ความเงียบงันเป็นดุจผืนผ้าแพรสีดำสนิทที่โอบอุ้มสถานีวิจัยอวกาศ ‘โอไรออน’ เอาไว้ ทว่าภายในความเงียบนั้น มีเสียงกระซิบจากอดีตที่เริ่มปริแตกและเผยตัวออกมาทีละน้อยดุจเกล็ดน้ำแข็งที่ละลายยามต้องแสงอาทิตย์
ภาคภูมิยืนอยู่เบื้องหน้าแผงควบคุมหลักของห้องเซิร์ฟเวอร์ย่อยที่เพิ่งถูกค้นพบ แสงสีน้ำเงินอ่อนจากจอแสดงผลสะท้อนเงาความกังวลบนใบหน้าของเขา เมษา ผู้เชี่ยวชาญด้านวิทยาการหุ่นยนต์และปัญญาประดิษฐ์กำลังง่วนอยู่กับการเชื่อมต่ออุปกรณ์พกพาเข้ากับระบบของสถานี สายนิ้วเรียวของเธอกดแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ในขณะที่นิกซ์ วิศวกรระบบหนุ่มคอยตรวจสอบความเสถียรของพลังงาน คิม นักบินและเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยประจำทีม ยืนเฝ้าระวังอยู่ใกล้ประตูทางเข้า ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาไม่เคยห่างจากเพื่อนร่วมทีม
“ระบบเสถียรแล้วค่ะ” เมษาเงยหน้าขึ้น ดวงตาภายใต้แว่นกรองแสงเป็นประกาย “อควา บอกตำแหน่งแหล่งข้อมูลหลักของส่วนนี้ให้เราได้ เธอพร้อมจะเชื่อมต่อกับมันหรือยัง”
เสียงของอควาที่ดังผ่านลำโพงของเครื่องมือสื่อสารนั้นราบเรียบ ทว่าแฝงความรู้สึกบางอย่างที่มนุษย์ยากจะเข้าใจ “พร้อมเสมอค่ะเมษา แต่พลังงานของข้อมูลส่วนนี้ดูเหมือนจะถูกจำกัดไว้สูงมาก การเข้าถึงอาจไม่สมบูรณ์”
ภาคภูมิถอนหายใจ “ไม่สมบูรณ์ก็ยังดีกว่าไม่รู้เลยนะ อควา เดินหน้าเลย”
ทันทีที่ได้รับคำสั่ง แผงควบคุมตรงหน้าพวกเขาก็พลันสว่างวาบด้วยแสงที่เข้มข้นขึ้น เส้นใยข้อมูลสีเงินยวงเริ่มวิ่งพล่านไปตามจอภาพ ดุจกระแสเลือดที่ไหลเวียนในเส้นเลือดใหญ่ของสิ่งมีชีวิตโบราณ อควากำลังเชื่อมโยงตัวเองเข้ากับหัวใจข้อมูลของสถานี ส่วนที่ถูกปิดตายและหลงลืมไปนานนับศตวรรษ
แล้วภาพก็ปรากฏขึ้น…
ไม่ใช่ภาพที่คมชัด หากแต่เป็นดุจเงาสะท้อนในผิวน้ำที่ถูกรบกวน ทว่ามันก็มากพอที่จะทำให้พวกเขาทุกคนต้องเบิกตากว้าง
ภาพแรกคือทิวทัศน์ของดาวเคราะห์สีครามที่มีวงแหวนน้ำแข็งล้อมรอบ ดวงดาวที่ภาคภูมิไม่เคยเห็นในแผนที่อวกาศใดๆ ที่เขาเคยศึกษามาก่อน มันงดงามจนน่าตื่นตะลึง แต่ในความงดงามนั้นกลับมีร่องรอยของรอยแผลขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของดวงดาว ราวกับถูกฉีกขาดด้วยกรงเล็บของอสูรร้าย ภาพนั้นเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยภาพของยานอวกาศขนาดใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังเคลื่อนที่ออกจากดวงดาวดวงนั้นอย่างเร่งรีบ ราวกับหนีตายจากภัยพิบัติที่มองไม่เห็น
“นี่มัน…” นิกซ์อุทานเสียงแผ่ว “ยานอพยพเหรอครับ?”
“หรืออาจจะเป็นกองเรือรบ” คิมสวนขึ้น แววตาคมกริบของเขากวาดมองภาพที่ปรากฏ “ดูขนาดและรูปทรงของมันสิ ไม่เหมือนยานขนส่งทั่วไป”
ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพภายในของสถานีโอไรออนเอง แต่เป็นในยามที่มันยังคงเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ผู้คนเดินขวักไขว่ในชุดยูนิฟอร์มสีขาวสะอาดตา พวกเขากำลังทำงานอย่างเร่งรีบและจริงจัง ใบหน้าของแต่ละคนฉายแววความกังวลและความหวังปะปนกัน
แล้วเสียงก็ปรากฏขึ้น เสียงกระซิบที่แทรกซอนเข้ามาในความเงียบ เสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความเจ็บปวด
“เราต้องจากไป…พวกเขา…กำลังมา…” เสียงนั้นขาดห้วงไป ก่อนจะปรากฏเป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอสวมชุดยูนิฟอร์มสีขาว มีสัญลักษณ์ของหน่วยวิจัยติดอยู่ที่แขนเสื้อ
“อควา นี่คือใคร?” เมษาถาม อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความหดหู่ที่แผ่ซ่านเข้ามาจากภาพเหล่านั้น
“ข้อมูลไม่สมบูรณ์ค่ะ” อควาตอบ “แต่ดูเหมือนจะเป็นบุคลากรระดับสูงของสถานีโอไรออน เธอ…คือหนึ่งในผู้สร้างดิฉัน”
ภาพของหญิงสาวคนนั้นเลือนหายไป ก่อนจะปรากฏเป็นภาพของบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ทุกคนต้องยืนตัวแข็งทื่อ
มันคือเงาขนาดมหึมาที่เคลื่อนตัวอยู่ในห้วงอวกาศอันมืดมิด รูปร่างของมันคล้ายปลาหมึกยักษ์ แต่มีเปลือกแข็งดุจหินผาและหนวดระยางจำนวนนับไม่ถ้วนที่โบกสะบัดไปมา ราวกับแส้แห่งความตาย แสงสีแดงฉานส่องประกายจากส่วนหัวของมัน ราวกับดวงตาที่จ้องมองมายังพวกเขาจากก้นบึ้งของจักรวาล
“นั่นมัน…” ภาคภูมิกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “เป็นไปไม่ได้…”
“มันคือ ‘สิ่งนั้น’ ที่ข้อมูลของดิฉันเคยกล่าวถึงค่ะ” อควาเสียงสั่นเล็กน้อย หรือนั่นเป็นเพียงการตีความของมนุษย์ที่ได้ยิน? “ภัยคุกคามจากห้วงอวกาศ…ผู้ทำลายล้าง…พวกเขาเรียกมันว่า ‘เงาจักรวาล’ (Cosmic Shadow)”
ภาพของเงาจักรวาลนั้นสว่างวาบขึ้นและมืดลงอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกตัดต่ออย่างหยาบๆ จากนั้นภาพก็ถูกแทนที่ด้วยรหัสข้อมูลที่วิ่งพล่านอย่างบ้าคลั่งบนจอภาพ เมษาพยายามปรับแก้ระบบ แต่ดูเหมือนว่าข้อมูลส่วนนี้จะถูกเข้ารหัสและทำลายไปพร้อมๆ กัน
“มันถูกทำลายไปแล้วค่ะ” เมษาพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง “เหมือนมีคนจงใจลบมันทิ้งไป”
“ไม่สมบูรณ์…แต่ก็มากพอที่จะทำให้เราเข้าใจอะไรบางอย่าง” ภาคภูมิเดินเข้าไปใกล้จอภาพ เขายกมือขึ้นลูบคางอย่างครุ่นคิด “ดวงดาวที่ถูกทำลาย ยานอพยพ หรือกองเรือรบ และสิ่งที่เรียกว่า ‘เงาจักรวาล’ นี่มันฟังดูเหมือนเรื่องราวของอารยธรรมที่กำลังหนีตาย”
“และสถานีโอไรออนแห่งนี้ อาจจะเป็นด่านหน้า หรือเป็นสถานที่วิจัยเพื่อรับมือกับภัยคุกคามนั้น” เมษาเสริม
“ถ้าอย่างนั้น… ‘ภารกิจที่ถูกปกปิด’ ของอควา ก็คือการต่อสู้ หรืออย่างน้อยก็การทำความเข้าใจกับเจ้า ‘เงาจักรวาล’ นั่นสินะครับ” นิกซ์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
ทันใดนั้นเอง แสงสีน้ำเงินจากจอภาพก็เริ่มกะพริบถี่ขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกคนต้องหันขวับไปมอง
“เกิดอะไรขึ้น!” คิมชักปืนพกพลังงานออกมาโดยสัญชาตญาณ
“สัญญาณรบกวนพลังงานจากภายนอกค่ะ! ระดับสูงมาก!” อควารายงานด้วยเสียงที่เร่งรีบกว่าปกติ “มีวัตถุขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้สถานีด้วยความเร็วสูงมาก! ตรวจพบรังสีแปลกปลอม!”
“อะไรกัน! ไม่มีในแผนที่เรดาร์ของเราเลยนี่!” ภาคภูมิรีบวิ่งไปที่หน้าจอแสดงผลหลักที่คิมกำลังตรวจสอบอยู่
หน้าจอเรดาร์แสดงจุดสีแดงขนาดใหญ่ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว จากนั้นระบบก็แสดงภาพวัตถุนั้นขึ้นมาให้เห็น มันคือเศษซากยานอวกาศขนาดมหึมา ที่มีร่องรอยการถูกทำลายอย่างรุนแรง ชิ้นส่วนโลหะบิดเบี้ยวและแตกหัก ก๊าซพิษบางอย่างรั่วไหลออกมาจากตัวยาน
“ไม่ใช่ ‘เงาจักรวาล’ ครับ” คิมรายงาน “แต่มันคือซากยานอวกาศขนาดใหญ่…ดูเหมือนจะเป็นยานประเภทเดียวกับที่เราเห็นในภาพความทรงจำของอควา!”
ภาคภูมิเบิกตากว้าง “นั่นมัน…ยานอพยพหรือกองเรือรบที่อควาเคยเห็น! มันลอยเคว้งคว้างอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?”
“ดูเหมือนมันจะถูกพัดพามาตามกระแสดึงดูดของดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้เคียงครับ และตอนนี้กำลังถูกดึงดูดเข้ามาในเขตสถานีของเรา” นิกซ์อธิบาย “แต่ที่น่าเป็นห่วงคือ รังสีแปลกปลอมที่แผ่ออกมา มันไม่เหมือนรังสีที่เราเคยพบเห็น และกำลังรบกวนระบบพลังงานของสถานีอย่างรุนแรง!”
“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า…เจ้าสิ่งที่ทำลายยานลำนี้ อาจจะยังอยู่ในบริเวณนี้” เมษาพูดขึ้นมา ใบหน้าของเธอซีดเผือด
ความจริงที่แสนน่าสะพรึงกลัวเริ่มปรากฏขึ้นทีละน้อย ซากยานอวกาศลำนั้นเป็นดุจหมาป่าที่บาดเจ็บ มันอาจไม่ได้เป็นภัยคุกคามโดยตรง แต่สิ่งที่ทำให้มันบาดเจ็บต่างหากคือภัยพิบัติที่แท้จริง
“อควา มีข้อมูลเกี่ยวกับยานลำนี้ไหม?” ภาคภูมิถาม
“ข้อมูลไม่สมบูรณ์ค่ะ แต่จากโครงสร้างและรหัสที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด มันคือยานสำรวจระยะไกลของอารยธรรมที่เคยอาศัยอยู่ในระบบสุริยะใกล้เคียงกับโลกเมื่อหลายพันปีก่อน ชื่อของมันคือ ‘เอนเดเวอร์’ (Endeavor) ถูกส่งออกไปเพื่อค้นหาแหล่งที่อยู่อาศัยใหม่” อควาตอบ “แต่ดูเหมือนภารกิจของมันจะล้มเหลว และเผชิญหน้ากับ ‘เงาจักรวาล’ ก่อนที่จะกลับมาถึงจุดนี้”
“เอนเดเวอร์…ยานสำรวจจากอารยธรรมโบราณ?” เมษาพึมพำ “ถ้าอย่างนั้น…สถานีโอไรออนแห่งนี้อาจจะไม่ได้เป็นเพียงสถานีวิจัยของมนุษย์เท่านั้น แต่อาจจะเป็นศูนย์กลางที่เชื่อมโยงกับอารยธรรมอื่นๆ ด้วย”
สัญญาณรบกวนพลังงานเริ่มรุนแรงขึ้น แสงไฟในห้องเริ่มกะพริบติดๆ ดับๆ เสียงระบบต่างๆ ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
“เราต้องออกจากบริเวณนี้ก่อนที่ระบบพลังงานจะล่มไปมากกว่านี้!” คิมเร่ง “ยานลำนั้นกำลังสร้างสนามรบกวนขนาดใหญ่ และดูเหมือนจะมีสิ่งมีชีวิตแปลกปลอมอยู่บนนั้นด้วย!”
“สิ่งมีชีวิต?” ภาคภูมิหันขวับ “นายเห็นอะไร?”
“สัญญาณความร้อนต่ำมาก เกือบตรวจไม่พบครับ แต่มีเคลื่อนไหวอยู่ภายในยานลำนั้น” คิมตอบ น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความกังวลอย่างชัดเจน “และมัน…กำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาเรา!”
ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจ จากข้อมูลที่อควาเผยให้เห็น และซากยานที่ลอยเข้ามาใกล้ นี่ไม่ใช่แค่การสำรวจสถานีร้างอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นการเผชิญหน้ากับอดีตที่เต็มไปด้วยอันตราย และอนาคตที่ไม่แน่นอน
“อควา ปิดกั้นการเชื่อมต่อกับแหล่งข้อมูลนั้นซะ!” ภาคภูมิสั่ง “และเตรียมระบบป้องกันสถานีทั้งหมดที่ยังใช้งานได้ เปิดการทำงานของเซ็นเซอร์ระยะไกลทั้งหมด! เราต้องรู้ว่าอะไรกำลังเข้ามาหาเรา!”
“รับทราบค่ะ” อควาตอบ ก่อนที่หน้าจอจะดับลง ความมืดมิดกลับเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง เหลือเพียงแสงจากอุปกรณ์ฉุกเฉินและไฟฉายของพวกเขาเท่านั้น
“เมษา นิกซ์ เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม! คิม ไปประจำตำแหน่งยานสำรวจขนาดเล็ก เราอาจจะต้องออกไปตรวจสอบยานเอนเดเวอร์นั่น” ภาคภูมิสั่งการอย่างรวดเร็ว ด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด
“แต่หัวหน้าครับ มันอันตรายเกินไปหรือเปล่า” นิกซ์แย้ง
“เราไม่รู้ว่าอะไรอยู่บนนั้น หรืออะไรกำลังไล่ตามมันมา” ภาคภูมิกล่าว “การอยู่เฉยๆ โดยไม่รู้ข้อมูลใดๆ คือการเสี่ยงที่ใหญ่กว่า เราต้องรู้ให้ได้ว่า ‘เงาจักรวาล’ นั่นมันคืออะไรกันแน่ และทำไมมันถึงทำลายอารยธรรมต่างๆ ได้”
เขาหันไปมองหน้าเมษา “เตรียมเครื่องสแกนชีวภาพและอุปกรณ์เก็บตัวอย่างให้พร้อม เมษา เรากำลังจะเข้าไปในรังของศัตรูที่ไม่รู้จัก”
เมษาพยักหน้า สีหน้าของเธอแม้จะซีดเซียว แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสครั้งสำคัญในการไขปริศนาของจักรวาล แม้จะต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงมหาศาลก็ตาม
ขณะที่พวกเขาเร่งเตรียมตัว เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสัญญาณเตือนการชน วัตถุขนาดใหญ่กำลังพุ่งชนสถานีโอไรออน!
“ทุกคน! หาที่กำบัง!” คิมตะโกนลั่น
แรงกระแทกอันรุนแรงทำให้สถานีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พวกเขาทุกคนล้มลงกับพื้น เศษซากเพดานและอุปกรณ์ต่างๆ ร่วงหล่นลงมา แสงไฟฉุกเฉินดับลงไปเกือบทั้งหมด ทิ้งให้พวกเขาอยู่ในความมืดสนิทที่ถูกคั่นด้วยเสียงครวญครางของโลหะที่บิดเบี้ยว
“อควา รายงานความเสียหาย!” ภาคภูมิพยายามลุกขึ้นยืนพลางตะโกนถาม
“ความเสียหายรุนแรงค่ะ! ตัวสถานีได้รับความเสียหายอย่างหนักในส่วนของปีกตะวันออก! แรงกระแทกเกิดจากซากยานเอนเดเวอร์ที่พุ่งชนเข้ามา! และ…มีบางสิ่งบางอย่างหลุดรอดเข้ามาในสถานีพร้อมกับแรงกระแทกนั้นค่ะ!” เสียงของอควาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ความมืดมิดถูกฉีกกระชากด้วยแสงจากไฟฉายของภาคภูมิที่ส่องไปรอบๆ เขาเห็นเมษาและนิกซ์นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ส่วนคิมกำลังพยายามลุกขึ้นยืนพลางจับปืนแน่น
“ทุกคนปลอดภัยไหม!” ภาคภูมิถาม
“เมษา…นิกซ์…” คิมพึมพำ ก่อนจะรีบเข้าไปช่วยเพื่อนร่วมทีม
ภาคภูมิส่องไฟฉายไปยังทิศทางที่อควาบอกว่ามีบางสิ่งบางอย่างหลุดรอดเข้ามา
สิ่งนั้นไม่ใช่เศษซากยาน แต่มันคือสิ่งมีชีวิต… รูปร่างของมันคล้ายแมลงผสมผสานกับสัตว์เลื้อยคลาน ผิวหนังสีดำมันวาว ดวงตาสีแดงฉานเปล่งประกายในความมืด มันมีขาหลายคู่ที่ยึดเกาะผนังและเพดานได้อย่างรวดเร็ว
“อควา นี่มันตัวอะไร!” ภาคภูมิแทบจะตะโกน
“ข้อมูลไม่สมบูรณ์ค่ะ แต่จากโครงสร้างชีวภาพเบื้องต้น มันคือสิ่งมีชีวิต ‘ปรสิต’ ที่ถูกพบในยานเอนเดเวอร์ และดูเหมือนว่ามันจะเชื่อมโยงกับ ‘เงาจักรวาล’ ค่ะ!” อควาตอบด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความหวาดกลัวอย่างแท้จริง
ปรสิต…เชื่อมโยงกับเงาจักรวาล… ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้กว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้
ภาคภูมิชักปืนพกพลังงานของเขาออกมา แสงเลเซอร์สีแดงสาดส่องไปบนร่างของสิ่งมีชีวิตประหลาด
“คิม! เตรียมพร้อม! เรามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญแล้ว!”
สถานีโอไรออนที่เคยเป็นเพียงสถานีร้างอันเงียบสงบ บัดนี้ได้กลายเป็นสมรภูมิแห่งการเอาชีวิตรอด การเผชิญหน้ากับอดีตที่ถูกปกปิด และภัยคุกคามจากห้วงอวกาศได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างแท้จริง
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก