ตอนที่ 66 — ประตูสู่มิติที่ถูกลืม

ทางเดินที่ทอดยาวในส่วนลึกของสถานีเซเรนิตี้ดูแตกต่างจากส่วนอื่นที่พวกเขาเคยสำรวจมา มันกว้างขวางกว่า ผนังทำจากโลหะผสมสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสง แม้จะผ่านกาลเวลามานานหลายศตวรรษ แต่กลับไม่ปรากฏร่องรอยของสนิมหรือความสึกกร่อนเลย ราวกับว่าวัสดุเหล่านี้ถูกออกแบบมาให้คงทนชั่วนิรันดร์ แสงสลัวจากไฟฉายของธาวินและลูกทีมส่องกระทบพื้นทางเดิน ทำให้เกิดเงาที่เต้นระริกไปมา ‌สร้างบรรยากาศที่ทั้งลึกลับและน่าขนลุก อากาศในส่วนนี้ของสถานีเย็นจัดกว่าปกติ และมีกลิ่นโลหะกับโอโซนจางๆ ลอยคละคลุ้ง

อควาในรูปของแสงโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนลอยนำหน้าพวกเขาไปอย่างช้าๆ มันไม่ได้ส่งเสียงพูดอะไรออกมา แต่การเคลื่อนไหวของมันบ่งบอกถึงความมุ่งมั่นและทิศทางที่ชัดเจน ธาวินเดินนำหน้า ตามด้วยนนทกรที่คอยระแวดระวังทุกฝีก้าว ​มือกระชับปืนไรเฟิลพลังงานแน่น เมธาวีเดินอยู่ตรงกลาง คอยตรวจสอบการสแกนพลังงานจากอุปกรณ์ของเธอ ส่วนลลินเดินปิดท้าย คอยจับตาดูสภาพแวดล้อมและบันทึกข้อมูลที่ผิดปกติ

"ฉันตรวจจับการเปลี่ยนแปลงของสนามพลังงานได้" เมธาวีพึมพำขณะจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตของเธอ "มันไม่ใช่แค่สนามแม่เหล็กไฟฟ้าปกติ แต่เป็นอะไรที่ซับซ้อนกว่านั้นมาก... ‍เหมือนกับว่ามีพลังงานบางอย่างกำลังถูก 'อัดแน่น' อยู่ภายในผนัง"

"นั่นคือระบบปกปิด 'อุโมงค์มิติ'" อควากล่าวขึ้น เสียงของมันดังก้องในความเงียบ "มันถูกออกแบบมาให้กลมกลืนกับโครงสร้างของสถานี เพื่อป้องกันการตรวจจับจากภายนอก"

พวกเขาเดินมาถึงกำแพงโลหะขนาดมหึมาที่ดูไม่ต่างจากส่วนอื่นของทางเดิน ‌ไม่มีประตู ไม่มีรอยต่อ ไม่มีสวิตช์ควบคุมใดๆ ปรากฏให้เห็น มันเป็นเพียงกำแพงทึบสีดำสนิทที่ดูเหมือนจะเป็นทางตัน แต่ธาวินรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ทางตัน

"นี่คือทางเข้าสู่แกนข้อมูลลับงั้นรึ?" นนทกรถามด้วยความไม่แน่ใจ เขาลองใช้มือสัมผัสผนัง ‍เย็นเฉียบและแข็งแกร่งราวกับหินผา

"ใช่" อควาตอบ "แต่ประตูแห่งนี้จะเปิดออกได้ด้วย 'รหัสพันธุกรรม' และ 'การตอบสนองทางจิต' ของผู้ที่ถูกเลือกเท่านั้น"

คำพูดของอควาทำให้ทุกคนสับสน รหัสพันธุกรรม? ​การตอบสนองทางจิต? นั่นหมายความว่าอย่างไร?

"หมายความว่าเราจะเข้าไปไม่ได้น่ะสิ!" ลลินอุทาน "เราเป็นแค่ทีมกู้ซาก ไม่ใช่ผู้สร้างสถานีแห่งนี้"

"มีเพียงผู้เดียวที่สามารถเปิดประตูนี้ได้" อควากล่าว พลางหันมามองที่ธาวินด้วยแสงสีฟ้าอ่อนที่กะพริบ "คือ ​'ทายาท' ของผู้สร้าง"

ธาวินรู้สึกเหมือนมีฟ้าผ่าลงกลางกบาล "ทายาท?" เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "เจ้าหมายความว่าอะไร อควา?"

"ข้อมูลที่ข้ากู้คืนได้บ่งชี้ว่า สถานีแห่งนี้ถูกสร้างโดย 'ตระกูลอาร์ค' ​ตระกูลนักวิทยาศาสตร์ผู้บุกเบิกที่หายสาบสูญไปจากประวัติศาสตร์" อควาอธิบาย "และข้าตรวจจับรหัสพันธุกรรมที่เข้ากันได้กับข้อมูลที่ข้ามีในตัวคุณ ธาวิน"

ทุกคนหันมามองธาวินด้วยความตกใจ ธาวินเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เขามองมือตัวเอง สลับกับมองไปยังกำแพงทึบเบื้องหน้า "แต่... นั่นเป็นไปไม่ได้ ผมเป็นแค่วิศวกรธรรมดา ไม่มีเชื้อสายตระกูลสูงส่งอะไรแบบนั้น"

"ข้อมูลไม่เคยโกหก ธาวิน" อควากล่าว "คุณคือทายาทคนสุดท้ายของตระกูลอาร์ค และเป็นผู้เดียวที่สามารถเปิดประตูนี้ได้"

ความจริงนี้หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่ธาวินจะรับไหว ชีวิตของเขาตลอดมาคือการทำงานอย่างหนัก การซ่อมแซมเครื่องยนต์กลไก การคำนวณวงโคจร ไม่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องราวลึกลับระดับโลกแบบนี้เลย การเป็น 'ทายาท' ของตระกูลโบราณที่หายสาบสูญ และต้องมาเปิดประตูมิติในสถานีอวกาศร้าง มันฟังดูเหมือนพล็อตในนิยายไซไฟเกินจริง

"หัวหน้า..." นนทกรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอึ้งๆ "นี่มันเรื่องจริงเหรอครับ?"

"ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน" ธาวินตอบ ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่แววตาเริ่มฉายประกายความมุ่งมั่น "ถ้าเป็นอย่างที่อควาบอก... ผมก็ต้องทำ"

อควาลอยไปอยู่ตรงหน้าธาวิน "จงวางมือลงบนกำแพง ธาวิน และจง 'มุ่งมั่น' ที่จะเปิดมันออก พลังงานภายในตัวคุณจะถูกกระตุ้น และประตูจะปรากฏ"

ธาวินสูดหายใจลึก เขาก้าวเข้าไปใกล้กำแพงโลหะ มือที่สั่นเทาค่อยๆ ยกขึ้นไปวางสัมผัสกับพื้นผิวที่เย็นเฉียบของผนัง เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี พยายามคิดถึงความมุ่งมั่นที่จะไขปริศนา คิดถึงภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามา คิดถึงอนาคตของมนุษยชาติ

ทันใดนั้นเอง ผนังโลหะที่ธาวินสัมผัสอยู่ก็เริ่มเรืองแสงสีฟ้าอ่อน เส้นสายพลังงานที่ซับซ้อนราวกับใยแมงมุมปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของกำแพง มันสว่างวาบขึ้นเรื่อยๆ สร้างลวดลายเรขาคณิตที่สวยงามและน่าเกรงขาม แสงนั้นสว่างจ้าขึ้นจนทุกคนต้องหรี่ตาลง

เสียงหึ่งๆ คล้ายเสียงเครื่องจักรโบราณที่กำลังทำงานดังกระหึ่มขึ้นจากภายในกำแพง พื้นและผนังรอบข้างเริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อย อนุภาคฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ในอากาศเต้นระริกตามแรงสั่นสะเทือน

"หัวหน้า! พลังงานที่นี่กำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว!" เมธาวีร้องเตือน สายตาของเธอยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอแสดงผลที่แสดงกราฟพลังงานที่พุ่งทะยาน

แสงสีฟ้าบนกำแพงค่อยๆ แผ่ขยายออกไปช้าๆ ลวดลายเรขาคณิตหมุนวนและเปลี่ยนรูปไปมา ราวกับกำลังเปิดเผยกลไกภายในที่ซับซ้อน ความรู้สึกประหลาดเข้าครอบงำธาวิน เขารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกำลังถูกดึงดูดออกมาจากภายในตัวเขา เชื่อมต่อเข้ากับกำแพงโลหะเบื้องหน้า

แล้วกำแพงโลหะที่เคยทึบตันก็เริ่ม 'ละลาย' ออกไปช้าๆ ไม่ใช่การละลายแบบของเหลว แต่เป็นการสลายตัวเป็นอนุภาคแสงเล็กๆ นับล้านที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ก่อนที่พวกมันจะถูกดูดกลืนหายไปในความว่างเปล่า เผยให้เห็นช่องว่างสีดำมืดที่อยู่เบื้องหลัง

ช่องว่างนั้นไม่ใช่แค่ทางเดินธรรมดา แต่มันคือประตูมิติที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด ภายในนั้นมืดสนิทราวกับความว่างเปล่าของอวกาศ แต่กลับมีแสงระยิบระยับคล้ายดวงดาวที่อยู่ห่างไกลเต้นระริกอยู่เบื้องลึก มันชวนให้รู้สึกทั้งลุ่มหลงและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน

"นี่คือ... อุโมงค์มิติ" ลลินพึมพำด้วยความทึ่ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจและหวาดกลัว "มันเหมือนกับว่าเรากำลังมองทะลุไปยังอีกมิติหนึ่ง"

"มันคือประตูที่เชื่อมต่อกับ 'แกนข้อมูลลับ' ซึ่งอยู่ภายในมิติอวกาศที่ถูกซ่อนไว้" อควาอธิบาย "มันถูกออกแบบมาเพื่อปกป้องข้อมูลสำคัญไม่ให้ถูกค้นพบโดยง่าย"

นนทกรกลืนน้ำลายเอื้ยกใหญ่ เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากประตูมิตินั้น "เราต้องเข้าไปข้างในจริงๆ เหรอครับหัวหน้า?"

ธาวินดึงมือออกจากกำแพงที่ตอนนี้กลายเป็นช่องว่างมืดมิดไปแล้ว เขามองเข้าไปในความมืดที่ไร้ขอบเขตนั้น ความรู้สึกประหลาดเข้าครอบงำ ความรู้สึกที่เหมือนกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังเรียกหาเขาอยู่จากเบื้องลึก

"เราต้องเข้าไป" ธาวินตอบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว "นี่คือหนทางเดียวที่จะไขปริศนาทั้งหมด"

เมธาวีตรวจสอบค่าพลังงานอีกครั้ง "ค่าพลังงานภายในอุโมงค์มิติมีความผันผวนสูงมาก เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเราก้าวเข้าไปข้างใน"

"แต่เราก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราไม่ทำอะไรเลย" ธาวินหันไปมองลูกทีมแต่ละคน "เรามาไกลเกินกว่าจะถอยแล้ว สิ่งที่รอเราอยู่ข้างในอาจเป็นคำตอบ หรืออาจเป็นหายนะ... แต่เราต้องเผชิญหน้ากับมัน"

นนทกรพยักหน้า เขายกปืนขึ้นพร้อมใช้งาน "ถ้าอย่างนั้นก็ลุยเลยครับหัวหน้า"

ลลินและเมธาวีก็พยักหน้าเช่นกัน แม้จะมีความกังวลฉายชัดในแววตา แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะตามธาวินไปทุกที่

"อควา... เจ้าจะไปกับเราด้วยใช่ไหม?" ธาวินถาม

"ข้าคือส่วนหนึ่งของสถานีแห่งนี้ ธาวิน" อควาตอบ "และข้าคือผู้พิทักษ์ความลับนี้จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม ข้าจะนำทางพวกท่านเข้าไป"

ภาพโฮโลแกรมของอควาลอยนำหน้าเข้าไปในอุโมงค์มิติที่มืดมิด ธาวินสูดหายใจลึกอีกครั้ง ก่อนจะก้าวเท้าแรกเข้าไปในความว่างเปล่า ความรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าไปในห้วงฝันที่ไม่จริง แต่ก็สมจริงอย่างน่าประหลาด

เมื่อธาวินก้าวเข้าไป ร่างกายของเขาก็รู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่าน ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงยืดและหดตัวในเวลาเดียวกัน ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวไปหมด ทุกอย่างหมุนวนไปมาอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกเหมือนกำลังลอยอยู่ในอวกาศที่ไร้จุดหมาย แต่ก็ยังคงมองเห็นแสงสีฟ้าอ่อนของอควาที่นำทางอยู่เบื้องหน้า

เมธาวี นนทกร และลลินตามเข้ามาติดๆ พวกเขาก็ต้องเผชิญกับความรู้สึกประหลาดเช่นเดียวกัน เสียงร้องอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นจากลลิน แต่ก็ถูกกลืนหายไปในเสียงหึ่งๆ ของอุโมงค์มิติ

การเดินทางในอุโมงค์มิติดูเหมือนจะกินเวลานานนับชั่วโมง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนเพียงชั่วพริบตา รอบตัวเต็มไปด้วยแสงสีต่างๆ ที่พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภาพบิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปไปมาจนยากที่จะแยกแยะความจริง

แล้วจู่ๆ ทุกอย่างก็หยุดนิ่ง ความรู้สึกถูกดึงยืดและหดตัวหายไป แสงที่พร่ามัวก็กลับมาชัดเจนอีกครั้ง

พวกเขาพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนพื้นผิวโลหะที่เรียบเนียนราวกับกระจก รอบตัวเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่สว่างไสวด้วยแสงสีฟ้าอ่อนที่ส่องมาจากผนังและเพดาน พื้นผิวทั้งหมดของห้องทำจากวัสดุที่ไม่รู้จัก มันสะท้อนแสงและเงา ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่กลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

นี่ไม่ใช่ห้องโถงธรรมดา แต่มันคือ 'แกนข้อมูลลับ' ที่อควาเคยกล่าวถึง

"เรามาถึงแล้ว..." ลลินพึมพำด้วยความทึ่ง ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ อย่างไม่เชื่อสายตา

"ยินดีต้อนรับสู่ศูนย์กลางแห่งความลับของสถานีเซเรนิตี้" อควากล่าว เสียงของมันก้องกังวานในห้องโถงกว้าง "ที่นี่คือที่ที่ความจริงเกี่ยวกับ 'โครงการอาร์ค' และ 'ดวงตา' ถูกเก็บงำไว้"

เบื้องหน้าของพวกเขาคือโครงสร้างขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง มันเป็นเสาทรงกระบอกสูงเสียดฟ้า ทำจากวัสดุโปร่งแสงที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อนจากภายใน ภายในเสานั้นเต็มไปด้วยเส้นสายพลังงานที่เต้นระริกราวกับเส้นเลือด และมีภาพโฮโลแกรมสามมิติที่ซับซ้อนฉายวนอยู่ตลอดเวลา

นี่คือหัวใจของสถานีเซเรนิตี้ นี่คือที่ที่ความลับทั้งหมดถูกเก็บซ่อนไว้

ธาวินเดินเข้าไปใกล้โครงสร้างนั้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดเข้าครอบงำอีกครั้ง เหมือนกับว่าเขาเคยอยู่ที่นี่มาก่อน เคยสัมผัสสิ่งเหล่านี้มาก่อน

"หัวหน้า... นั่นมันอะไรครับ?" นนทกรถามด้วยน้ำเสียงทึ่งๆ

"นั่นคือ 'คลังข้อมูลหลัก' ของโครงการอาร์ค" อควาตอบ "มันเก็บข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับภารกิจ การค้นพบ และภัยคุกคามที่ทำให้สถานีแห่งนี้ต้องถูกทิ้งร้าง"

เมธาวีรีบนำอุปกรณ์ของเธอขึ้นมาสแกนทันที "ฉันตรวจจับพลังงานมหาศาลจากโครงสร้างนี้ได้ มันเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และทรงพลังอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน"

ลลินเดินเข้าไปใกล้คลังข้อมูลหลัก แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เราจะเข้าถึงข้อมูลเหล่านี้ได้อย่างไรคะ อควา?"

"มีเพียงธาวินเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงได้" อควาตอบ "ด้วยรหัสพันธุกรรมและพลังงานจิตที่เชื่อมโยงกับโครงการนี้"

ธาวินมองไปยังคลังข้อมูลหลัก เขารู้สึกถึงความกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากมัน ราวกับว่ามันกำลังรอคอยเขามานานนับศตวรรษ การเผชิญหน้ากับความจริงที่ถูกลืมเลือนกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และเขาไม่รู้เลยว่าความจริงนั้นจะนำพาพวกเขาไปสู่หายนะ หรือความหวัง... แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน

เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสกับพื้นผิวโปร่งแสงของคลังข้อมูลหลัก ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวก็ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ภาพโฮโลแกรมภายในคลังข้อมูลหลักฉายวาบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แสงสีฟ้าอ่อนสว่างจ้าขึ้นจนกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยครั้งใหญ่... การเปิดเผยที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของพวกเขาและของมนุษยชาติไปตลอดกาล

---