แสงสีม่วงจากช่องระบายพลังงานของเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัมยังคงพวยพุ่งออกไปในห้วงอวกาศ ทำลาย ‘หน่วยลาดตระเวน’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ ที่เข้ามาใกล้สถานีจนหมดสิ้น ความสำเร็จอันไม่คาดฝันนี้จุดประกายความหวังในใจของทีมงานอีกครั้ง กัปตันเรย์และลีน่ากลับมารวมตัวกับนาวิก จ่าโอม และหมอซันในห้องสังเกตการณ์ดาราศาสตร์โบราณ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและเร่งรีบ
“เราค้นพบจุดอ่อนของมันแล้ว!” ลีน่ากล่าวด้วยความดีใจ “คลื่นความถี่ที่เราสร้างขึ้นมาโดยบังเอิญสามารถทำลาย ‘ผู้กลืนกิน’ ได้!”
“ใช่” อควายืนยัน “แต่คลื่นความถี่นั้นยังไม่เสถียรพอที่จะโจมตี ‘ยานแม่’ ของมันโดยตรง และเราไม่สามารถควบคุมทิศทางของมันได้”
“แล้วเราจะทำยังไงกันดี?” นาวิกถาม “ยานแม่ของมันกำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ”
ภาพโฮโลแกรมกลางห้องแสดงภาพ ‘ยานแม่’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ ที่บัดนี้ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น มันเป็นเหมือนภูเขาไฟอวกาศขนาดมหึมาที่ทำจากความมืดมิด กำลังเคลื่อนที่เข้าสู่ระบบสุริยะของเราอย่างช้าๆ แต่ไม่หยุดหย่อน
“เราจะต้องปรับปรุง ‘เครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัม’ ให้สามารถสร้างคลื่นความถี่ที่เสถียรและสามารถควบคุมทิศทางได้” กัปตันเรย์ตัดสินใจ “อควา นายพอจะบอกได้ไหมว่าต้องทำยังไงบ้าง?”
“ได้” อควาตอบ “แต่จะต้องใช้เวลา… และจะต้องใช้ส่วนประกอบพิเศษ… ที่อยู่ในส่วนลึกของสถานี… ห้องวิจัยวัสดุโบราณ”
“ห้องวิจัยวัสดุโบราณ?” ลีน่าทวนคำ “มันอยู่ตรงไหนคะ?”
“อยู่ลึกลงไปจากห้องปฏิบัติการพลังงานมืดอีก” อควาอธิบาย “เป็นส่วนที่ถูกผนึกไว้แน่นหนาที่สุด… และเต็มไปด้วยอันตราย”
“อันตรายอะไร?” หมอซันถาม
“ห้องนั้นถูกออกแบบมาเพื่อทดลองกับ ‘สสารแปลกปลอม’ (Exotic Matter) ที่เก็บมาจาก ‘รอยแยกแห่งความว่างเปล่า’ ” อควาตอบ “หากเกิดความผิดพลาด… สสารเหล่านั้นอาจจะ… ก่อให้เกิดปรากฏการณ์ที่ไม่คาดคิด… หรือเป็นอันตรายถึงชีวิต”
ความจริงนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกหนาวเยือก สสารแปลกปลอมจาก ‘ผู้กลืนกิน’ ฟังดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย
“เราไม่มีทางเลือกแล้ว” กัปตันเรย์กล่าว “เราต้องไปที่นั่น” เขาหันไปสั่งลูกทีม “นาวิก จ่าโอม พวกนายอยู่เฝ้าเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัม และคอยจับตาดู ‘ยานแม่’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ ไว้ หมอซัน นายเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉิน ลีน่า นายกับฉัน เราจะไปที่ห้องวิจัยวัสดุโบราณ”
“ครับกัปตัน!” ทุกคนตอบรับ
กัปตันเรย์และลีน่ารีบออกจากห้องสังเกตการณ์ มุ่งหน้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของสถานี การเดินทางครั้งนี้เป็นการแข่งขันกับเวลา ‘ยานแม่’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ กำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ และพวกเขามีเวลาไม่มากนักที่จะเตรียมตัว
ทางเดินที่มืดมิดและคดเคี้ยวดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด แสงไฟที่กะพริบเป็นระยะๆ ทำให้บรรยากาศยิ่งทวีความอึมครึม พวกเขาต้องระมัดระวังทุกย่างก้าว เพราะไม่รู้ว่ามีอันตรายอะไรรออยู่เบื้องหน้า
“เราใกล้จะถึงแล้ว” อควาแจ้ง “แต่สัญญาณจาก ‘ยานแม่’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ กำลังรุนแรงขึ้น… มันกำลังส่งคลื่นพลังงานแปลกๆ มายังสถานี”
“คลื่นพลังงานแบบไหน?” ลีน่าถาม
“เป็นคลื่นที่… รบกวนจิตใจ… และประสาทสัมผัส” อควาตอบ “อาจทำให้เกิด… ภาพหลอน… หรือความหวาดกลัว”
คำเตือนของอควาเป็นจริง เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงทางเดินแคบๆ แห่งหนึ่ง จู่ๆ ก็มีเสียงกระซิบแผ่วๆ ดังขึ้นในหูของพวกเขา ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในจิตสำนึก เสียงกระซิบนั้นเต็มไปด้วยความมืดมิดและความสิ้นหวัง ราวกับเสียงของความตาย
“เจ้าจะหนีไม่พ้น… ความมืดจะกลืนกินเจ้า… ”
ลีน่าถึงกับทรุดตัวลงด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก
“กัปตันคะ! ฉันได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้!” ลีน่าตะโกน “มันอยู่ในหัวฉัน!”
กัปตันเรย์เองก็รู้สึกถึงเสียงกระซิบนั้นเช่นกัน แต่เขาพยายามที่จะควบคุมสติของตนเอง “มันคือกลลวงของ ‘ผู้กลืนกิน’ ลีน่า! อย่าไปสนใจมัน!”
เขาพยายามประคองลีน่าให้ลุกขึ้น แล้วเดินหน้าต่อไปอย่างมุ่งมั่น แต่เสียงกระซิบนั้นยังคงดังต่อเนื่อง ยิ่งพวกเขาเดินเข้าไปใกล้ห้องวิจัยวัสดุโบราณเท่าไหร่ เสียงกระซิบก็ยิ่งดังขึ้นและรุนแรงขึ้นเท่านั้น
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงประตูห้องวิจัยวัสดุโบราณ ประตูนั้นทำจากวัสดุที่ไม่รู้จัก มีสัญลักษณ์แปลกๆ สลักอยู่ ดูเหมือนจะเป็นคำเตือนถึงอันตรายที่อยู่เบื้องหลัง
“นี่คือประตูสู่ห้องวิจัยวัสดุโบราณ” อควาแจ้ง “คุณต้องระมัดระวังให้มาก… สสารแปลกปลอม… อาจจะ… มีผลต่อระบบประสาทของคุณ”
กัปตันเรย์ป้อนรหัสเปิดประตูที่อควาส่งให้ ประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมาค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นภายในห้องที่มืดมิดและเต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่ดูแปลกตา กลิ่นโลหะและสารเคมีคละคลุ้งไปทั่ว
ภายในห้องวิจัยวัสดุโบราณมีภาชนะแก้วขนาดใหญ่หลายใบตั้งเรียงรายอยู่ ภายในภาชนะเหล่านั้นมีสสารสีดำสนิทที่กำลังลอยตัวอยู่ มันเป็นเหมือนของเหลวที่ทำจากความมืดมิด ดูน่ากลัวและไม่เป็นมิตร
“นั่นคือ ‘สสารแปลกปลอม’ ” อควาอธิบาย “เป็นสสารที่มาจาก ‘รอยแยกแห่งความว่างเปล่า’ …มีพลังงานมหาศาล… และมีคุณสมบัติที่ยังไม่เป็นที่รู้จัก”
“แล้วส่วนประกอบที่เราต้องการอยู่ตรงไหน?” กัปตันเรย์ถาม
“อยู่ในส่วนกลางของห้อง… ในภาชนะป้องกันพิเศษ” อควาตอบ “มันคือ ‘แกนควอนตัมบริสุทธิ์’ (Pure Quantum Core) เป็นส่วนประกอบสำคัญในการปรับปรุงเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัม”
ในขณะที่พวกเขากำลังเดินเข้าไปใกล้ภาชนะป้องกันพิเศษ จู่ๆ ก็มีเสียงดังตึง! มาจากภาชนะแก้วใบหนึ่ง สสารสีดำสนิทภายในภาชนะเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง
“แย่แล้ว!” อควาแจ้ง “สสารแปลกปลอม… กำลังทำปฏิกิริยา… กับคลื่นพลังงานจาก ‘ยานแม่’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ ”
ภาชนะแก้วใบนั้นเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้น สสารสีดำสนิทภายในเริ่มพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“ถอยออกมา!” กัปตันเรย์สั่ง
แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะถอยออกมา ภาชนะแก้วก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง! สสารสีดำสนิทพุ่งกระจายไปทั่วห้อง เหมือนหมึกสีดำขนาดมหึมาที่กำลังกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง
“หลบเร็ว!” ลีน่าตะโกน
สสารสีดำสนิทพุ่งเข้าใส่พวกเขา กัปตันเรย์พยายามใช้แขนปัดป้อง แต่ก็ถูกสสารสีดำสนิทนั้นสัมผัสเข้ากับแขนส่วนหนึ่ง ความรู้สึกเย็นยะเยือกและเจ็บปวดแล่นผ่านแขนของเขา
“กัปตันคะ!” ลีน่าอุทานด้วยความตกใจ
สสารสีดำสนิทนั้นเริ่มกัดกร่อนชุดอวกาศของเขาอย่างรวดเร็ว กัปตันเรย์รู้สึกเหมือนผิวหนังของเขากำลังถูกเผาไหม้
“เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่!” กัปตันเรย์สั่ง “อควา นายรู้ไหมว่า ‘แกนควอนตัมบริสุทธิ์’ อยู่ตรงไหน!”
“อยู่ในภาชนะป้องกันพิเศษที่อยู่กลางห้อง!” อควาแจ้ง “แต่คุณต้องระวังให้มาก… สสารแปลกปลอม… กำลังแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว”
กัปตันเรย์มองไปที่ภาชนะป้องกันพิเศษที่อยู่กลางห้อง เขารู้ว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เขาต้องเข้าไปเอา ‘แกนควอนตัมบริสุทธิ์’ มาให้ได้
“ลีน่า นายอยู่ตรงนี้!” กัปตันเรย์สั่ง “ฉันจะเข้าไปเอาเอง!”
“ไม่ได้ค่ะกัปตัน! มันอันตรายเกินไป!” ลีน่าค้าน
“ฉันต้องไป!” กัปตันเรย์ตอบอย่างหนักแน่น “โลกและอควาขึ้นอยู่กับเรา!”
เขาพุ่งตัวเข้าไปในกลุ่มสสารสีดำสนิทที่กำลังลอยฟุ้งอยู่ในห้อง มุ่งหน้าไปยังภาชนะป้องกันพิเศษที่อยู่กลางห้อง สสารสีดำสนิทนั้นพยายามที่จะกัดกร่อนชุดอวกาศของเขา แต่กัปตันเรย์ก็ยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ
ในที่สุด เขาก็มาถึงภาชนะป้องกันพิเศษ เขาเปิดมันออก แล้วหยิบ ‘แกนควอนตัมบริสุทธิ์’ ออกมา มันเป็นเหมือนคริสตัลสีฟ้าอ่อนๆ ที่เปล่งแสงเรืองรอง ดูสวยงามและทรงพลัง
แต่ในขณะที่เขากำลังจะกลับออกไป สสารสีดำสนิทก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรุนแรง ทำให้เขาเสียหลักล้มลง แขนของเขากระแทกเข้ากับพื้นอย่างแรง ‘แกนควอนตัมบริสุทธิ์’ หลุดมือออกไป แล้วกลิ้งไปใต้กลุ่มสสารสีดำสนิท
“ไม่นะ!” ลีน่าอุทาน
กัปตันเรย์พยายามที่จะเอื้อมมือไปหยิบมัน แต่สสารสีดำสนิทก็พุ่งเข้ามาล้อมรอบเขาไว้ เขาพยายามที่จะลุกขึ้น แต่ก็รู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังอ่อนแรงลงเรื่อยๆ
การแข่งขันกับเวลาบัดนี้กลายเป็นการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดแล้ว และกัปตันเรย์กำลังเผชิญหน้ากับความตายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก