ความมืดมิดที่ไม่อาจหยั่งถึงกำลังคืบคลานเข้าปกคลุมสถานีเซเรนิตี้อย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่ความมืดธรรมดา แต่เป็นความว่างเปล่าที่ดูดกลืนแสงทุกชนิด และแผ่รังสีแห่งความสิ้นหวังออกมา ทุกก้าวที่ธาวินและลูกทีมเคลื่อนไปข้างหน้า คือการก้าวหนีจากเงามรณะที่ไล่ตามมาติดๆ ทางเดินที่เคยสว่างไสวด้วยแสงไฟของสถานี บัดนี้กลายเป็นเขาวงกตที่มืดมิดและเต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง เสียงโลหะบิดเบี้ยวและเสียงระเบิดเบาๆ ดังมาจากส่วนต่างๆ ของสถานี บ่งบอกว่า 'เงา' กำลังกลืนกินโครงสร้างของมันอย่างไม่ลดละ
นนทกรวิ่งนำหน้า คอยส่องไฟฉายจากปืนไรเฟิลพลังงานไปรอบๆ เพื่อหาเส้นทางที่ปลอดภัย มือของเขากระชับอาวุธแน่น ดวงตาสอดส่องทุกซอกมุมอย่างระแวดระวัง เมธาวีเดินอยู่ตรงกลาง คอยตรวจสอบระบบนำทางและสัญญาณพลังงานที่ผิดปกติจากแท็บเล็ตของเธอ ลลินเดินปิดท้าย คอยจับตาดูเบื้องหลังและดูแลธาวินที่ยังคงมีสีหน้าเหนื่อยล้าจากการเชื่อมโยงจิต
"พลังงานของ 'เงา' กำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!" เมธาวีรายงานเสียงสั่น "มันกำลังแทรกซึมเข้ามาในระบบหลักของสถานี ระบบควบคุมอากาศ ระบบแรงโน้มถ่วงเริ่มผิดปกติแล้ว!"
ธาวินรู้สึกถึงแรงโน้มถ่วงที่ผันผวน ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงไปมาในทิศทางต่างๆ อย่างกะทันหัน อากาศในทางเดินเริ่มเบาบางลง ทำให้หายใจลำบากขึ้น
"อควา... เราเหลือเวลาอีกเท่าไหร่ก่อนที่สถานีจะถูกกลืนกินทั้งหมด?" ธาวินถาม
"ประมาณสิบนาที ธาวิน" อควาตอบ เสียงของมันยังคงราบเรียบ แต่กลับแฝงด้วยความเร่งด่วนที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "หลังจากนั้น สถานีเซเรนิตี้จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของ 'เงา' โดยสมบูรณ์"
สิบนาที... นั่นเป็นเวลาที่น้อยนิดเหลือเกินสำหรับการเดินทางไปยัง 'ดวงตาแห่งอควา' ซึ่งอยู่ห่างออกไปอีกหลายส่วนของสถานี
"เราต้องเร็วขึ้น!" ธาวินสั่ง เขาพยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น แม้ร่างกายจะยังอ่อนล้า
ทันใดนั้น ผนังโลหะด้านหนึ่งก็เริ่มบิดเบี้ยวและยุบตัวลงอย่างช้าๆ ราวกับถูกพลังงานที่มองไม่เห็นบีบอัด เศษโลหะและสายไฟขาดสะบั้น เศษฝุ่นและควันฟุ้งกระจายไปทั่ว
"ระวัง!" นนทกรตะโกน เขาผลักลลินและเมธาวีให้พ้นทาง ก่อนที่ผนังจะยุบตัวลงมาอย่างรวดเร็ว ปิดกั้นทางเดินที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา
เบื้องหลังผนังที่ยุบตัวลงนั้น มีความมืดมิดที่ดูดกลืนแสงทุกชนิดกำลังคืบคลานเข้ามา มันไม่ใช่เพียงแค่เงามืด แต่เป็น 'สสาร' ที่ดูเหมือนจะไม่มีรูปร่างที่แน่นอน มันเคลื่อนไหวไปมาอย่างช้าๆ ราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังหายใจ
"นั่นคือ... 'เงา'?" ลลินพึมพำด้วยความหวาดกลัว
"ใช่" อควาตอบ "มันคือ 'ร่างกาย' ของความว่างเปล่า มันสามารถดูดกลืนและเปลี่ยนแปลงสสารได้ทุกชนิด"
ความจริงนี้ทำให้ทุกคนถึงกับตัวแข็งทื่อ การเผชิญหน้ากับ 'เงา' โดยตรงเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้
"เราต้องไปต่อ!" ธาวินสั่ง เขาหันไปมองนนทกร "นนทกร นำทาง! หาทางไปที่ 'ดวงตา' ให้เร็วที่สุด!"
นนทกรพยักหน้า เขารู้ดีว่าไม่มีเวลาให้ลังเลอีกต่อไป เขานำทางพวกเขาไปยังทางเดินอีกเส้นทางหนึ่งที่ดูเหมือนจะปลอดภัยกว่า แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยเศษซากและสิ่งกีดขวาง
พวกเขาต้องกระโดดข้ามเศษซาก ต้องคลานผ่านช่องว่างที่แคบ และต้องหลบหลีกจากชิ้นส่วนของสถานีที่กำลังถล่มลงมาทุกขณะ การเดินทางกลายเป็นการแข่งขันกับเวลาและกับความตาย
ในขณะที่พวกเขากำลังวิ่งผ่านห้องโถงกว้างแห่งหนึ่ง แสงสลัวจากช่องหน้าต่างที่แตกหักก็เผยให้เห็นภาพเบื้องนอกของสถานี
ธาวินมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาเห็น 'ดวงตาแห่งอควา' ที่ลอยอยู่ห่างออกไปไม่ไกล มันยังคงส่องประกายสีฟ้าอ่อนท่ามกลางความมืดมิดของอวกาศ แต่ที่น่าตกใจคือ 'เงา' ได้แผ่ขยายอาณาเขตออกไปอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้อยู่แค่ในสถานีแล้ว แต่มันกำลังปกคลุมส่วนใหญ่ของ 'ดวงตาแห่งอควา' แล้ว
"ไม่นะ!" เมธาวีร้องขึ้น "มันกำลังกลืนกิน 'ดวงตา'!"
"อควา! เกิดอะไรขึ้น?" ธาวินถามด้วยความตกใจ
"'เงา' กำลังพยายามเข้าควบคุม 'ดวงตาแห่งอควา'" อควาตอบ "มันกำลังดูดกลืนพลังงานของ 'ดวงตา' เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตัวเอง"
ความหวังที่ริบหรี่ของพวกเขาดูเหมือนกำลังจะดับลง 'ดวงตาแห่งอควา' คือความหวังสุดท้ายของพวกเขา แต่ตอนนี้มันกำลังถูกคุกคามจาก 'เงา' เช่นกัน
"เราต้องไปที่นั่นให้เร็วที่สุด!" ธาวินสั่ง "ก่อนที่มันจะถูกกลืนกินจนหมด!"
พวกเขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกครั้ง แต่ทุกย่างก้าวก็ดูเหมือนจะช้าเกินไป
จู่ๆ พื้นใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงโน้มถ่วงหายไปชั่วขณะ ทำให้พวกเขาลอยขึ้นจากพื้น ก่อนจะถูกกระชากลงมาอย่างแรง
"เกิดอะไรขึ้นอีก!" นนทกรตะโกน
"ระบบแรงโน้มถ่วงของสถานีถูกทำลายแล้ว!" เมธาวีร้อง "เรากำลังเข้าสู่สภาวะไร้น้ำหนัก!"
สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงไปอีก พวกเขาต้องพยายามควบคุมร่างกายที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในสภาวะไร้น้ำหนัก พยายามยึดจับกับสิ่งของรอบตัวเพื่อไม่ให้กระเด็นไปชนกับผนัง
ความมืดมิดจาก 'เงา' คืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ มันแผ่ขยายออกไปตามทางเดิน ราวกับหมอกควันสีดำที่เคลื่อนไหวอย่างมีชีวิตชีวา
"ระวัง!" นนทกรตะโกน เขาชี้ไปที่ทางเดินด้านหน้า
เบื้องหน้าของพวกเขา มี 'แขนง' ของ 'เงา' กำลังยื่นออกมาจากผนัง มันเป็นหนวดที่ทำจากสสารสีดำมืดที่ดูดกลืนแสง มันเคลื่อนไหวไปมาอย่างช้าๆ ราวกับกำลังสอดส่องหาเหยื่อ
"มันบล็อกทางเราแล้ว!" ลลินร้องด้วยความหวาดกลัว
"เราต้องหาทางผ่านไปให้ได้!" ธาวินสั่ง "นนทกร ยิงมัน!"
นนทกรเล็งปืนไรเฟิลพลังงานไปที่ 'แขนง' ของ 'เงา' ก่อนจะเหนี่ยวไก ลำแสงพลังงานสีฟ้าพุ่งออกไปกระทบกับสสารสีดำมืดนั้น
แต่แทนที่จะสร้างความเสียหาย ลำแสงพลังงานกลับถูกดูดกลืนหายไปในความมืดมิดนั้น ราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่จริง
"มันไม่มีผล!" นนทกรตะโกนด้วยความตกใจ "พลังงานของเราถูกดูดกลืนไปหมด!"
ความสิ้นหวังเริ่มเข้าครอบงำพวกเขา 'เงา' นั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้ มันสามารถดูดกลืนพลังงานได้ทุกชนิด และดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่จะหยุดยั้งมันได้
"เราต้องหาทางอ้อมมันไป!" ธาวินตัดสินใจ "เมธาวี มีทางอื่นไหม?"
เมธาวีรีบตรวจสอบแผนผังสถานีอย่างรวดเร็ว "มีค่ะหัวหน้า! มีช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่สามารถเชื่อมต่อไปยังส่วนที่เราต้องการได้ แต่มันแคบมากและอันตราย"
"เราไม่มีทางเลือกแล้ว!" ธาวินสั่ง "ไปกันเลย!"
พวกเขาพุ่งตัวไปยังช่องระบายอากาศที่เมธาวีชี้บอก มันเป็นช่องแคบๆ ที่ดูเหมือนจะเล็กเกินกว่าที่คนจะเข้าไปได้ แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก
นนทกรใช้ปืนไรเฟิลพลังงานยิงเปิดฝาช่องระบายอากาศ ก่อนที่เขาจะพยายามมุดตัวเข้าไปเป็นคนแรก ตามด้วยลลิน เมธาวี และธาวิน
ภายในช่องระบายอากาศมืดมิดและแคบมาก พวกเขาต้องคลานไปข้างหน้าอย่างช้าๆ โดยใช้ไฟฉายจากชุดอวกาศส่องนำทาง อากาศภายในช่องระบายอากาศอับชื้นและมีกลิ่นโลหะที่รุนแรง
เสียงของ 'เงา' ที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากเบื้องหลังดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกเขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากภายนอกช่องระบายอากาศ ราวกับว่า 'เงา' กำลังบีบอัดสถานีจากทุกทิศทาง
"เราต้องรีบแล้ว!" อควาเตือน "อีกห้านาที สถานีจะถูกกลืนกินโดยสมบูรณ์"
ห้านาที... นั่นเป็นเวลาที่น้อยนิดเหลือเกินสำหรับความหวังสุดท้ายของพวกเขา
ธาวินพยายามมุดตัวไปข้างหน้าด้วยพลังทั้งหมดที่มี เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบอันหนักอึ้งที่แบกรับไว้บนบ่า เขาจะต้องไปให้ถึง 'ดวงตาแห่งอควา' ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม
เมื่อพวกเขาออกมาจากช่องระบายอากาศ พวกเขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องโถงขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้กับส่วนภายนอกของสถานี และเบื้องหน้าของพวกเขา... คือ 'ดวงตาแห่งอควา' ที่ลอยอยู่นอกสถานี
แต่ภาพที่เห็นทำให้ทุกคนถึงกับตกตะลึง 'ดวงตาแห่งอควา' เกือบทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดของ 'เงา' เหลือเพียงส่วนแกนกลางที่ยังคงส่องประกายสีฟ้าอ่อนอย่างริบหรี่ ราวกับกำลังต่อสู้กับความมืดมิดที่พยายามกลืนกินมัน
"เรามาช้าเกินไป..." ลลินพึมพำด้วยความสิ้นหวัง
"ไม่!" ธาวินปฏิเสธ "เรายังไม่แพ้! อควา... มีทางไหนที่เราจะเข้าไปใน 'ดวงตา' ได้บ้าง?"
"มีช่องทางฉุกเฉินสำหรับบำรุงรักษา ธาวิน" อควาตอบ "แต่มันถูกปกคลุมไปด้วย 'เงา' เกือบทั้งหมด"
ธาวินมองไปยังช่องทางฉุกเฉินที่อควาชี้บอก มันเป็นช่องแคบๆ ที่เต็มไปด้วยสสารสีดำมืดของ 'เงา' ที่กำลังเคลื่อนไหวไปมาอย่างช้าๆ
"เราต้องเข้าไปเดี๋ยวนี้!" ธาวินตัดสินใจ "นนทกร เตรียมทาง!"
นนทกรพยักหน้า เขายิงปืนไรเฟิลพลังงานออกไปอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ยิงใส่ 'เงา' โดยตรง แต่ยิงใส่โครงสร้างโลหะรอบๆ ช่องทางฉุกเฉิน เพื่อสร้างทางให้พวกเขาเข้าไปได้
เศษโลหะและสายไฟขาดสะบั้น ช่องทางฉุกเฉินเปิดออกเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วย 'เงา' ที่กำลังคืบคลานเข้ามา
"เราจะเข้าไปได้ยังไงคะหัวหน้า? มันดูดกลืนพลังงานของเราได้!" เมธาวีถามด้วยความกังวล
ธาวินมองไปที่ 'ดวงตาแห่งอควา' ที่กำลังส่องประกายอย่างริบหรี่ เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างจากมัน ราวกับว่ามันกำลังเรียกหาเขาอยู่
"ผมจะเข้าไปเอง" ธาวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว "ผมคือทายาทของตระกูลอาร์ค ผมอาจจะสามารถต้านทาน 'เงา' ได้บ้าง"
"ไม่ค่ะหัวหน้า! มันอันตรายเกินไป!" ลลินร้องด้วยความตกใจ
"เราไม่มีเวลาแล้วลลิน!" ธาวินตอบ "ผมต้องทำ! เมธาวี เมื่อผมเข้าไปถึงแล้ว เธอต้องป้อนรหัสที่ได้มาให้เร็วที่สุด!"
เมธาวีพยักหน้า ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ฉันจะทำอย่างสุดความสามารถค่ะหัวหน้า!"
ธาวินหันไปมองลูกทีมแต่ละคน "ผมเชื่อในพวกคุณทุกคน! เราจะผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้!"
เขาสูดหายใจลึก ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปในช่องทางฉุกเฉินที่เต็มไปด้วย 'เงา' ความมืดมิดเข้าปกคลุมร่างกายของเขาในทันที ความรู้สึกเย็นเยียบและว่างเปล่าเข้ากัดกินจิตวิญญาณของเขา
แต่ธาวินก็ยังคงมุ่งมั่น เขานึกถึงความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติ นึกถึงรหัสแห่งความหวังที่เขาได้มา และนึกถึง 'ดวงตาแห่งอควา' ที่กำลังรอคอยเขาอยู่
การต่อสู้กับ 'เงา' กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และมันเป็นการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์อย่างแท้จริง
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก