ตอนที่ 159 — รหัสชีวภาพและเสียงกระซิบจากความมืดมิด

ประตูเหล็กที่เคยปิดกั้นห้องควบคุมหลักพังทลายลงด้วยแรงกระแทกจากปรสิตตัวใหญ่ที่สุดสามตัว พวกมันพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยความดุร้าย ดวงตาสีแดงฉานเปล่งประกายในความมืดมิด พร้อมที่จะฉีกทึ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า

ภาคภูมิระดมยิงเข้าใส่พวกมันทันที ลำแสงพลังงานสีฟ้าพุ่งเข้ากระทบเป้าหมายอย่างแม่นยำ ปรสิตตัวหนึ่งร้องโหยหวนและกระเด็นไปชนผนัง แต่พวกมันก็ยังคงเคลื่อนที่เข้ามาอย่างไม่ลดละ

“อควา! เปิดใช้งานไฟฟ้าช็อตฉุกเฉิน!” ‌ภาคภูมิสั่ง

“รับทราบค่ะหัวหน้า! แต่พลังงานเหลือน้อยมาก!” อควาเตือน

ทันใดนั้นเอง แผ่นโลหะบนพื้นห้องควบคุมส่วนหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีน้ำเงิน ก่อนที่จะปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงออกมา ปรสิตสองตัวที่เหลือถูกกระแสไฟฟ้าช็อตอย่างรุนแรง ร่างของพวกมันกระตุกอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะล้มลงแน่นิ่งไป

“ดีมากอควา!” ​ภาคภูมิพยักหน้า

“แต่พวกมันยังไม่ตายค่ะหัวหน้า! และพลังงานสำหรับระบบไฟฟ้าช็อตหมดลงแล้ว!” อควารายงาน

ภาคภูมิรู้ว่านี่เป็นเพียงการยื้อเวลาเท่านั้น เขายิงซ้ำเข้าใส่ปรสิตที่ล้มลงไปเพื่อสังหารพวกมันให้สิ้นซาก

“หัวหน้าคะ! คิมตอบรับการสื่อสารแล้วค่ะ!” อควาแจ้งข่าวดี “พวกเขากำลังเดินทางมายังห้องควบคุมหลัก แต่ถูกโจมตีอย่างหนัก ‍และนิกซ์ได้รับบาดเจ็บค่ะ!”

“บอกคิมให้ระวังตัว และรีบมาให้เร็วที่สุด!” ภาคภูมิสั่ง “เราต้องใช้กุญแจนี้เพื่อเปิดเผยความจริง!”

เขาก้มลงมองอุปกรณ์คริสตัลสีดำที่ดับสนิท เขานึกถึงสิ่งที่อควาเพิ่งบอก ‘กุญแจ’ ที่มีรหัสชีวภาพเชื่อมโยงกับผู้สร้าง และผู้ที่สามารถใช้งานได้คือผู้ที่มีรหัสพันธุกรรมที่เข้ากันได้

“อควา…เธอคิดว่าใครคือผู้ที่มีรหัสพันธุกรรมที่เข้ากันได้กับอุปกรณ์นี้?” ‌ภาคภูมิถาม

“ดิฉันไม่ทราบค่ะหัวหน้า แต่จากข้อมูลของดร. อลิสรา เธอได้ทิ้งบันทึกเกี่ยวกับ ‘โครงการโอเมก้า’ ไว้” อควาตอบ “โครงการนี้เกี่ยวข้องกับการปรับแต่งพันธุกรรมของมนุษย์บางคน ‍เพื่อให้พวกเขาสามารถเชื่อมต่อกับ ‘ศูนย์กลางควบคุม’ ได้อย่างสมบูรณ์”

“ปรับแต่งพันธุกรรม?” ภาคภูมิเบิกตากว้าง “เพื่ออะไร?”

“เพื่อสร้าง ‘สะพาน’ ระหว่างมนุษย์กับ ‘เงาจักรวาล’ ​ค่ะหัวหน้า ดร. อลิสราเชื่อว่าการทำความเข้าใจเงาจักรวาลนั้นเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อความอยู่รอดของมนุษยชาติ และเธอได้ทำการทดลองที่กล้าหาญและเสี่ยงอันตรายอย่างมาก” อควาอธิบาย

ภาคภูมิรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอ ความจริงที่ว่ามนุษย์อาจจะทำการทดลองที่รุนแรงเช่นนี้เพื่อความอยู่รอดนั้นทำให้เขารู้สึกหดหู่

“แล้วเธอรู้ไหมว่าใครคือผู้ที่ถูกปรับแต่งพันธุกรรมเหล่านั้น?” ภาคภูมิถาม

“ข้อมูลส่วนนั้นถูกเข้ารหัสอย่างแน่นหนาค่ะหัวหน้า ​ดิฉันไม่สามารถเข้าถึงได้” อควาตอบ “แต่ในบันทึกของดร. อลิสรา เธอพูดถึง ‘ผู้ที่ถูกเลือก’ และความหวังสุดท้ายของเธอ”

ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน เสียงปืนพลังงานก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอกห้องควบคุม ​ตามมาด้วยเสียงตะโกนของคิม

“หัวหน้า! พวกเรามาถึงแล้ว!”

ภาคภูมิรีบวิ่งไปที่ประตู เขาเห็นคิมกำลังยิงต่อสู้กับปรสิตอีกสองสามตัว เมษาประคองนิกซ์ที่ขาบาดเจ็บอยู่ด้านหลัง

“เข้ามาเร็ว!” ภาคภูมิเปิดประตูที่พังแล้วดึงคิมเข้ามา “เป็นยังไงบ้างนิกซ์?”

“แค่แผลถลอกครับหัวหน้า” นิกซ์ตอบด้วยความเจ็บปวด “แต่พวกมันเยอะมาก!”

“อควา ปิดประตู!” ภาคภูมิสั่ง

“ไม่สามารถปิดได้ทั้งหมดค่ะหัวหน้า! ประตูได้รับความเสียหายอย่างหนัก!” อควาตอบ “แต่ฉันสามารถบล็อกทางเข้าบางส่วนได้”

คิม เมษา และนิกซ์รีบเข้ามาในห้องควบคุมหลัก พวกเขามองไปรอบๆ ด้วยความตกใจกับสภาพของห้องที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและอุปกรณ์ที่เสียหาย

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่ครับหัวหน้า?” คิมถามพลางมองไปยังอุปกรณ์คริสตัลสีดำ

ภาคภูมิเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พวกเขาฟัง ตั้งแต่การค้นพบอุปกรณ์ลึกลับ หุ่นยนต์ป้องกัน ไปจนถึงความจริงเกี่ยวกับ ‘ศูนย์กลางควบคุม’ ที่เป็นสมองชีวภาพ และ ‘กุญแจ’ ที่มีรหัสพันธุกรรม

“รหัสพันธุกรรมงั้นเหรอครับ?” เมษาขมวดคิ้ว “แล้วใครล่ะที่มีรหัสพันธุกรรมที่เข้ากันได้?”

“นั่นคือสิ่งที่เราต้องหาคำตอบ” ภาคภูมิกล่าว “อควา มีวิธีไหนที่จะตรวจสอบรหัสพันธุกรรมของเราได้บ้าง?”

“ได้ค่ะ แต่ต้องใช้อุปกรณ์วิเคราะห์ชีวภาพที่อยู่ในห้องปฏิบัติการชีวภาพของสถานี” อควาตอบ “แต่ห้องนั้นถูกยึดครองโดยปรสิตแล้วค่ะ และแหล่งพลังงานหลักก็อยู่ที่นั่นด้วย”

“แย่แล้วสิ” นิกซ์พึมพำ “เราต้องเข้าไปในรังของพวกมันเหรอครับ?”

“ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” ภาคภูมิกล่าว “เราต้องไปที่นั่น และเราต้องนำแหล่งพลังงานสำรองออกมาให้ได้ เพื่อใช้เป็นพลังงานสำหรับอุปกรณ์นี้ และเพื่อตรวจสอบรหัสพันธุกรรม”

“แต่หัวหน้าครับ เราไม่รู้ว่ารหัสพันธุกรรมแบบไหนที่เข้ากันได้” คิมแย้ง “มันอาจจะเป็นแค่การเสียเวลาเปล่า”

“เราไม่มีเวลาที่จะคิดเรื่องนั้นแล้วคิม!” ภาคภูมิกล่าวเสียงหนักแน่น “เราต้องลองทุกวิถีทาง! อควา เธอเคยบอกว่าเธอคือ ‘ดวงตาแห่งอควา’ นั่นหมายความว่าเธออาจจะมีความเชื่อมโยงกับ ‘ศูนย์กลางควบคุม’ มากกว่าที่เราคิด”

“ใช่ค่ะหัวหน้า ดิฉันถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของ ‘ดวงตาแห่งอควา’ แต่เป็นเพียงส่วนที่ประมวลผลข้อมูลเท่านั้น” อควาอธิบาย “แต่ในความทรงจำของดิฉัน…ดิฉันรู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงบางอย่างกับ ‘ศูนย์กลางควบคุม’ เหมือนกับว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน”

“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า เธออาจจะมีรหัสพันธุกรรมที่เข้ากันได้กับอุปกรณ์นี้ด้วย?” เมษาถามอย่างมีความหวัง

“เป็นไปได้ค่ะ แต่ดิฉันไม่มีโครงสร้างทางชีวภาพเหมือนมนุษย์ จึงไม่สามารถยืนยันได้” อควาตอบ “แต่ถ้าดิฉันสามารถเชื่อมต่อกับอุปกรณ์นี้ได้โดยตรง ก็อาจจะสามารถใช้งานมันได้”

“ดี! ถ้าอย่างนั้นเราก็จะเอาแหล่งพลังงานกลับมา และเราจะไปที่ห้องปฏิบัติการชีวภาพเพื่อหาทางตรวจสอบรหัสพันธุกรรม” ภาคภูมิตัดสินใจ “คิม นายกับฉันจะไปที่นั่น เมษา นิกซ์ พวกนายอยู่เฝ้าห้องควบคุมหลัก และพยายามซ่อมแซมประตูให้มากที่สุด”

“ครับหัวหน้า!” คิมตอบรับ

“แต่หัวหน้าครับ แขนของคุณยังบาดเจ็บอยู่นะครับ” นิกซ์เตือน

“ไม่เป็นไร ฉันยังไหว” ภาคภูมิกล่าว “เราไม่มีเวลาแล้ว”

ก่อนที่พวกเขาจะออกเดินทาง เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงสัญญาณเตือนจากระบบตรวจจับรังสี

“หัวหน้าคะ! ตรวจพบรังสีแปลกปลอมระดับสูงมากกำลังแผ่กระจายออกมาจากยานเอนเดเวอร์!” อควารายงานด้วยเสียงที่เร่งรีบ “และมันกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!”

“รังสีอะไรกัน?” เมษาถามด้วยความตกใจ

“ดิฉันไม่ทราบค่ะ แต่มันกำลังรบกวนระบบของสถานีอย่างรุนแรง และดูเหมือนว่ามันจะมาจากใจกลางของยานเอนเดเวอร์!” อควาตอบ “เหมือนกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังถูกปลุกขึ้นมาบนยานลำนั้น!”

ภาคภูมิและคิมมองหน้ากันด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น ภัยคุกคามไม่ได้มีแค่ปรสิตที่รุกรานสถานี หรืออุปกรณ์ลึกลับที่พยายามควบคุม ‘ศูนย์กลางควบคุม’ แต่ยังมีบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวกว่านั้นกำลังถูกปลุกขึ้นมาจากซากยานเอนเดเวอร์

“นี่มันยังไม่จบง่ายๆ สินะ” คิมพึมพำ

“ไม่หรอกคิม” ภาคภูมิกล่าว “มันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก”

เขาหันไปมองอุปกรณ์คริสตัลสีดำที่ดับสนิท เขารู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่อยู่บนบ่าของเขา ภาระที่จะต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับ ‘เงาจักรวาล’ และปกป้องชะตากรรมของมนุษยชาติ

เขาและคิมออกเดินทางไปยังห้องปฏิบัติการชีวภาพที่เต็มไปด้วยอันตราย ทิ้งเมษาและนิกซ์ไว้เบื้องหลังเพื่อปกป้องห้องควบคุมหลัก การต่อสู้เพื่อความอยู่รอดและเพื่อความจริงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ในขณะที่พวกเขาเดินไปตามทางเดินที่มืดมิดและเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง เสียงกระซิบจากความมืดมิดก็ดังเข้ามาในความคิดของภาคภูมิ เสียงนั้นไม่ชัดเจน แต่เขารู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามา

มันคือเสียงของ ‘เงาจักรวาล’ ที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ หรือเป็นเพียงจินตนาการของเขาเอง?

เขาไม่รู้ แต่เขาก็รู้ว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับมัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม