เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังระงมไปทั่วสถานีโอไรออน ดุจเสียงคร่ำครวญของสิ่งมีชีวิตที่กำลังจะดับสิ้น แสงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบถี่ๆ สลับกับความมืดมิดที่เข้าปกคลุม ทำให้บรรยากาศภายในสถานีเต็มไปด้วยความตึงเครียดและหวาดกลัว เศษซากโลหะและชิ้นส่วนอุปกรณ์ที่ร่วงหล่นจากการปะทะกับยานเอนเดเวอร์ กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นทางเดิน
ภาคภูมิและคิมยืนอยู่เคียงข้างกัน ปืนพลังงานในมือของพวกเขาพร้อมที่จะปลิดชีพสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า เมษาและนิกซ์ที่บาดเจ็บเล็กน้อยจากการกระแทก กำลังพยายามลุกขึ้นยืนและคว้าอุปกรณ์พยาบาลฉุกเฉินมาเตรียมพร้อม
“อควา รายงานสถานการณ์ของสิ่งมีชีวิตนั้น” ภาคภูมิสั่งเสียงเข้ม ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังปรสิตรูปร่างประหลาดที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างว่องไวบนผนังห้องเซิร์ฟเวอร์ย่อย
“มันมีขาหลายคู่ที่สามารถยึดเกาะพื้นผิวได้อย่างเหนียวแน่นค่ะ ความเร็วในการเคลื่อนที่สูงมาก และมีโครงสร้างชีวภาพที่แข็งแกร่งผิดปกติ” อควารายงาน “ตรวจพบสารชีวภาพที่ไม่รู้จักในตัวมัน ซึ่งอาจเป็นพิษต่อมนุษย์ หากสัมผัสโดยตรง”
ปรสิตตัวนั้นมีขนาดประมาณสุนัขตัวโต ผิวหนังสีดำมันวาวคล้ายเปลือกหอยทากผสมกับแมลง ดวงตาสีแดงฉานทั้งสี่ดวงของมันจ้องมองมายังพวกเขาอย่างดุร้าย ปากของมันเปิดออกเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมที่เรียงตัวกันเป็นวงกลม และมีลิ้นขนาดเล็กคล้ายหนวดระยางสั้นๆ ที่ขยับไปมา
“มันกำลังประเมินสถานการณ์” คิมพึมพำ “อย่าเพิ่งยิง ถ้าไม่จำเป็น”
“ดูเหมือนมันจะเข้ามาในสถานีพร้อมกับการชนเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่ตัวเดียวแน่” เมษาพูดขึ้นมา น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่แววตายังคงมุ่งมั่นในหน้าที่ของนักวิทยาศาสตร์ “อควา มีข้อมูลเกี่ยวกับจำนวนของพวกมันไหม?”
“ข้อมูลไม่สมบูรณ์ค่ะ แต่จากร่องรอยการเคลื่อนไหวที่ตรวจจับได้จากเซ็นเซอร์ที่เสียหายบางส่วน…ดูเหมือนจะมีพวกมันอยู่บนยานเอนเดเวอร์จำนวนมาก และบางส่วนอาจหลุดรอดเข้ามาในสถานีแล้ว” อควาตอบ
ทันใดนั้น ปรสิตตัวนั้นก็กระโจนเข้าใส่พวกเขาอย่างรวดเร็วเกินคาดคิด มันพุ่งตรงมาที่นิกซ์ซึ่งยังยืนอยู่ใกล้ที่สุด
“นิกซ์! ระวัง!” ภาคภูมิร้องเตือน พลางยกปืนขึ้นเล็งและยิงออกไปทันที
ลำแสงพลังงานสีฟ้าพุ่งเข้าใส่ร่างของปรสิตอย่างจัง เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นก่อนที่มันจะกระเด็นไปชนผนังห้อง ร่างของมันกระตุกสองสามครั้งแล้วหยุดนิ่ง
“โดนเข้าเต็มๆ” คิมพยักหน้า
“ยังไม่ตาย” อควาเตือน “โครงสร้างชีวภาพของมันแข็งแกร่งมาก การโจมตีด้วยอาวุธพลังงานมาตรฐานอาจต้องใช้หลายนัดกว่าจะสังหารมันได้”
และก็เป็นจริงตามคำเตือน ร่างของปรสิตตัวนั้นเริ่มขยับอีกครั้ง มันพยายามลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ แม้จะมีรอยไหม้เกรียมบนตัว แต่บาดแผลนั้นดูเหมือนจะไม่มีผลต่อมันมากนัก
“ยิงซ้ำ!” ภาคภูมิสั่ง คิมและภาคภูมิระดมยิงเข้าใส่ร่างของปรสิตอีกครั้ง ลำแสงพลังงานหลายสายพุ่งเข้ากระทบมันอย่างต่อเนื่อง เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ร่างของมันเริ่มกระตุกรุนแรงขึ้น ก่อนจะแน่นิ่งไปในที่สุด
“ตายแล้วใช่ไหมครับ” นิกซ์ถามด้วยน้ำเสียงหอบเล็กน้อย
“น่าจะใช่” ภาคภูมิถอนหายใจ “อควา ยืนยันสถานะ”
“สัญญาณชีพหยุดนิ่งแล้วค่ะ” อควาตอบ “แต่มีสัญญาณการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตประเภทเดียวกันอีกหลายจุดในสถานีโอไรออนค่ะ! พวกมันกำลังกระจายตัวออกไป!”
“แย่แล้ว!” เมษาพึมพำ “พวกมันกำลังรุกรานสถานี!”
ภาคภูมิมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว สถานการณ์เปลี่ยนจากภัยคุกคามระยะไกลกลายเป็นภัยคุกคามที่อยู่ตรงหน้า พวกเขาต้องหยุดพวกมันให้ได้ ไม่เช่นนั้นสถานีแห่งนี้จะกลายเป็นรังของสัตว์ประหลาด และพวกเขาอาจจะไม่มีทางรอด
“คิม พานิกซ์กับเมษาไปที่ห้องควบคุมยานสำรวจขนาดเล็ก เตรียมพร้อมที่จะออกไปจากสถานี ถ้าสถานการณ์เลวร้ายลง” ภาคภูมิสั่ง “ฉันจะไปตรวจสอบห้องควบคุมหลักของสถานี เผื่อจะสามารถปิดกั้นบางส่วนของสถานีได้”
“ไม่ครับหัวหน้า ผมจะไปกับคุณ” คิมแย้ง “คุณคนเดียวมันอันตรายเกินไป”
“ฉันเป็นหัวหน้าทีม และนี่คือสถานีของฉัน ฉันต้องปกป้องมัน” ภาคภูมิกล่าวเสียงหนักแน่น “นายมีหน้าที่ปกป้องเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ”
“แต่…”
“ไม่มีแต่ คิม! นี่คือคำสั่ง!” ภาคภูมิแทบจะตะโกน “อควา ช่วยคิมนำทางไปห้องควบคุมยานสำรวจ!”
“รับทราบค่ะ” อควาตอบ
คิมมองภาคภูมิด้วยความไม่พอใจ แต่ก็จำต้องทำตามคำสั่ง เขาพยักหน้าอย่างจำใจ ก่อนจะหันไปช่วยเมษาและนิกซ์ที่ยังคงมีอาการมึนงงเล็กน้อย
“ระวังตัวด้วยนะครับหัวหน้า” เมษาพูดขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง
“พวกเธอก็เหมือนกัน” ภาคภูมิพยักหน้าให้ ก่อนจะหันหลังและวิ่งตรงไปยังทางเดินมืดมิดที่นำไปสู่ห้องควบคุมหลัก
ขณะที่ภาคภูมิวิ่งไปตามทางเดิน เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสัญญาณเตือนการรุกรานภายในสถานี ไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบถี่ขึ้น เสียงโลหะครูดกันดังมาจากทิศทางต่างๆ ทำให้เขารู้ว่าปรสิตเหล่านั้นกำลังสร้างความเสียหายให้กับสถานีมากขึ้นเรื่อยๆ
“อควา ช่วยนำทางฉันไปห้องควบคุมหลักและรายงานตำแหน่งของปรสิตด้วย” ภาคภูมิสั่ง
“รับทราบค่ะ…ระวังค่ะหัวหน้า! มีปรสิตอีกสองตัวกำลังเคลื่อนที่เข้ามาจากทางแยกด้านหน้า!” อควาเตือน
ภาคภูมิชะลอฝีเท้าลง เขาหลบเข้ามุมทางเดินอย่างรวดเร็ว ปืนในมือถูกยกขึ้นพร้อมยิง
ไม่นานนัก เงาร่างสีดำมันวาวสองตัวก็ปรากฏขึ้นจากทางแยก มันเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ราวกับนักล่าในความมืด ดวงตาสีแดงฉานของพวกมันส่องประกายวาววับในความมืด
ภาคภูมิไม่ลังเล เขาโผล่ออกมาจากมุมและระดมยิงใส่พวกมันทันที ลำแสงพลังงานสีฟ้าพุ่งเข้าใส่ปรสิตทั้งสองตัว เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้พวกมันดูเหมือนจะรู้ถึงอันตราย พวกมันพยายามหลบหลีกและกระโดดเข้าใส่ภาคภูมิพร้อมกัน
ภาคภูมิหลบการโจมตีของตัวหนึ่งได้หวุดหวิด แต่แขนของเขาถูกตัวที่สองกระแทกเข้าอย่างจัง ทำให้ปืนหลุดมือไป ร่างของเขากระเด็นไปชนผนังอย่างแรง
“อั่ก!” ภาคภูมิร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แขนของเขาชาไปหมด
ปรสิตทั้งสองตัวพุ่งเข้ามาใกล้ เขี้ยวแหลมคมของพวกมันอ้ากว้าง เตรียมที่จะฉีกทึ้งร่างของเขา
“อควา! ช่วยด้วย!” ภาคภูมิพยายามเอื้อมมือไปคว้าปืนที่หลุดไป
“รอสักครู่ค่ะหัวหน้า! ดิฉันกำลังพยายามเข้าถึงระบบป้องกันของสถานี!” อควาตอบด้วยเสียงที่เร่งรีบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “ระบบอัตโนมัติของสถานีถูกทำลายไปเกือบทั้งหมด แต่ยังมีบางส่วนที่อาจจะใช้งานได้!”
ในขณะที่ปรสิตกำลังจะเข้าถึงตัวเขา ทันใดนั้นเอง ไฟบนเพดานเหนือปรสิตตัวหนึ่งก็สว่างวาบขึ้น ก่อนที่ลำแสงสีเขียวเข้มจะพุ่งลงมาอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ลำแสงนั้นเจาะทะลุร่างของปรสิตตัวนั้นอย่างง่ายดาย ทำให้มันร้องโหยหวนก่อนจะล้มลงแน่นิ่ง
“นั่นมัน…ปืนเลเซอร์ป้องกันอัตโนมัติของสถานี!” ภาคภูมิเบิกตากว้าง
“ใช่ค่ะ! ดิฉันเปิดใช้งานระบบได้เพียงบางส่วนเท่านั้น และมันมีพลังงานจำกัด!” อควาตอบ “อีกตัวหนึ่งกำลังเข้ามาใกล้ค่ะ!”
ปรสิตตัวที่เหลือดูเหมือนจะตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองภาคภูมิด้วยความดุร้ายมากขึ้น
“ยิงมันอควา!” ภาคภูมิสั่ง
ลำแสงสีเขียวพุ่งลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ปรสิตตัวนั้นหลบได้หวุดหวิด มันกระโจนเข้าใส่ภาคภูมิอย่างรวดเร็ว
ภาคภูมิไม่มีเวลาคิด เขากลิ้งตัวหลบไปอีกทางพร้อมกับคว้าปืนที่ตกอยู่บนพื้นมาได้ทันเวลา เขายิงสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว ลำแสงพลังงานพุ่งเข้าใส่ร่างของปรสิตอย่างจัง คราวนี้มันกระเด็นไปชนผนังและแน่นิ่งไปในที่สุด
“เฮือก…” ภาคภูมิหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า เขานั่งพิงผนัง มองดูร่างของปรสิตที่ตายไปแล้ว
“ขอบคุณนะอควา” เขาพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง
“ดิฉันดีใจที่ช่วยคุณได้ค่ะหัวหน้า” อควาตอบ น้ำเสียงของเธอดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย “แต่พลังงานของระบบป้องกันกำลังลดลงอย่างรวดเร็วค่ะ และยังมีพวกมันอีกหลายตัวที่กำลังมุ่งหน้ามายังห้องควบคุมหลัก”
“แย่แล้ว” ภาคภูมิกัดฟัน “เราต้องไปถึงห้องควบคุมให้ได้ก่อนที่พวกมันจะยึดสถานีทั้งหมด”
เขาพยายามลุกขึ้นยืน แขนข้างที่ถูกกระแทกเจ็บแปลบ แต่เขาก็ต้องฝืนทน เขาไม่มีทางเลือกอื่น หากพวกเขาล้มเหลว สถานีแห่งนี้จะกลายเป็นกับดักแห่งความตาย และความจริงเกี่ยวกับ ‘เงาจักรวาล’ ก็จะถูกฝังกลบไปตลอดกาล
ภาคภูมิเดินหน้าต่อไปอย่างระมัดระวัง เขาต้องประหยัดกระสุนและพลังงานให้มากที่สุด เขาต้องฉลาดกว่าพวกมัน
“อควา ห้องควบคุมหลักอยู่ไกลแค่ไหน?”
“อีกประมาณ 200 เมตรค่ะ แต่ทางเดินบางส่วนถูกปิดกั้นด้วยซากปรักหักพังจากการปะทะ และมีปรสิตหลายตัวกระจายอยู่ตามทางเดิน” อควาตอบ “และ…มีสัญญาณบางอย่างที่แปลกไปจากปกติค่ะ”
“สัญญาณอะไร?” ภาคภูมิถามพลางชะลอฝีเท้าลง
“มันเป็นสัญญาณพลังงานที่รุนแรงมากค่ะ เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกำลังถูกกระตุ้นให้ทำงานอยู่ภายในยานเอนเดเวอร์ที่พุ่งชนเข้ามา” อควาตอบ “ดิฉันไม่เคยตรวจพบสัญญาณแบบนี้มาก่อน”
“ถ้าอย่างนั้นมันก็หมายความว่า…เจ้าปรสิตพวกนี้อาจจะไม่ได้เป็นภัยคุกคามเดียวที่เราต้องเผชิญ” ภาคภูมิพึมพำกับตัวเอง
ในขณะที่เขาเดินไปตามทางเดินที่มืดมิดและเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสัญญาณเตือนการรบกวนระบบหลักของสถานี
“อควา! เกิดอะไรขึ้น!”
“มีบางสิ่งบางอย่างกำลังพยายามเข้าถึงระบบแกนกลางของสถานีค่ะ! มันไม่ใช่ปรสิตพวกนั้น! มันเป็นสัญญาณพลังงานที่ซับซ้อนกว่ามาก!” อควารายงานด้วยความตกใจอย่างแท้จริง “และมันกำลังมุ่งหน้ามายังห้องควบคุมหลักเช่นกัน!”
ภาคภูมิต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่รู้จักสองประเภทพร้อมกัน ปรสิตที่ดุร้ายซึ่งกำลังรุกรานสถานี และสัญญาณพลังงานลึกลับที่กำลังพยายามเข้าถึงระบบหลัก
“ฉันต้องไปถึงห้องควบคุมให้ได้ก่อนที่มันจะทำอะไรกับระบบหลัก!” ภาคภูมิเร่งฝีเท้า เขารู้สึกถึงความเร่งด่วนที่มากขึ้นเรื่อยๆ ทุกก้าวที่เดินไป เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ใจกลางของพายุ
ความมืดมิดในสถานีโอไรออนไม่ได้เป็นเพียงความมืดทางกายภาพอีกต่อไป แต่มันคือความมืดมิดของความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย ความจริงที่อาจจะเปลี่ยนชะตากรรมของมนุษยชาติไปตลอดกาล
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก