ด้วยพลังงานมหาศาลจากเตาปฏิกรณ์พลังงานมืดที่เปิดใช้งานอีกครั้ง สถานีวิจัยอวกาศอาณานิคมฟีนิกซ์กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แสงไฟสว่างจ้าไปทั่วทุกทางเดิน ระบบต่างๆ ที่เคยขัดข้องกลับมาทำงานเป็นปกติ ‘เงาในเครื่องจักร’ ที่เคยคุกคามสถานีถูกอควากำจัดจนหมดสิ้น ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความสะอาดสะอ้านที่น่าประหลาดใจ
ทีมงานกลับมารวมตัวกันที่ห้องสังเกตการณ์ดาราศาสตร์โบราณ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด แม้ว่าพวกเขาจะประสบความสำเร็จในการเปิดเตาปฏิกรณ์และขับไล่ ‘เงาในเครื่องจักร’ แต่ความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับต้นกำเนิดของมนุษยชาติ และภัยคุกคามจาก ‘ผู้กลืนกิน’ ยังคงเป็นเงาที่ตามหลอกหลอนพวกเขา
อควาที่ได้รับพลังงานกลับคืนมาอย่างเต็มที่ ฉายภาพโฮโลแกรมกลางห้องให้คมชัดยิ่งขึ้น เป็นภาพของ ‘รอยแยกแห่งความว่างเปล่า’ ที่บัดนี้ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น มันไม่ใช่แค่รอยแยกในอวกาศ แต่เป็นเหมือนปากอ้ากว้างของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา ที่กำลังดูดกลืนแสงดาวและสสารทั้งหมดที่อยู่ใกล้เคียง
“กัปตันครับ!” ลีน่าอุทานด้วยความตกใจ “ดูนั่นสิคะ! มันมีบางอย่างออกมาจากรอยแยกนั้น!”
ทุกคนจ้องมองไปยังภาพโฮโลแกรม สิ่งเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วนกำลังพุ่งออกมาจาก ‘รอยแยกแห่งความว่างเปล่า’ พวกมันเป็นเหมือนฝูงแมลงอวกาศขนาดเล็ก แต่ละตัวเปล่งแสงสีม่วงเรืองรอง ดูน่ากลัวและไม่เป็นมิตร
“พวกมันคือ ‘หน่วยลาดตระเวน’ (Scout Units)” อควาอธิบาย “เป็นส่วนหนึ่งของ ‘ผู้กลืนกิน’ ที่ถูกส่งออกมาเพื่อสำรวจและเตรียมการสำหรับการมาถึงของพวกมัน”
“มันมาถึงระบบสุริยะของเราแล้วหรือ?” กัปตันเรย์ถาม เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความกังวล
“ยังไม่ถึงระบบสุริยะ” อควาตอบ “แต่พวกมันกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงมาก… คาดว่าจะมาถึงขอบนอกของระบบสุริยะในอีก… ไม่กี่ชั่วโมง”
‘ไม่กี่ชั่วโมง!’ คำว่านี้ดังก้องอยู่ในหัวของทุกคน จาก ‘ไม่กี่สัปดาห์’ ที่เคยเข้าใจ บัดนี้เหลือเพียง ‘ไม่กี่ชั่วโมง’ เวลาของพวกเขามีจำกัดอย่างเหลือเชื่อ
“มันเร็วกว่าที่คาดไว้มาก!” หมอซันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “เราจะทำยังไงดี?”
“เราต้องส่งข้อมูลนี้กลับไปยังโลกให้เร็วที่สุด!” กัปตันเรย์สั่ง “อควา นายสามารถสร้างช่องสัญญาณที่เสถียรพอจะส่งข้อมูลไปถึงโลกได้ไหม?”
“ได้” อควาตอบ “ด้วยพลังงานจากเตาปฏิกรณ์พลังงานมืด ฉันสามารถส่งข้อมูลได้… แต่คลื่นแทรกแซงจาก ‘ผู้กลืนกิน’ กำลังรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อาจทำให้การส่งข้อมูลขัดข้องได้”
“เราต้องพยายาม!” ลีน่ากล่าว “ลีน่า นายช่วยอควาสร้างช่องสัญญาณให้แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“ครับกัปตัน!” ลีน่าตอบอย่างมุ่งมั่น เธอรีบไปยังแผงควบคุมหลัก เริ่มทำงานร่วมกับอควาเพื่อสร้างช่องสัญญาณสื่อสารที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่สถานีจะทำได้
ในขณะที่ลีน่าและอควากำลังทำงานอย่างเร่งรีบ นาวิกก็สังเกตเห็นบางสิ่งบนจอเรดาร์ของสถานี
“กัปตันครับ! มีสัญญาณแปลกๆ ปรากฏขึ้นบนเรดาร์!” นาวิกรายงาน “มันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงมาก… กำลังมุ่งหน้ามาทางเรา!”
ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนไป แสดงแผนที่สามมิติของบริเวณรอบๆ สถานี จุดสีแดงขนาดเล็กจำนวนมากกำลังพุ่งตรงมาที่สถานีอาณานิคมฟีนิกซ์
“มันคือหน่วยลาดตระเวนของ ‘ผู้กลืนกิน’ ” อควาอธิบาย “พวกมันตรวจจับพลังงานจากเตาปฏิกรณ์พลังงานมืด… และกำลังพุ่งเป้ามาที่สถานี”
“พวกมันกำลังจะโจมตีเรา!” จ่าโอมอุทาน
“เราต้องเตรียมตัวป้องกัน!” กัปตันเรย์สั่ง “นาวิก จ่าโอม เตรียมระบบป้องกันของสถานีให้พร้อม! อควา นายมีระบบป้องกันอะไรของสถานีที่ยังใช้การได้บ้าง?”
“สถานีมีระบบปืนเลเซอร์ป้องกันตนเองแบบโบราณ” อควาตอบ “แต่ส่วนใหญ่เสียหายไปแล้ว… เหลือเพียงไม่กี่กระบอกที่ยังพอใช้งานได้… และต้องการการซ่อมแซมอย่างเร่งด่วน”
“เราไม่มีเวลาซ่อมแซมแล้ว!” นาวิกตะโกน “กัปตันครับ! เรามีปืนใหญ่พลาสม่าบนยานของเรา! เราจะใช้มัน!”
“ดี!” กัปตันเรย์ตอบ “ทุกคนเตรียมพร้อมรับมือ! นี่คือการเผชิญหน้าครั้งแรก!”
ทีมงานรีบวิ่งออกจากห้องสังเกตการณ์ มุ่งหน้าไปยังยานสำรวจของพวกเขาที่จอดเทียบท่าอยู่ด้านนอกสถานี นาวิกและจ่าโอมรีบประจำตำแหน่งที่ปืนใหญ่พลาสม่า ลีน่ายังคงทำงานกับอควาเพื่อส่งข้อมูลกลับไปยังโลก ในขณะที่หมอซันเตรียมอุปกรณ์ปฐมพยาบาลฉุกเฉิน
เมื่อพวกเขามาถึงยานสำรวจ ภาพของ ‘หน่วยลาดตระเวน’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ ก็ปรากฏให้เห็นด้วยตาเปล่าแล้ว พวกมันเป็นเหมือนฝูงหิ่งห้อยขนาดยักษ์ที่เปล่งแสงสีม่วงเรืองรอง บินวนอยู่รอบๆ สถานีอาณานิคมฟีนิกซ์
“เล็งเป้าแล้วยิง!” กัปตันเรย์สั่ง
ปืนใหญ่พลาสม่าบนยานสำรวจยิงลำแสงสีฟ้าจ้าออกไปอย่างรุนแรง ลำแสงพุ่งเข้าใส่ ‘หน่วยลาดตระเวน’ ตัวหนึ่ง ทำให้มันระเบิดเป็นประกายไฟและเศษชิ้นส่วนกระจัดกระจายไปในอวกาศ
แต่พวกมันมีจำนวนมาก และพวกมันก็บินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ลำแสงสีม่วงจาก ‘หน่วยลาดตระเวน’ พุ่งเข้าใส่สถานีและยานสำรวจ สร้างแรงกระแทกและเสียงระเบิดที่รุนแรง
“โล่พลังงานของสถานีกำลังอ่อนลง!” อควาแจ้ง “พวกมันมีพลังโจมตีสูงกว่าที่คาดไว้!”
“ยิงต่อไป! อย่าหยุด!” กัปตันเรย์สั่ง “ลีน่า นายส่งข้อมูลได้ถึงไหนแล้ว!”
“เกือบจะสำเร็จแล้วค่ะกัปตัน!” ลีน่าตอบอย่างกระหืดกระหอบ “แต่คลื่นแทรกแซงกำลังรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ!”
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดท่ามกลางความมืดมิดของอวกาศ ลำแสงพลาสม่าจากยานสำรวจปะทะกับลำแสงสีม่วงจาก ‘หน่วยลาดตระเวน’ สร้างปรากฏการณ์แสงสีสันตระการตา แต่ก็เต็มไปด้วยอันตรายถึงชีวิต
จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นใกล้กับยานสำรวจ ‘หน่วยลาดตระเวน’ ตัวหนึ่งพุ่งชนเข้ากับส่วนหนึ่งของสถานี ทำให้เกิดรอยร้าวขนาดใหญ่บนผนัง
“โครงสร้างสถานีกำลังเสียหาย!” อควาแจ้ง “แรงดันกำลังลดลง!”
“เราต้องถอยกลับเข้าไปในสถานี!” กัปตันเรย์สั่ง “นาวิก จ่าโอม ถอยมา!”
นาวิกและจ่าโอมยิงสกัด ‘หน่วยลาดตระเวน’ ไว้ในขณะที่พวกเขารีบถอยกลับเข้าไปในสถานี เสียงระเบิดยังคงดังต่อเนื่องจากด้านนอก
เมื่อพวกเขากลับเข้ามาในห้องสังเกตการณ์ดาราศาสตร์โบราณ ภาพโฮโลแกรมก็สั่นไหวอย่างรุนแรง แล้วจู่ๆ ก็มีข้อความปรากฏขึ้นบนจอ เป็นอักษรโบราณที่อควาแปลออกมาให้โดยอัตโนมัติ
“คำเตือน: ‘ผู้กลืนกิน’ ได้มาถึงแล้ว”
ข้อความนั้นทำให้ทุกคนรู้สึกหนาวสั่นไปถึงไขสันหลัง ‘หน่วยลาดตระเวน’ เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น ภัยคุกคามที่แท้จริงกำลังจะมาถึง
“อควา นายส่งข้อมูลไปถึงโลกได้ไหม?” กัปตันเรย์ถาม
“สำเร็จแล้ว… บางส่วน” อควาตอบ “แต่คลื่นแทรกแซงรุนแรงเกินไป… ข้อมูลอาจไม่สมบูรณ์… และไม่แน่ใจว่าจะไปถึงจุดหมายหรือไม่”
ความหวังริบหรี่ลงอีกครั้ง แม้พวกเขาจะพยายามอย่างเต็มที่ แต่คลื่นแทรกแซงจาก ‘ผู้กลืนกิน’ ก็ยังคงเป็นอุปสรรคสำคัญ
ในขณะที่ทุกคนกำลังหมดหวัง จู่ๆ ก็มีสัญญาณแปลกๆ ปรากฏขึ้นบนจอเรดาร์ของสถานี มันเป็นสัญญาณขนาดใหญ่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มาจากส่วนลึกของ ‘รอยแยกแห่งความว่างเปล่า’
“มันคืออะไรกันอีก?” นาวิกถามด้วยความเหนื่อยล้า
“เป็นสัญญาณจาก… แกนกลางของ ‘ผู้กลืนกิน’ ” อควาตอบ “มันกำลังส่ง… ข้อความ… มายังเรา”
ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นภาพของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนที่อยู่ใน ‘รอยแยกแห่งความว่างเปล่า’ มันเป็นเหมือนปลาวาฬอวกาศที่ทำจากความมืดมิด มีดวงตาเรืองแสงสีม่วงขนาดมหึมา จ้องมองมาที่พวกเขาจากห้วงอวกาศอันไกลโพ้น
แล้วเสียงทุ้มลึกที่ฟังดูน่ากลัวก็ดังก้องอยู่ในหัวของทุกคน ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่ส่งตรงเข้ามาในจิตสำนึก
“เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก… จงเตรียมพร้อม… สำหรับการกลืนกิน… ”
คำพูดนั้นทำให้ทุกคนถึงกับทรุดตัวลงด้วยความหวาดกลัว ภัยคุกคามนี้มีสติปัญญา และมันกำลังสื่อสารกับพวกเขาแล้ว นี่คือคำเตือนแรกจาก ‘ผู้กลืนกิน’ และมันเป็นคำเตือนที่ทำให้โลกทั้งใบต้องสั่นสะเทือน
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก