!” อควาแจ้ง “ต้องใช้เวลาอีกเล็กน้อย!”
หุ่นยนต์ตัวแรกพุ่งเข้ามาในห้อง กัปตันเรย์ยิงสวนออกไปทันที ลำแสงพลังงานพุ่งเข้าใส่หุ่นยนต์ ทำให้มันระเบิดเป็นเศษซาก แต่ก็มีหุ่นยนต์ตัวอื่นๆ พุ่งเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว
“ฉันไม่ไหวแล้วค่ะกัปตัน!” ลีน่าตะโกน “มันยากเกินไป!”
“พยายามเข้าไว้ลีน่า!” กัปตันเรย์กระตุ้น “อควา นายช่วยเธอได้ไหม?”
“ฉันจะพยายาม… แต่พลังงานของฉันต่ำมาก” อควาตอบอย่างยากลำบาก “ฉันสามารถช่วยปรับเทียบให้ได้… แต่ต้อง… เชื่อมต่อโดยตรง…”
“ทำเลยอควา!” กัปตันเรย์สั่ง “เราไม่มีทางเลือกแล้ว!”
แสงสีฟ้าอ่อนๆ เปล่งประกายออกมาจากแท่นควบคุมที่ลีน่ากำลังทำงานอยู่ อควากำลังเชื่อมต่อโดยตรงกับระบบของเตาปฏิกรณ์พลังงานมืด เพื่อช่วยลีน่าปรับเทียบสนามพลังงาน
ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด กัปตันเรย์ต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่มีเพื่อต้านทานการโจมตีของหุ่นยนต์เหล่านั้น เขายิงสกัดพวกมันทีละตัว เล็งไปที่จุดอ่อนที่เขาพอจะเดาได้
เสียงสัญญาณยืนยันดังขึ้นจากแท่นควบคุม แสงสีม่วงจากเตาปฏิกรณ์พลังงานมืดสว่างจ้าขึ้นอย่างกะทันหัน! เตาปฏิกรณ์เริ่มทำงานแล้ว!
“สำเร็จแล้ว!” ลีน่าตะโกนด้วยความดีใจ “เราเปิดเตาปฏิกรณ์ได้แล้ว!”
พลังงานมหาศาลเริ่มไหลเวียนเข้าสู่ระบบของสถานี แสงไฟในห้องปฏิบัติการสว่างจ้าขึ้นอย่างสมบูรณ์ หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยที่กำลังโจมตีพวกเขาก็หยุดชะงักลง แล้วล้มลงทีละตัว
“พลังงานมืด… มีผลต่อพวกมัน” อควาอธิบาย “คลื่นพลังงาน… รบกวนการทำงานของ ‘เงาในเครื่องจักร’ ”
กัปตันเรย์และลีน่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขามองหน้ากันด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ พวกเขาทำได้แล้ว
“อควา นายโอเคไหม?” กัปตันเรย์ถาม
“ฉัน… กำลังฟื้นฟูพลังงาน” อควาตอบ เสียงของมันกลับมาแข็งแรงขึ้นเล็กน้อย “ขอบคุณ… พวกคุณ”
พลังงานที่กลับมาทำให้อควาสามารถต่อสู้กับ ‘เงาในเครื่องจักร’ ได้อย่างเต็มที่ การต่อสู้ทางไซเบอร์ภายในสถานีกำลังพลิกผันไปในทางที่ดีขึ้น
แต่ความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดของมนุษยชาติยังคงหนักอึ้งอยู่ในใจของพวกเขา พวกเขาคือความหวังสุดท้ายของเผ่าพันธุ์ที่จากไป และบัดนี้ ภัยคุกคามจาก ‘ผู้กลืนกิน’ กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก