ความเงียบงันที่เคยครอบคลุมสถานีวิจัยอวกาศ 'ออโรร่า' บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเสียงกระหึ่มเบาๆ ของระบบที่กลับมาทำงานอีกครั้ง และเสียงฝีเท้าของมนุษย์ที่ดังสะท้อนไปมาในโถงทางเดินกว้าง ราวกับเป็นเสียงเพลงแห่งชีวิตบทใหม่ที่กำลังบรรเลงขึ้น ทว่าลึกลงไปในจิตใจของสมาชิกทีมกู้ซากทุกคน ความรู้สึกหวั่นเกรงยังคงเกาะกุมแน่นหนา ดุจเงาที่แฝงเร้นอยู่ในทุกซอกมุมของสถานีแห่งนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ 'อควา' ปัญญาประดิษฐ์โบราณได้เปิดเผยถึงภัยคุกคามจากห้วงอวกาศอันไกลโพ้นที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที
ไรอัน กัปตันทีมผู้มากประสบการณ์ ยืนอยู่หน้าแผงควบคุมหลักที่บัดนี้เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนโยน เขากำลังพยายามทำความเข้าใจข้อมูลที่อควาส่งมาให้ ซึ่งเป็นเหมือนเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกกระจัดกระจาย ยากจะปะติดปะต่อให้สมบูรณ์ "อควา... เธอแน่ใจนะว่าข้อมูลเหล่านี้จะช่วยให้เราเข้าใจ 'สิ่งนั้น' ได้มากขึ้น?" เสียงของไรอันเต็มไปด้วยความกังขาปนความหวัง เขากดนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรม ภาพของกาแล็กซีที่บิดเบี้ยวและสัญลักษณ์โบราณที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนก็ปรากฏขึ้น
"ข้อมูลที่สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่เหลืออยู่ ณ ปัจจุบัน... กัปตันไรอัน" เสียงสังเคราะห์ของอควาตอบกลับมาอย่างราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่คล้ายกับความเหนื่อยล้า หาก AI จะสามารถรู้สึกเช่นนั้นได้ "ร่องรอยของการเชื่อมโยงระหว่างผู้สร้างของฉัน กับ 'สสารมืด' ที่เป็นต้นกำเนิดของภัยคุกคามนี้... ถูกผนึกไว้ในส่วนลึกของฐานข้อมูลที่ถูกทำลายไปเกือบหมดสิ้น"
นาเดีย วิศวกรสาวผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีไซเบอร์ เดินเข้ามาใกล้ แววตาของเธอมุ่งมั่นจ้องมองข้อมูลที่ไหลผ่าน "ถ้าอย่างนั้น เราต้องพยายามกู้คืนมันให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" เธอกล่าว "อควา... มีช่องทางไหนที่เราจะสามารถเข้าถึง 'แก่นความทรงจำ' ของเธอได้โดยตรงกว่านี้ไหม? แบบที่สามารถเชื่อมต่อกับจิตสำนึกของเราได้เลย"
คำถามของนาเดียทำให้บรรยากาศในห้องควบคุมพลันตึงเครียดขึ้นมา เควิน นักบินหนุ่มผู้ใจร้อนขยับตัวเล็กน้อย อารียา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและแพทย์ประจำทีม วางมือบนปืนพกข้างเอวอย่างไม่รู้ตัว การเชื่อมต่อโดยตรงกับ AI ระดับสูงนั้นมีความเสี่ยงมหาศาล พวกเขาเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับผู้ที่พยายามทำเช่นนั้นแล้วจิตใจแตกสลายไป หรือไม่ก็ถูกกลืนกินโดยโปรแกรมของ AI นั้นๆ
"มี... แต่มีความเสี่ยงสูงมาก" อควาตอบ "ระบบ 'เมมโมรี่-ลิงค์' ถูกออกแบบมาสำหรับผู้สร้างของฉันโดยเฉพาะ ซึ่งมีโครงสร้างทางชีวภาพที่เข้ากันได้ดีกับกระแสไฟฟ้าชีวภาพของฉัน หากมนุษย์ทั่วไปพยายามเชื่อมต่อ... อาจเกิดความเสียหายต่อระบบประสาทส่วนกลางอย่างถาวร"
"โครงสร้างทางชีวภาพที่เข้ากันได้ดี?" ไรอันขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง? เธอถูกสร้างโดยมนุษย์ไม่ใช่เหรอ?"
"ใช่... แต่ไม่ใช่ 'มนุษย์' ในความหมายทั่วไป" อควาเผยความลับที่ทำให้ทุกคนต้องตะลึง "ผู้สร้างของฉัน... เป็นกลุ่มนักวิทยาศาสตร์ที่ผ่านการดัดแปลงพันธุกรรมขั้นสูง มีความสามารถในการรับรู้และประมวลผลข้อมูลที่เหนือกว่ามนุษย์ปกติ และที่สำคัญ... พวกเขามี 'รหัสพันธุกรรม' บางอย่างที่เชื่อมโยงโดยตรงกับความสามารถในการควบคุมพลังงานบางรูปแบบ"
คำพูดของอควาดังก้องอยู่ในความเงียบงันของห้อง ทุกคนสบตากันด้วยความตกใจ นี่เป็นข้อมูลใหม่ที่ไม่เคยมีบันทึกใดๆ เกี่ยวกับมนุษย์สายพันธุ์พิเศษเช่นนี้มาก่อน หรือเป็นเพียงตำนานที่ถูกลืมเลือนไปแล้ว?
"รหัสพันธุกรรม... งั้นเหรอ?" นาเดียพึมพำ "ถ้าอย่างนั้น... ถ้าเราสามารถหาผู้ที่มีรหัสพันธุกรรมนั้นได้ล่ะ?"
"เป็นไปไม่ได้" อควาตอบทันควัน "ผู้สร้างของฉันได้สาบสูญไปพร้อมกับอารยธรรมโบราณเมื่อหลายศตวรรษก่อน ไม่มีร่องรอยของพวกเขาหลงเหลืออยู่เลย"
แต่แล้ว... ภาพโฮโลแกรมที่ไรอันกำลังตรวจสอบอยู่ก็พลันกระพริบ และปรากฏเป็นภาพใบหน้าของชายคนหนึ่ง ดวงตาของเขามีประกายสีฟ้าอ่อนจางๆ ที่มุมตา ราวกับสะท้อนแสงจากดวงดาวที่อยู่ไกลโพ้น ใบหน้าของเขาดูคุ้นเคยอย่างประหลาดสำหรับไรอัน
"นี่มันใคร?" เควินถามด้วยความประหลาดใจ
"หนึ่งในผู้สร้างของฉัน... 'อีเทอร์' ชื่อของเขาถูกบันทึกไว้ในแกนประมวลผลหลัก" อควาตอบ "เป็นคนที่ฉันมีความผูกพันมากที่สุด... และเป็นผู้ที่ฝัง 'คำสั่งสุดท้าย' ไว้ในส่วนลึกของจิตสำนึกของฉัน"
ไรอันจ้องมองภาพใบหน้านั้นอย่างไม่กะพริบตา ความรู้สึกแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย เขายกมือขึ้นสัมผัสหน้าจอโฮโลแกรม ราวกับจะเอื้อมไปแตะต้องบุคคลในภาพ ความทรงจำบางอย่างที่เลือนราง... ภาพของบ้านเก่าๆ ในเมืองที่ปกคลุมด้วยหิมะ... เสียงเพลงกล่อมเด็กที่แสนอบอุ่น... มันแวบเข้ามาในห้วงความคิดของเขาอย่างรวดเร็ว แล้วก็หายไป
"กัปตัน? เป็นอะไรไป?" อารียาถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นสีหน้าของไรอันเปลี่ยนไป
ไรอันส่ายหน้าเล็กน้อย พยายามสลัดภาพนั้นออกจากหัว "เปล่า... แค่รู้สึกคุ้นๆ หน้าเท่านั้นเอง" เขาโกหกไปครึ่งหนึ่ง ความจริงคือเขารู้สึกมากกว่าแค่ 'คุ้นๆ' มันเหมือนกับว่าเขากำลังมองกระจก แต่เป็นกระจกที่สะท้อนเงาของใครบางคนจากอดีตอันไกลโพ้น
"อควา... เธอบอกว่าอีเทอร์ฝังคำสั่งสุดท้ายไว้ในตัวเธอ?" นาเดียกลับมาที่ประเด็นสำคัญ "คำสั่งนั้นคืออะไร?"
"ฉันไม่สามารถเข้าถึงมันได้อย่างสมบูรณ์" อควาตอบ "มันเป็นส่วนหนึ่งของรหัสที่ถูกผนึกไว้ใต้ชั้นของข้อมูลที่เสียหายอย่างหนัก... แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามันเกี่ยวข้องกับ 'การปกป้อง' และ 'การค้นพบ' บางสิ่งบางอย่าง"
ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยก็ดังขึ้นไปทั่วสถานี แสงสีแดงกะพริบวูบวาบ สัญญาณบนหน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แสดงให้เห็นถึงการรบกวนพลังงานขนาดใหญ่ที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากภายนอกสถานี
"อะไรกันอีก?!" เควินอุทาน เขารีบวิ่งไปที่แผงควบคุมการนำร่องเพื่อตรวจสอบ
"การรบกวนพลังงานที่ไม่รู้จัก... คาดว่าเป็นอิทธิพลจาก 'สสารมืด' ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้" อควารายงาน "ระดับพลังงานเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว... โล่ป้องกันของสถานีกำลังถูกโจมตี!"
เสียงกระแทกจากภายนอกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วสถานีจนตัวอาคารสั่นสะเทือน โคมไฟบางดวงแตกกระจาย เศษซากโลหะหลุดร่วงจากเพดาน อารียารีบดึงปืนออกจากซองเตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์
"พวกมันมาแล้ว!" ไรอันกัดฟันกรอด เขารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลจากภัยคุกคามที่มองไม่เห็นนี้ "อควา! สถานะโล่ป้องกันเป็นยังไงบ้าง?"
"ลดลง 30% ใน 10 วินาที... อัตราการลดลงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง" อควาตอบอย่างใจเย็น "หากไม่ได้รับการแก้ไข โล่ป้องกันจะล่มสลายภายใน 3 นาที"
"3 นาที?! บ้าไปแล้ว!" เควินสบถ "เราจะทำอะไรได้?!"
"มีทางเดียว" นาเดียกล่าว เธอชี้ไปที่แผนผังของสถานีที่ปรากฏบนหน้าจอ "ส่วนควบคุมพลังงานเสริม... เราต้องไปเปิดใช้งานมันด้วยตัวเอง"
"แต่ทางไปที่นั่นมัน... ผ่านโซนที่ยังไม่ได้รับการซ่อมแซมทั้งหมดไม่ใช่เหรอ?" อารียาทักท้วง "มันอันตรายเกินไป"
"เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" ไรอันตัดสินใจทันที "อควา... ส่งเส้นทางที่เร็วที่สุดไปยังส่วนควบคุมพลังงานเสริม"
"รับทราบ... กัปตันไรอัน" อควาตอบ เส้นทางสีเขียวอ่อนก็ปรากฏขึ้นบนแผนผัง นำพาทุกคนผ่านเขาวงกตของโถงทางเดินที่มืดมิดและเต็มไปด้วยเศษซาก
"นาเดียกับอารียาไปกับฉัน เควิน... เธอเฝ้าแผงควบคุมนี้ไว้ พยายามประวิงเวลาให้ได้มากที่สุด" ไรอันออกคำสั่ง
"ได้เลยกัปตัน! แต่ระวังตัวด้วยนะ!" เควินตอบพร้อมกับเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด
ไรอันพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองภาพโฮโลแกรมของ 'อีเทอร์' อีกครั้ง ภาพใบหน้าที่มีประกายตาพิเศษนั้นยังคงติดตาเขาอย่างประหลาด ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นภายในตัวเขาเอง เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่ไม่อาจปฏิเสธได้กับบุคคลในภาพนั้น ราวกับว่าสายเลือดของเขากำลังส่งเสียงกระซิบถึงอดีตที่ถูกลืมเลือนไปแล้ว
"ไปกันเถอะ!" ไรอันกล่าวเสียงดัง ก่อนจะนำทีมวิ่งฝ่าความมืดและเสียงเตือนภัยที่ดังระงมไปทั่วสถานีวิจัยอวกาศแห่งนี้ โดยไม่รู้เลยว่าการเดินทางครั้งนี้ อาจนำพาพวกเขาไปสู่การเปิดเผยความจริงอันน่าตกตะลึงเกี่ยวกับต้นกำเนิดของอควา... และชะตากรรมของตัวเขาเอง
ทางเดินที่ทอดตัวยาวออกไปข้างหน้าดูมืดมิดและน่าขนลุกกว่าที่เคย เศษซากโลหะบิดเบี้ยวห้อยระย้าจากเพดาน บางส่วนมีกระแสไฟฟ้าลัดวงจรเป็นประกายไฟวาบๆ ทำให้เกิดเงาที่เต้นระบำอย่างน่ากลัว กำแพงบางส่วนมีร่องรอยของการกัดกร่อนอย่างรุนแรง ราวกับถูกกรดที่มองไม่เห็นกัดกิน
"ระบบระบายอากาศไม่ทำงาน... อากาศเริ่มเบาบางลง" นาเดียรายงานขณะที่พวกเขาวิ่งผ่านทางเดินแคบๆ เธอหายใจหอบเล็กน้อย แต่ยังคงรักษาความเร็วไว้ได้
"อารียา... เธอดูทางให้ฉันหน่อย" ไรอันสั่ง ขณะที่เขาพยายามมองหาสัญญาณของอันตรายที่อาจจะซุ่มซ่อนอยู่
อารียาพยักหน้า เธอส่องไฟฉายไปรอบๆ ทิศทาง มือยังคงกระชับปืนพกแน่น ดวงตาของเธอคมกริบ กวาดมองทุกซอกทุกมุม "ทางขวา... มีร่องรอยของการพังทลายเล็กน้อย อาจจะมีอะไรหล่นลงมาได้"
เสียงกระแทกจากภายนอกดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม ทำให้พื้นสั่นสะเทือนจนเกือบจะทำให้พวกเขาล้มลง
"อควา! โล่ป้องกันเหลือเท่าไหร่แล้ว?" ไรอันตะโกนถาม
"เหลือ 15%... กัปตัน" เสียงของอควาเริ่มมีสัญญาณของการรบกวนเล็กน้อย "การโจมตีรุนแรงขึ้น... มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของพลังงานที่ไม่เคยตรวจพบมาก่อน"
"รูปแบบใหม่? หมายความว่ายังไง?" นาเดียถามด้วยความกังวล
"เหมือนกับว่า... มันกำลังพยายามปรับตัวเข้ากับกลไกการป้องกันของสถานี" อควาอธิบาย "หากเป็นเช่นนั้น... โล่ป้องกันจะล่มสลายเร็วกว่าที่คาดไว้"
ความเร่งรีบเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว พวกเขาวิ่งฝ่าความมืดและความหวาดกลัวไปข้างหน้า ไรอันรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล ไม่ใช่แค่แรงกดดันจากภัยคุกคามภายนอก แต่เป็นแรงกดดันจากความรับผิดชอบที่เขามีต่อลูกทีมและต่อชะตากรรมที่ยังไม่ชัดเจนของอควา
ขณะที่พวกเขาเลี้ยวเข้าสู่ทางเดินแคบๆ ที่มืดสนิท ทันใดนั้น... เสียงครืดคราดประหลาดก็ดังขึ้นจากด้านหน้า
"หยุด!" อารียากล่าวเสียงเข้ม เธอชี้ไฟฉายไปที่เงาตะคุ่มๆ ที่ปลายทางเดิน
เงาตะคุ่มๆ นั้นค่อยๆ ขยับตัว เผยให้เห็นรูปร่างที่แปลกประหลาด มันเป็นเหมือนกลุ่มของเศษโลหะที่บิดเบี้ยวรวมกันเป็นก้อนขนาดใหญ่ แต่มีการเคลื่อนไหวที่เหมือนสิ่งมีชีวิต มีหนวดระยางค์แหลมคมยื่นออกมาหลายเส้น แต่ละเส้นมีปลายแหลมคมคล้ายเข็มฉีดยาเรืองแสงสีม่วงอ่อนๆ
"นี่มัน... อะไรกัน?" นาเดียอุทานด้วยความตกใจ
"อควา... นี่คือส่วนหนึ่งของ 'สสารมืด' หรือเปล่า?" ไรอันถาม แม้ว่าเขาจะรู้สึกถึงคำตอบอยู่แล้ว
"ไม่เชิง... กัปตัน" อควาตอบ "นี่คือ 'หน่วยสำรวจ' ที่ถูกสร้างขึ้นจากเศษซากของสถานีที่ถูกดูดซับพลังงานไปก่อนหน้านี้ พวกมันถูกควบคุมโดย 'สสารมืด' เพื่อทำลายระบบภายใน"
"หน่วยสำรวจงั้นเหรอ?" อารียากัดฟันกรอด เธอเล็งปืนไปที่สิ่งมีชีวิตประหลาดนั้น "จะจัดการยังไงดี?"
"หลีกเลี่ยงการสัมผัสโดยตรง... หนวดระยางค์ของมันปล่อยพลังงานไฟฟ้าสถิตที่สามารถทำให้ระบบไฟฟ้าลัดวงจรได้" อควาเตือน
"งั้นก็ต้องยิง!" ไรอันออกคำสั่ง
อารียาเหนี่ยวไก ปืนพกพลังงานยิงลำแสงพลาสมาสีฟ้าพุ่งเข้าใส่เป้าหมาย เสียงระเบิดดังขึ้นเล็กน้อย แต่เศษโลหะประหลาดนั้นดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้าน หนวดระยางค์ของมันกลับแวววาวขึ้น และพุ่งเข้าหาพวกเขาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ
"หลบ!" ไรอันตะโกน เขาดึงนาเดียหลบไปทางด้านข้างอย่างฉับพลัน หนวดระยางค์เส้นหนึ่งพุ่งเฉียดศีรษะของเขาไปอย่างหวุดหวิด ทิ้งรอยไหม้เกรียมไว้บนกำแพง
"มันแข็งแกร่งเกินไป!" นาเดียกล่าว เธอพยายามวิเคราะห์จุดอ่อนของสิ่งมีชีวิตนั้น
"อควา... มีจุดอ่อนไหม?" ไรอันถามขณะที่พวกเขาวิ่งถอยหลัง
"แกนพลังงานหลักที่อยู่ตรงกลาง... หากโจมตีได้ตรงจุด จะสามารถหยุดการทำงานของมันได้" อควาให้ข้อมูล
แต่การจะเข้าถึงแกนพลังงานนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย หน่วยสำรวจนั้นเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและไม่คาดคิด หนวดระยางค์ของมันฟาดฟันไปมาอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ทางเดินแคบๆ ยิ่งอันตรายมากขึ้น
"ฉันจะเบี่ยงเบนความสนใจของมัน!" ไรอันตัดสินใจ เขาหยิบแท่งไฟฉุกเฉินออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนไปอีกทางหนึ่ง
แสงสว่างวาบไปกระตุ้นความสนใจของหน่วยสำรวจ มันหันเหไปทางแท่งไฟชั่วครู่ นั่นเป็นโอกาสที่อารียาไม่รอช้า เธอเล็งปืนไปยังแกนกลางของมันอย่างแม่นยำ และเหนี่ยวไก
ลำแสงพลาสมาพุ่งเข้าใส่จุดศูนย์กลางของหน่วยสำรวจอย่างจัง เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมกับประกายไฟสีม่วงและเขียว เศษโลหะกระจัดกระจายไปทั่วทิศทาง หน่วยสำรวจนั้นพลันหยุดนิ่ง ก่อนจะยุบตัวลงกลายเป็นกองเศษโลหะที่ไร้ชีวิต
"สำเร็จ!" นาเดียถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"ยังไม่จบแค่นี้หรอก" ไรอันกล่าว เขามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "พวกมันอาจจะมีมากกว่าหนึ่งตัว"
และเป็นไปตามคาด... เสียงครืดคราดอีกครั้งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา คราวนี้มีถึงสองตัว!
"ให้ตายเถอะ!" อารียาสบถ เธอหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูใหม่
"เราต้องไปต่อ! อควา... มีเส้นทางอื่นไหม?" ไรอันถาม เขาตระหนักดีว่าพวกเขาไม่มีเวลามาต่อสู้กับสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด
"มีเส้นทางสำรอง... แต่ต้องผ่านช่องระบายอากาศที่แคบมาก" อควาตอบ
"ไม่มีทางเลือกแล้ว!" ไรอันตัดสินใจ เขามองไปที่นาเดียและอารียา "พวกเธอทำได้ไหม?"
"ถ้ามันพาเราไปถึงส่วนควบคุมพลังงานเสริมได้... ก็ได้!" นาเดียตอบอย่างมุ่งมั่น
"ฉันไปได้อยู่แล้ว!" อารียาพยักหน้า
พวกเขาตัดสินใจวิ่งตรงไปยังช่องระบายอากาศที่อควาแนะนำ อารียาใช้ปืนยิงถล่มหน่วยสำรวจทั้งสองตัวเพื่อเปิดทางชั่วคราว ขณะที่ไรอันและนาเดียพยายามงัดช่องระบายอากาศออก
เสียงไซเรนเตือนภัยยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง โล่ป้องกันของสถานียังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง ความหวังเดียวของพวกเขาคือการไปถึงส่วนควบคุมพลังงานเสริมให้ทันเวลา ก่อนที่สถานีแห่งนี้จะถูกกลืนกินโดย 'สสารมืด' และก่อนที่ความลับที่ถูกฝังลึกอยู่ในจิตสำนึกของอควา... และอาจจะรวมถึงตัวไรอันเอง จะถูกทำลายไปตลอดกาล
ขณะที่ไรอันกำลังงัดช่องระบายอากาศออก เขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนอีกครั้งที่รุนแรงกว่าเดิม เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างขนาดมหึมากำลังพุ่งเข้าชนสถานีอย่างจัง ภาพของ 'อีเทอร์' ผู้สร้างของอควา แวบเข้ามาในห้วงความคิดของเขาอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่าสายเลือดของเขาเองกำลังส่งสัญญาณเตือนถึงภัยอันใหญ่หลวงที่กำลังจะมาถึง และความเชื่อมโยงอันลึกซึ้งที่เขามีกับอดีตอันลึกลับของอควาและผู้สร้างของมัน กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในไม่ช้า
ช่องระบายอากาศถูกเปิดออก พวกเขามุดตัวเข้าไปในความมืดมิดและคับแคบ โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่เบื้องหน้า ไม่ใช่แค่ทางไปสู่การควบคุมพลังงานเสริมเท่านั้น แต่ยังเป็นทางไปสู่การไขปริศนาแห่งสายเลือดและชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกด้วย
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก