สสารสีดำสนิทที่พวยพุ่งออกมาจากภาชนะที่แตกกระจายในห้องวิจัยวัสดุโบราณ กำลังกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า กัปตันเรย์ที่ล้มลงไปนั้นถูกรายล้อมด้วยของเหลวแห่งความมืดมิดที่กำลังกัดกร่อนชุดอวกาศของเขาอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่างกาย แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือความรู้สึกเย็นยะเยือกที่แทรกซึมเข้าสู่จิตใจ ราวกับกำลังถูกดูดกลืนเข้าไปในความว่างเปล่า
“กัปตันคะ!” ลีน่าตะโกนอย่างตื่นตระหนก “อควา! เราต้องช่วยกัปตัน!”
“สสารแปลกปลอม… มีผลต่อระบบประสาท… และพลังงานชีวภาพ” อควาแจ้งด้วยเสียงที่บ่งบอกถึงความกังวล “ต้องรีบนำตัวเขาออกมา… ก่อนที่มันจะ… กลืนกินเขาจนหมดสิ้น”
ลีน่ามองไปที่ ‘แกนควอนตัมบริสุทธิ์’ ที่กลิ้งไปอยู่ใต้กลุ่มสสารสีดำสนิท เธอรู้ว่ามันคือความหวังเดียวของพวกเขา แต่กัปตันเรย์ก็กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต
“ฉันจะไปช่วยกัปตัน!” ลีน่าตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เธอหยิบปืนพกพลังงานขึ้นมา แล้วพุ่งตัวเข้าไปในกลุ่มสสารสีดำสนิทอย่างไม่คิดชีวิต
“ไม่ได้นะลีน่า! มันอันตรายเกินไป!” อควาค้าน
แต่ลีน่าไม่สนใจ เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรสักอย่าง เธอใช้ปืนพกพลังงานยิงใส่กลุ่มสสารสีดำสนิทอย่างบ้าคลั่ง ลำแสงพลังงานพุ่งเข้าใส่สสารสีดำ ทำให้มันสลายตัวไปชั่วขณะหนึ่ง เปิดช่องทางให้เธอสามารถเข้าไปหากัปตันเรย์ได้
เธอคว้าแขนของกัปตันเรย์ไว้ แล้วพยายามดึงเขาออกมาจากกลุ่มสสารสีดำสนิท กัปตันเรย์เองก็พยายามที่จะลุกขึ้น แต่ร่างกายของเขาอ่อนแรงเกินไป
ในขณะที่พวกเขากำลังดิ้นรน จู่ๆ ก็มีเสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า!
“ยานแม่ของ ‘ผู้กลืนกิน’ …กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้สถานี… ในระยะประชิดแล้ว!” อควาแจ้ง “มันกำลังเริ่ม… ‘กระบวนการกลืนกิน’ ”
พื้นสถานีเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงไฟกะพริบถี่ขึ้น แล้วดับลงเป็นช่วงๆ สสารสีดำสนิทในห้องวิจัยวัสดุโบราณเริ่มพวยพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กัดกร่อนผนังห้องและอุปกรณ์ต่างๆ จนพังทลาย
“เราต้องออกไปจากที่นี่!” กัปตันเรย์สั่ง “ลีน่า นายหยิบ ‘แกนควอนตัมบริสุทธิ์’ มาให้ได้!”
ลีน่ามองไปที่ ‘แกนควอนตัมบริสุทธิ์’ ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร เธอรู้ว่าเธอไม่มีเวลามากนัก เธอตัดสินใจปล่อยแขนกัปตันเรย์ แล้วพุ่งตัวเข้าไปหยิบ ‘แกนควอนตัมบริสุทธิ์’ มาอย่างรวดเร็ว
สสารสีดำสนิทพุ่งเข้าใส่เธอ แต่เธอก็สามารถคว้า ‘แกนควอนตัมบริสุทธิ์’ มาไว้ในมือได้สำเร็จ มันเป็นเหมือนคริสตัลที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ สวยงามราวกับดวงดาว
“ได้แล้วค่ะกัปตัน!” ลีน่าตะโกน
แต่ในขณะที่เธอกำลังจะกลับไปหากัปตันเรย์ สสารสีดำสนิทก็พุ่งเข้ามาล้อมรอบเธอไว้ เธอรู้สึกเหมือนร่างกายของเธอกำลังถูกแช่แข็ง ดวงตาของเธอมองไปยังกัปตันเรย์ด้วยความหวาดกลัว
“ลีน่า!” กัปตันเรย์ตะโกนด้วยความสิ้นหวัง
ในวินาทีวิกฤติ จู่ๆ ก็มีลำแสงพลาสม่าพุ่งเข้ามาในห้อง ยิงใส่กลุ่มสสารสีดำสนิทอย่างรุนแรง ทำให้มันสลายตัวไปชั่วขณะหนึ่ง
นาวิกและจ่าโอมพุ่งเข้ามาในห้องวิจัยวัสดุโบราณ พวกเขาสวมชุดอวกาศป้องกันเต็มรูปแบบ พร้อมอาวุธที่เตรียมพร้อม
“เรามาช่วยแล้วครับกัปตัน!” นาวิกตะโกน “หมอซันกำลังตามมา!”
นาวิกและจ่าโอมยิงสกัดสสารสีดำสนิทไว้ในขณะที่พวกเขารีบเข้าไปช่วยกัปตันเรย์และลีน่า หมอซันตามมาติดๆ พร้อมกับอุปกรณ์ปฐมพยาบาลฉุกเฉิน
พวกเขารีบพาตัวกัปตันเรย์และลีน่าออกจากห้องวิจัยวัสดุโบราณที่กำลังพังทลาย มุ่งหน้ากลับไปยังห้องสังเกตการณ์ดาราศาสตร์โบราณ ซึ่งเป็นส่วนที่ยังคงปลอดภัยที่สุดของสถานี
เมื่อพวกเขากลับมาถึงห้องสังเกตการณ์ ภาพโฮโลแกรมกลางห้องเผยให้เห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัว ‘ยานแม่’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ บัดนี้เข้ามาใกล้สถานีในระยะประชิดแล้ว มันเป็นเหมือนภูเขาไฟอวกาศขนาดมหึมาที่กำลังจะปะทุ แสงสีม่วงเรืองรองออกมาจากรอยแยกต่างๆ บนพื้นผิวของมันอย่างน่ากลัว
“มันกำลังจะกลืนกินสถานี!” อควาแจ้ง “สนามพลังงานของสถานีกำลังอ่อนลงอย่างรวดเร็ว!”
เสียงดังครืดคราดและแรงสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เศษซากปรักหักพังเริ่มร่วงหล่นลงมาจากเพดาน ห้องสังเกตการณ์กำลังพังทลายลงมา
หมอซันรีบปฐมพยาบาลกัปตันเรย์และลีน่าอย่างรวดเร็ว กัปตันเรย์ได้รับบาดเจ็บจากการกัดกร่อนของสสารสีดำสนิท แต่ก็ยังคงมีสติอยู่ ลีน่าเองก็ปลอดภัย แต่ยังคงตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“เราต้องปรับปรุงเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัมให้เร็วที่สุด!” กัปตันเรย์สั่ง “อควา นายกับลีน่า จัดการมันซะ! นาวิก จ่าโอม พวกนายเตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตี!”
ลีน่าพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น เธอหยิบ ‘แกนควอนตัมบริสุทธิ์’ ขึ้นมา แล้วพุ่งไปยังแผงควบคุมหลักของห้องสังเกตการณ์ เพื่อเชื่อมต่อกับเครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัมที่อยู่ห่างออกไป
“ฉันจะพยายามค่ะ!” ลีน่าตอบ
ในขณะที่ลีน่าและอควากำลังทำงานอย่างเร่งรีบ นาวิกและจ่าโอมก็เตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตีจาก ‘ผู้กลืนกิน’ พวกเขายกปืนขึ้น เล็งไปยังช่องหน้าต่างของห้องสังเกตการณ์ ที่บัดนี้เผยให้เห็นภาพของ ‘ยานแม่’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
จู่ๆ ก็มีลำแสงสีม่วงขนาดมหึมาพุ่งออกมาจาก ‘ยานแม่’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ ตรงเข้าชนกับสถานีอย่างจัง! แรงกระแทกทำให้สถานีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงไฟดับลงเป็นช่วงๆ เศษซากปรักหักพังร่วงหล่นลงมาอย่างบ้าคลั่ง
“สนามพลังงานของสถานี… ล้มเหลวแล้ว!” อควาแจ้ง “พวกมันกำลัง… แทรกซึมเข้ามาในสถานี!”
เสียงดังครืดคราดของโลหะที่บิดเบี้ยวและเสียงกรีดร้องของระบบที่พังทลายดังสนั่นไปทั่วสถานี ‘ผู้กลืนกิน’ กำลังเข้ามาแล้ว
“เราต้องยิงสกัดพวกมัน!” นาวิกตะโกน “จ่าโอม! ยิง!”
นาวิกและจ่าโอมยิงปืนพลาสม่าออกไปอย่างไม่ยั้ง ลำแสงพลังงานพุ่งเข้าใส่ ‘หน่วยแทรกซึม’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ ที่เริ่มปรากฏตัวขึ้นตามรอยร้าวบนผนังห้อง พวกมันเป็นเหมือนหนวดปลาหมึกขนาดใหญ่ที่ทำจากความมืดมิด กำลังคืบคลานเข้ามาในห้องสังเกตการณ์
“ลีน่า! ได้ถึงไหนแล้ว!” กัปตันเรย์ตะโกน
“เกือบจะสำเร็จแล้วค่ะกัปตัน!” ลีน่าตอบอย่างกระหืดกระหอบ “แต่คลื่นพลังงานจาก ‘ผู้กลืนกิน’ กำลังรบกวนระบบ!”
สถานการณ์วิกฤติถึงขีดสุด พวกเขากำลังต่อสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าหลายเท่า ในขณะที่สถานีกำลังพังทลายลงมา
ในวินาทีสุดท้ายที่ดูเหมือนทุกสิ่งกำลังจะจบลง ลีน่าก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความดีใจ
“สำเร็จแล้วค่ะกัปตัน! เครื่องกำเนิดคลื่นควอนตัม… พร้อมใช้งานแล้ว!”
แสงสีฟ้าอ่อนๆ เปล่งประกายออกมาจากแท่นควบคุมหลักของห้องสังเกตการณ์ มันเป็นสัญญาณของความหวังท่ามกลางความมืดมิด
“ดีมาก!” กัปตันเรย์สั่ง “อควา! ยิง!”
อควาเริ่มทำงาน ทันใดนั้นลำแสงสีม่วงขนาดมหึมาก็พุ่งออกมาจากส่วนกลางของสถานี ตรงเข้าชนกับ ‘ยานแม่’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ อย่างจัง!
แรงระเบิดที่เกิดขึ้นนั้นรุนแรงเกินกว่าจะจินตนาการได้ แสงสีม่วงและสีดำปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง สร้างปรากฏการณ์แสงสีสันตระการตาในห้วงอวกาศ แรงสั่นสะเทือนทำให้สถานีโยกคลอนอย่างรุนแรง ทีมงานทุกคนต้องพยายามยึดตัวเองไว้กับพื้น
‘ยานแม่’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง แสงสีม่วงบนพื้นผิวของมันเริ่มริบหรี่ลง แล้วก็มีรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของมัน
“มันได้ผล!” นาวิกตะโกนด้วยความดีใจ “เราทำลายมันได้แล้ว!”
แต่ในขณะที่พวกเขากำลังดีใจ จู่ๆ ก็มีแสงสีดำสนิทพุ่งออกมาจากรอยร้าวบน ‘ยานแม่’ ของ ‘ผู้กลืนกิน’ มันเป็นเหมือนคลื่นพลังงานขนาดมหึมาที่พุ่งตรงมายังสถานี
“แย่แล้ว!” อควาแจ้ง “มันกำลังตอบโต้กลับมา! นี่คือ… ‘คลื่นทำลายล้าง’ (Annihilation Wave) ของมัน!”
คลื่นพลังงานสีดำสนิทพุ่งเข้าชนสถานีอย่างจัง! แรงระเบิดนั้นรุนแรงเกินกว่าที่สถานีจะรับไหว สถานีวิจัยอวกาศอาณานิคมฟีนิกซ์เริ่มพังทลายลงมาอย่างรวดเร็ว
ทีมงานทุกคนถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นไปคนละทิศละทาง แสงไฟดับลงสนิท ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่าง
กัปตันเรย์รู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังถูกฉีกกระชาก ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่างกาย ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือแสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่เปล่งประกายออกมาจากแท่นควบคุมของอควา ก่อนที่ทุกสิ่งจะดับลงไปในความมืดมิด
พวกเขาอยู่ในใจกลางของพายุแห่งความว่างเปล่าแล้ว และไม่รู้ว่าจะมีใครรอดชีวิตจากเหตุการณ์ครั้งนี้ไปได้หรือไม่
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก