เสียงประกาศกร้าวของกัปตันเรย์ดังก้องอยู่ในห้องสังเกตการณ์ดาราศาสตร์โบราณ ปลุกเร้าจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของทีมงานทุกคนให้กลับมาอีกครั้ง แม้ภัยคุกคามจาก ‘ผู้กลืนกิน’ จะดูมืดมิดและไร้ทางต้านทาน แต่ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องโลกและช่วยอควาทำให้พวกเขามีแรงที่จะยืนหยัดขึ้นสู้
“อควา!” กัปตันเรย์หันไปหา AI โบราณ “นายบอกว่า ‘คลื่นความถี่เฉพาะ’ อาจเป็นจุดอ่อนของมัน เราจะสร้างมันได้ยังไง?”
“สถานีนี้มี ‘เครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัม’ (Quantum Wave Generator) ที่ถูกสร้างขึ้นโดยอารยธรรมผู้สร้างฉัน” อควาตอบ “มันถูกออกแบบมาเพื่อทดลองสร้างคลื่นความถี่ที่รบกวนโครงสร้างของ ‘ผู้กลืนกิน’ แต่โครงการถูกระงับไปเพราะไม่สามารถสร้างคลื่นที่เสถียรพอได้”
“แล้วตอนนี้เราทำได้ไหม?” ลีน่าถามอย่างมีความหวัง
“ด้วยข้อมูลที่ฉันรวบรวมได้ทั้งหมด… และการปรับปรุงอุปกรณ์ด้วยเทคโนโลยีของพวกคุณ… เป็นไปได้ที่จะสร้างคลื่นความถี่ที่เสถียรขึ้น” อควาอธิบาย “แต่จะต้องใช้พลังงานมหาศาล… และมีผลข้างเคียงที่ยังไม่สามารถคาดเดาได้”
“ผลข้างเคียงแบบไหน?” หมอซันถามอย่างกังวล
“คลื่นความถี่นี้… อาจรบกวนโครงสร้างของสสารทั้งหมดที่อยู่ในรัศมีการทำงาน” อควาตอบ “รวมถึงสถานีแห่งนี้… และตัวพวกคุณเอง”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง การใช้เครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัมนี้ไม่ใช่แค่การโจมตี ‘ผู้กลืนกิน’ แต่ยังเป็นการเสี่ยงชีวิตของตนเองด้วย
“เราจะต้องเสี่ยง” กัปตันเรย์ตัดสินใจ “ลีน่า นายกับอควาไปที่ห้องควบคุมเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัม นาวิก จ่าโอม พวกนายเตรียมระบบป้องกันสถานีให้พร้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ หมอซัน นายเตรียมห้องพยาบาลฉุกเฉินให้พร้อม”
“ครับกัปตัน!” ทุกคนตอบรับอย่างแข็งขัน
ทีมงานแยกย้ายกันไปทำภารกิจของตน กัปตันเรย์เดินทางไปพร้อมกับลีน่าและอควาไปยังห้องควบคุมเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัม ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปอีกส่วนหนึ่งของสถานี ห้องนี้ดูเก่าแก่และซับซ้อนกว่าห้องอื่นๆ มีอุปกรณ์ขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนเครื่องจักรโบราณตั้งอยู่กลางห้อง
“นี่คือ ‘เครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัม’ ” อควาอธิบาย “มันต้องการการปรับปรุงอย่างละเอียด… เพื่อให้สามารถสร้างคลื่นความถี่ที่ต้องการได้”
ลีน่าเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว เธอเชื่อมต่ออุปกรณ์พกพาของเธอกับแผงควบคุมหลักของเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัม อควาคอยให้คำแนะนำและถ่ายทอดข้อมูลที่จำเป็น
“เราจะต้องปรับเทียบการไหลของพลังงาน… และปรับแต่งค่าความถี่ให้แม่นยำที่สุด” อควาแนะนำ “หากผิดพลาดแม้แต่น้อย… คลื่นความถี่จะไร้ประสิทธิภาพ… หรืออาจจะ… ระเบิดได้”
ลีน่าทำงานอย่างระมัดระวัง นิ้วของเธอบรรจงกดปุ่มและปรับคันโยกต่างๆ กราฟและตัวเลขบนหน้าจอแสดงผลเปลี่ยนแปลงไปมาอย่างรวดเร็ว เหงื่อผุดขึ้นมาบนหน้าผากของเธอ
“มันยากมากเลยค่ะกัปตัน” ลีน่าพึมพำ “ค่าความถี่มันละเอียดอ่อนมาก”
ในขณะที่ลีน่ากำลังทำงานอย่างหนัก จู่ๆ ก็มีเสียงดังตึง! มาจากด้านนอกห้อง แผงควบคุมของสถานีกะพริบเป็นสีแดง!
“กัปตันครับ! ยานแม่ของ ‘ผู้กลืนกิน’ กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ขึ้น!” นาวิกรายงานผ่านเครื่องสื่อสาร “มันกำลังส่ง ‘หน่วยลาดตระเวน’ จำนวนมหาศาลออกมาอีกแล้ว!”
“เราโดนโจมตีอีกแล้วงั้นหรือ!” กัปตันเรย์สบถ
“พวกเรากำลังต้านทานอยู่ครับกัปตัน!” นาวิกตอบ “แต่พวกมันมีจำนวนมากเกินไป!”
เสียงระเบิดและแรงสั่นสะเทือนดังมาจากด้านนอกห้องควบคุม ทำให้ลีน่าถึงกับสะดุ้ง แต่เธอก็ยังคงจดจ่ออยู่กับการปรับแต่งเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัม
“เราต้องเร่งมือแล้วลีน่า!” กัปตันเรย์กระตุ้น “เราไม่มีเวลามากนัก!”
“ฉันจะพยายามค่ะ!” ลีน่าตอบ เธอเร่งความเร็วในการทำงานขึ้นอีก แต่ด้วยความรีบร้อน เธอเผลอไปกดปุ่มผิดพลาด!
เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นจากเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัม แสงสีเขียวที่เคยสว่างไสวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เครื่องจักรขนาดใหญ่เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
“แย่แล้ว!” อควาแจ้ง “คลื่นความถี่… ไม่เสถียร! มันกำลังจะ… โอเวอร์โหลด!”
“อะไรนะ!” กัปตันเรย์อุทานด้วยความตกใจ “ลีน่า นายทำอะไรลงไป!”
“ฉัน… ฉันขอโทษค่ะกัปตัน!” ลีน่าตอบเสียงสั่น “ฉันแค่… เผลอไปกดผิด…”
เครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัมสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แสงสีแดงกะพริบถี่ขึ้น เสียงดังครืดคราดของโลหะที่บิดเบี้ยวเริ่มดังขึ้นทั่วห้อง
“เราต้องหยุดมัน!” กัปตันเรย์สั่ง “อควา นายมีวิธีหยุดมันไหม?”
“ฉันสามารถพยายาม… แต่จะต้องใช้พลังงานทั้งหมดที่ฉันมี… และอาจทำให้ฉัน… ดับไปตลอดกาล” อควาตอบ
“ไม่ได้!” ลีน่าค้าน “เราจะไม่ยอมให้นายเสียสละตัวเองอีกแล้ว!”
“เราไม่มีเวลาแล้ว!” กัปตันเรย์มองไปที่เครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัมที่กำลังจะระเบิด “ถ้ามันระเบิด สถานีแห่งนี้จะพังพินาศ และเราจะตายกันหมด!”
ในขณะที่กัปตันเรย์กำลังจะตัดสินใจ จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มต่ำของหมอซันดังขึ้นมาในเครื่องสื่อสาร
“กัปตันคะ! ฉันมีแนวคิด!” หมอซันกล่าว “ถ้าเราสามารถสร้าง ‘ช่องทางระบายพลังงาน’ (Energy Vent) ชั่วคราวได้… อาจจะช่วยระบายพลังงานที่เกินออกมาจากเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัมได้!”
“ช่องทางระบายพลังงาน?” กัปตันเรย์ทวนคำ “มันทำได้ยังไง?”
“ฉันเห็นแผนผังโครงสร้างของเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัมในห้องพยาบาล” หมอซันอธิบาย “มันมีช่องทางระบายความร้อนฉุกเฉินอยู่ แต่ถูกปิดตายมานานแล้ว ถ้าเราสามารถเปิดมันได้… อาจจะช่วยได้!”
“อควา นายทำได้ไหม?” กัปตันเรย์ถาม
“เป็นไปได้… แต่จะต้องใช้คนเข้าไปเปิดระบบด้วยตนเอง” อควาตอบ “และต้องทำอย่างรวดเร็ว… ก่อนที่เครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัมจะระเบิด”
“ฉันจะไปเอง!” กัปตันเรย์อาสา “ลีน่า นายอยู่ตรงนี้กับอควา คอยบอกเส้นทางให้ฉัน!”
กัปตันเรย์รีบวิ่งออกจากห้องควบคุม มุ่งหน้าไปยังส่วนที่หมอซันแนะนำ เสียงระเบิดและแรงสั่นสะเทือนยังคงดังต่อเนื่องจากด้านนอก แสดงให้เห็นว่าการโจมตีจาก ‘ผู้กลืนกิน’ ยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด
“ทางนี้ค่ะกัปตัน! เลี้ยวซ้าย! แล้วตรงไป!” ลีน่าคอยบอกเส้นทาง
กัปตันเรย์วิ่งไปตามทางเดินที่มืดมิดและเต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง เขาเห็นช่องระบายความร้อนฉุกเฉินที่หมอซันพูดถึง มันเป็นแผงเหล็กขนาดใหญ่ที่ถูกปิดตายด้วยสลักเกลียวหลายตัว
“ฉันเจอแล้ว!” กัปตันเรย์แจ้ง “แต่ฉันต้องใช้เครื่องมือเปิดมัน!”
“ฉันจะส่งรหัสเปิดโปรโตคอลฉุกเฉินให้ค่ะกัปตัน!” อควาแจ้ง “ต้องใช้รหัสยืนยันตัวตนพิเศษ!”
กัปตันเรย์ป้อนรหัสที่อควาส่งให้ลงไปในแผงควบคุมที่อยู่ข้างช่องระบายความร้อนฉุกเฉิน แผงเหล็กขนาดใหญ่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นโพรงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยสายไฟและท่อต่างๆ
ทันใดนั้น พลังงานมหาศาลก็พุ่งออกมาจากโพรงนั้น เป็นลำแสงสีม่วงที่สว่างจ้า พุ่งทะลุเพดานสถานีออกไปยังห้วงอวกาศ แรงดันมหาศาลทำให้กัปตันเรย์เกือบจะปลิวไปตามกระแสพลังงาน
“สำเร็จแล้ว!” ลีน่าตะโกน “พลังงานส่วนเกินถูกระบายออกไปแล้ว! เครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัมกลับมาเสถียรแล้วค่ะ!”
กัปตันเรย์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขามองไปยังลำแสงสีม่วงที่พุ่งทะลุออกไปในอวกาศ ความหวังริบหรี่กลับมาอีกครั้ง แต่ก็ยังคงมีเงาแห่งความกังวลปกคลุมอยู่
“กัปตันครับ!” นาวิกรายงาน “ลำแสงสีม่วงนั้น… มันมีผลต่อ ‘หน่วยลาดตระเวน’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ ครับ! พวกมันกำลังสลายตัว!”
ทุกคนถึงกับอึ้ง ลำแสงสีม่วงที่ระบายออกมาจากเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัม ไม่ใช่แค่การระบายพลังงาน แต่ยังเป็นคลื่นความถี่ที่ส่งผลต่อ ‘ผู้กลืนกิน’ ด้วย
“นั่นแหละคือคลื่นความถี่ที่เราต้องการ!” อควาแจ้ง “มันสามารถทำลาย ‘ผู้กลืนกิน’ ได้!”
ความตื่นเต้นและความดีใจแผ่ซ่านไปทั่วทีมงาน พวกเขาค้นพบจุดอ่อนของ ‘ผู้กลืนกิน’ แล้ว! แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีคำถามมากมายผุดขึ้นมาในใจ
“แล้วเราจะควบคุมคลื่นความถี่นี้ได้ยังไง?” กัปตันเรย์ถาม “เราจะใช้มันกับยานแม่ของ ‘ผู้กลืนกิน’ ได้ยังไง?”
อควาเงียบไปครู่หนึ่ง “นั่นคือ… สิ่งที่เราจะต้องค้นหาต่อไป”
แสงแห่งความหวังปรากฏขึ้นแล้ว แต่ก็ยังคงมีเงาแห่งความกังวลปกคลุมอยู่ การต่อสู้ครั้งนี้ยังอีกยาวไกล และพวกเขายังต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายอีกมากมาย
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก