ตอนที่ 227 — ห้วงว่างเปล่าและแสงสว่างสุดท้าย

ทันทีที่ธาวินก้าวผ่านประตูมิติ เขาก็พบว่าตัวเองลอยคว้างอยู่ในห้วงอวกาศที่มืดมิดอย่างแท้จริง มันไม่ใช่ความมืดของอวกาศที่เขารู้จัก แต่เป็นความมืดที่ไร้ซึ่งดวงดาว แสง หรือแม้แต่ความร้อน มันคือ 'มิติแห่งความว่างเปล่า' ‌ซึ่งเป็นอาณาจักรของ 'เงา' ธาวินรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกบีบอัดจากทุกทิศทาง จิตใจถูกกัดกินด้วยความหนาวเหน็บและความสิ้นหวังที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ

เสียงกระซิบที่ไร้ที่มาดังก้องในโสตประสาทของเขา มันไม่ใช่เสียงที่ชัดเจน แต่เป็นคลื่นความคิดที่พยายามจะบงการให้เขายอมแพ้ ให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของความว่างเปล่า ธาวินพยายามต้านทานมันด้วยพลังแห่งการสร้างที่ไหลเวียนอยู่ในตัว ​แสงสีฟ้าอ่อนส่องประกายออกมาจากชุดอวกาศของเขาเล็กน้อย พยายามขับไล่ความมืดมิดรอบตัว

"ธาวิน! คุณอยู่ในมิติของ 'เงา' แล้ว!" เสียงของอควาดังก้องในระบบสื่อสารของเขา "จงมุ่งหน้าไปยัง 'แกนกลางพลังงาน' ‍ของมัน! มันคือจุดที่พลังงานทั้งหมดถูกรวมศูนย์ไว้!"

ธาวินมองไปรอบๆ เขาไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืดมิดที่ไร้ขอบเขต แต่เขาก็ยังคงรู้สึกถึง 'แรงดึงดูด' บางอย่างที่อยู่เบื้องลึก มันไม่ใช่แรงดึงดูดทางกายภาพ แต่เป็นแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณ ‌ที่พยายามจะดึงเขาเข้าไปในความว่างเปล่า

เขารู้ว่านั่นคือทิศทางของแกนกลางของ 'เงา' เขาใช้พลังแห่งการสร้างในการขับเคลื่อนตัวเองไปข้างหน้าอย่างช้าๆ พยายามแหวกว่ายผ่านความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด

ในขณะที่เขาเดินทางลึกเข้าไปในมิติแห่งความว่างเปล่า ภาพต่างๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา มันไม่ใช่ภาพที่ชัดเจน แต่เป็นภาพที่พร่ามัว ‍คล้ายกับความทรงจำที่ถูกบิดเบือน ธาวินเห็นภาพของกาแล็กซีต่างๆ ที่ถูก 'เงา' กลืนกิน เห็นภาพของอารยธรรมที่รุ่งเรืองที่ต้องล่มสลายลงด้วยพลังของความว่างเปล่า

เขารู้สึกถึงความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง และความกลัวของสิ่งมีชีวิตนับล้านที่เคยต้องเผชิญหน้ากับ ​'เงา' มันเป็นความรู้สึกที่หนักอึ้งเกินกว่าที่เขาจะรับไหว

"อย่าให้มันครอบงำคุณ ธาวิน!" อควาเตือน "มันพยายามจะใช้ความกลัวและความสิ้นหวังของคุณเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตัวเอง!"

ธาวินพยายามรวบรวมสมาธิ เขานึกถึงใบหน้าของลูกทีม นึกถึงความหวังของมนุษยชาติ และนึกถึงพลังแห่งการสร้างที่อยู่ในตัวเขา ​เขารู้ว่าเขาจะต้องไม่ยอมแพ้

เมื่อเขาเดินทางลึกเข้าไปอีก เขาก็เริ่มมองเห็น 'แสง' เล็กๆ ที่อยู่ห่างออกไป แสงนั้นไม่ได้สว่างเจิดจ้า แต่เป็นแสงที่ริบหรี่ คล้ายกับแสงเทียนที่กำลังจะดับลง

ธาวินรู้ว่านั่นคือ ​'แกนกลางพลังงาน' ของ 'เงา' มันเป็นจุดที่พลังงานทั้งหมดของมันถูกรวมศูนย์ไว้ และเป็นจุดที่เขาจะต้อง 'ตัดการเชื่อมต่อ'

เมื่อเขาเข้ามาใกล้ 'แกนกลางพลังงาน' เขาก็พบว่ามันไม่ใช่แค่แสงธรรมดา แต่มันคือ 'ดวงวิญญาณ' ที่บิดเบี้ยวของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง ที่ถูก 'เงา' กลืนกินและควบคุมไว้ มันเป็นภาพที่น่าสะเทือนใจและน่าหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน

"นั่นคือ 'แกนกลาง' ของมัน ธาวิน" อควาอธิบาย "มันคือ 'จิตสำนึก' ที่ถูกดูดกลืนและบิดเบือนโดยความว่างเปล่า"

ธาวินรู้สึกถึงความลังเล เขาจะสามารถทำลายสิ่งนี้ได้จริงๆ หรือ? มันไม่ใช่แค่พลังงาน แต่เป็น 'จิตสำนึก' ของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง

แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ถ้าเขาไม่ทำลายมัน 'เงา' ก็จะยังคงแผ่ขยายออกไป กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในกาแล็กซี

ธาวินรวบรวมพลังแห่งการสร้างทั้งหมดที่มี แสงสีฟ้าอ่อนส่องประกายออกมาจากตัวเขาอย่างเจิดจ้า มันเป็นแสงที่อบอุ่นและทรงพลัง พยายามขับไล่ความมืดมิดรอบตัว

เขายื่นมือออกไปข้างหน้า แสงสีฟ้าอ่อนส่องประกายออกมาจากปลายนิ้วของเขา มันเริ่มก่อตัวเป็นลำแสงพลังงานที่พุ่งตรงไปยัง 'แกนกลางพลังงาน' ของ 'เงา'

ลำแสงพลังงานของธาวินปะทะเข้ากับ 'แกนกลาง' ของ 'เงา' ในทันที เกิดการปะทะกันของแสงและความมืดมิด พลังงานมหาศาลปะทะกันในห้วงว่างเปล่า แสงสีฟ้าอ่อนพยายามจะทำลายความมืดมิด ในขณะที่ความมืดมิดก็พยายามจะดูดกลืนแสงนั้น

ธาวินรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่รุนแรง ราวกับว่าจิตใจและร่างกายของเขากำลังถูกฉีกกระชาก พลังงานของ 'เงา' พยายามจะเข้าครอบงำเขา พยายามจะดูดกลืนพลังแห่งการสร้างของเขาไป

แต่ธาวินไม่ยอม เขานึกถึงความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติ นึกถึงลูกทีมที่รอคอยเขาอยู่ นึกถึงความรับผิดชอบที่เขาแบกรับไว้

เขาใช้พลังทั้งหมดที่มี พยายามรวมศูนย์พลังแห่งการสร้างให้แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ลำแสงพลังงานสีฟ้าอ่อนสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ พยายามจะทำลาย 'แกนกลาง' ของ 'เงา' ให้สิ้นซาก

ภายนอกมิติแห่งความว่างเปล่า ในห้องควบคุมของ 'ดวงตาแห่งอควา' เมธาวีกำลังเฝ้าดูหน้าจอแสดงผลด้วยความกังวล ค่าพลังงานของประตูมิติผันผวนอย่างรุนแรง บ่งบอกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือดที่กำลังเกิดขึ้นภายในมิติของ 'เงา'

"ธาวินกำลังต่อสู้กับมันอยู่!" เมธาวีรายงาน "พลังงานของเขากำลังพุ่งสูงขึ้น! แต่ 'เงา' ก็กำลังพยายามต้านทานอย่างรุนแรง!"

นนทกรกระชับปืนไรเฟิลแน่นขึ้น เขามองไปยังประตูมิติที่ยังคงเปิดอยู่ "หัวหน้าต้องกลับมาให้ได้!"

ลลินภาวนาในใจ เธอรู้ดีว่านี่คือการเดิมพันครั้งสุดท้ายของพวกเขา

ในขณะเดียวกัน ภายในมิติแห่งความว่างเปล่า การต่อสู้ก็ดำเนินไปอย่างดุเดือด ธาวินรู้สึกถึงความอ่อนแรงที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่เขาก็ยังคงไม่ยอมแพ้ เขานึกถึงคำพูดของอควา นึกถึงความหมายของ 'ผู้พิทักษ์'

เขาปิดตาลง รวบรวมพลังทั้งหมดที่มีเข้าสู่ลำแสงพลังงานสีฟ้าอ่อน พลังแห่งการสร้างที่แท้จริงได้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแล้ว

ลำแสงพลังงานสีฟ้าอ่อนสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันแข็งแกร่งกว่าครั้งไหนๆ มันพุ่งเข้าใส่ 'แกนกลาง' ของ 'เงา' อย่างรุนแรง

แล้วจู่ๆ 'แกนกลาง' ของ 'เงา' ก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงที่ริบหรี่อยู่ภายในเริ่มกะพริบถี่ๆ ก่อนที่มันจะแตกสลายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เมื่อ 'แกนกลาง' ของ 'เงา' ถูกทำลาย ความมืดมิดที่ไร้ขอบเขตก็เริ่มจางหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่จริง มิติแห่งความว่างเปล่าก็เริ่มกลับคืนสู่สภาพปกติอย่างช้าๆ

ธาวินรู้สึกถึงความโล่งใจอย่างสุดซึ้ง ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังที่เคยกัดกินจิตใจของเขาหายไปหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความสงบและความอ่อนล้า

"ธาวิน! คุณทำสำเร็จแล้ว!" เสียงของอควาดังก้องในระบบสื่อสารของเขา "แกนกลางของ 'เงา' ถูกทำลายแล้ว! มันไม่สามารถคุกคามมิติของเราได้อีกต่อไปแล้ว!"

ธาวินรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่พยายามจะดึงเขากลับไปยังประตูมิติ เขาใช้พลังแห่งการสร้างที่ยังคงเหลืออยู่ในการขับเคลื่อนตัวเองกลับไป

เมื่อเขามาถึงประตูมิติ เขาก็พบว่ามันกำลังจะปิดลงอย่างช้าๆ แต่เขาก็ยังคงพยายาม เขาพุ่งตัวเข้าไปในประตูมิติด้วยพลังทั้งหมดที่มี

ภายนอกมิติแห่งความว่างเปล่า ประตูมิติที่อยู่หน้า 'ดวงตาแห่งอควา' กำลังกะพริบถี่ๆ ก่อนที่ร่างของธาวินจะปรากฏขึ้นจากความมืดมิด

เขาตกลงสู่พื้นห้องควบคุมอย่างแรง ชุดอวกาศของเขาเสียหายหลายจุด ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่แววตาของเขาก็ยังคงส่องประกายสีฟ้าอ่อนอย่างสงบ

"หัวหน้า!" ลลินร้องด้วยความดีใจ เธอรีบวิ่งเข้าไปประคองเขา

เมธาวีและนนทกรก็เข้ามาใกล้เช่นกัน พวกเขามองหน้าธาวินด้วยความโล่งใจและภาคภูมิใจ

"ผม... ผมทำสำเร็จแล้ว" ธาวินพึมพึม น้ำเสียงของเขาแหบพร่า แต่ก็เต็มไปด้วยชัยชนะ

อควาลอยมาอยู่ตรงหน้าธาวิน แสงสีฟ้าอ่อนของมันสว่างจ้าขึ้น "คุณคือ 'ผู้พิทักษ์' ที่แท้จริง ธาวิน คุณได้ช่วยกาแล็กซีของเราให้พ้นจากภัยคุกคามของ 'เงา' แล้ว"

ทุกคนในห้องโถงรู้สึกถึงความโล่งใจอย่างสุดซึ้ง พวกเขากอดกันแน่น ความหวาดกลัวที่เคยครอบงำพวกเขามานานหลายวันหายไปหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความสุขและความหวัง

'เงา' ได้ถูกกำจัดไปแล้ว มนุษยชาติรอดพ้นจากภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ และนี่คือจุดเริ่มต้นของยุคใหม่ ยุคที่มนุษยชาติจะสามารถสำรวจจักรวาลได้อย่างปลอดภัยอีกครั้ง

แต่ธาวินรู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ การเดินทางที่จะนำพามนุษยชาติไปสู่ยุคทองแห่งการสำรวจและสร้างสรรค์

---