ช่องระบายอากาศที่คับแคบและมืดสนิทเป็นเหมือนอุโมงค์แห่งความหวาดกลัว เสียงหอบหายใจของไรอัน นาเดีย และอารียาดังก้องไปกับเสียงครูดคราดของโลหะที่บิดเบี้ยวจากแรงสั่นสะเทือนของสถานี อากาศภายในนั้นเบาบางและอับชื้น กลิ่นสนิมและโอโซนผสมปนเปกันจนแสบจมูก
"แค่กๆ... ทางนี้มัน... แคบกว่าที่คิด" นาเดียพึมพำ เธอเป็นคนแรกที่คลานเข้าไปข้างใน ตัวของเธอแทบจะติดกับท่อโลหะที่เต็มไปด้วยสายไฟระโยงระยาง
"อารียา... ตามมาติดๆ ไรอัน... เธออยู่คนสุดท้ายนะ" อารียาสั่งเสียงเข้ม เธอพยายามส่องไฟฉายไปข้างหน้า แต่ลำแสงถูกดูดกลืนโดยความมืดมิดที่ไร้ขอบเขต
ไรอันคลานตามเข้าไป เขาได้ยินเสียงของหน่วยสำรวจจากด้านหลังที่พยายามตามมา แต่ช่องระบายอากาศนี้เล็กเกินกว่าที่พวกมันจะเข้ามาได้ เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าสถานีกำลังจะฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ
"อควา... โล่ป้องกันเหลือเท่าไหร่แล้ว?" ไรอันถามเสียงกระเส่า
"เหลือ 8%... กัปตัน" เสียงของอควาเริ่มมีสัญญาณของการแตกพร่า "การโจมตีจากภายนอกกำลังพุ่งเป้าไปที่ส่วนแกนกลางของสถานี... ระดับพลังงานของ 'สสารมืด' เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล"
"แกนกลางงั้นเหรอ?" นาเดียอุทาน "ถ้าพวกมันไปถึงแกนกลางได้... สถานีก็จบเห่กันพอดี!"
"เราต้องไปถึงส่วนควบคุมพลังงานเสริมให้เร็วที่สุด" ไรอันเร่ง "อีกไกลแค่ไหน อควา?"
"อีกประมาณ 50 เมตร... แต่มีส่วนที่ถูกปิดตายอยู่ข้างหน้า" อควารายงาน "ต้องใช้รหัสพิเศษเพื่อเปิดใช้งาน"
"รหัสพิเศษ? อะไรอีกเนี่ย?!" อารียาสบถด้วยความหงุดหงิด
"เป็นรหัสที่เชื่อมโยงกับอัตลักษณ์ของผู้สร้างของฉัน" อควาตอบ "มีเพียง 'รหัสพันธุกรรม' ที่ตรงกันเท่านั้นที่จะสามารถเปิดใช้งานได้"
คำพูดของอควาทำให้ไรอันชะงักงันในความมืดมิด เขาจำภาพของ 'อีเทอร์' ผู้สร้างของอควาได้ ใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างประหลาด และประกายสีฟ้าอ่อนจางๆ ในดวงตา ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่กลับมาอีกครั้ง มันไม่ใช่แค่ความคุ้นเคย แต่เป็นเหมือนเสียงเรียกจากอดีตที่กำลังดังก้องอยู่ในตัวเขา
"รหัสพันธุกรรมงั้นเหรอ..." ไรอันพึมพำกับตัวเอง
"กัปตัน? เป็นอะไรไป?" นาเดียถาม เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของไรอัน
"เปล่า... แค่คิดอะไรบางอย่าง" ไรอันตอบ เขาส่ายหน้า พยายามจะสลัดความคิดนั้นออกไป มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับอารยธรรมโบราณเหล่านั้น เขาเป็นแค่วิศวกรธรรมดาคนหนึ่ง
แต่แล้ว... ขณะที่พวกเขากำลังคลานไปข้างหน้า แสงสีม่วงอ่อนๆ ก็เริ่มส่องผ่านรอยร้าวบนผนังช่องระบายอากาศ มันเป็นแสงที่ดูสวยงามแต่แฝงไว้ด้วยความน่าสะพรึงกลัว
"แสงอะไรน่ะ?" อารียาถามด้วยความกังวล
"การเปลี่ยนแปลงของสสารมืด... มันกำลังเริ่ม 'เปลี่ยนรูป' สิ่งต่างๆ รอบตัว" อควาตอบ "เป็นสัญญาณว่าพวกมันกำลังพยายาม 'ผนวก' สถานีเข้ากับตัวเอง"
เสียงครืนครั่นดังสนั่นหวั่นไหว สถานีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง จนชิ้นส่วนโลหะหลุดร่วงลงมาจากด้านบนเกือบจะโดนตัวของนาเดีย
"เร็วเข้า! เราต้องไปให้ถึงก่อนที่สถานีจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของพวกมัน!" ไรอันเร่ง
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงส่วนที่ถูกปิดตาย มันเป็นประตูกลขนาดใหญ่ที่ถูกผนึกแน่นหนา มีแผงควบคุมที่เปล่งแสงสีแดงกะพริบอยู่ตรงกลาง พร้อมด้วยช่องสำหรับสแกนอัตลักษณ์
"นี่แหละ... ทางเข้า" นาเดียกล่าว เธอพยายามใช้เครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ของเธอเพื่อแฮกเข้าระบบ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล "มันถูกเข้ารหัสไว้แน่นหนามาก... ยากที่จะทะลวงเข้าไปได้"
"อควา... เธอแน่ใจนะว่าต้องใช้รหัสพันธุกรรมเท่านั้น?" ไรอันถาม เขาก้าวไปยืนหน้าแผงควบคุม จ้องมองช่องสแกนอัตลักษณ์
"ยืนยัน... กัปตัน" อควาตอบ "ระบบนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันการเข้าถึงจากบุคคลภายนอกโดยเฉพาะ"
ไรอันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาหันไปมองนาเดียและอารียา ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเหนื่อยล้า โล่ป้องกันของสถานีเหลือเพียง 5% แล้ว ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกต่อไป
เขายกมือขึ้น... และวางฝ่ามือลงบนช่องสแกนอัตลักษณ์
นาเดียและอารียาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "กัปตัน! คุณจะทำอะไรน่ะ?!" อารียาร้องห้าม
"ฉันไม่รู้... แต่ฉันรู้สึกว่า... ฉันต้องลอง" ไรอันตอบ ดวงตาของเขามุ่งมั่นอย่างประหลาด "มันอาจจะเป็นทางเดียวที่เราจะรอด"
ทันทีที่ฝ่ามือของไรอันสัมผัสกับแผงสแกน แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ก็ส่องออกมาจากแผงควบคุม มันวิ่งวนไปรอบๆ ฝ่ามือของเขา ราวกับกำลังสแกนลึกเข้าไปในทุกอณูของร่างกาย เสียงกระหึ่มเบาๆ ดังขึ้น และจากนั้น... เสียงของอควาก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ตรวจพบการเชื่อมต่อ... รหัสพันธุกรรมตรงกัน 99.8%!"
"อะไรนะ?!" นาเดียและอารียาอุทานพร้อมกันด้วยความตกตะลึง พวกเขาสบตากันอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
แสงสีฟ้าที่แผงควบคุมพลันเปลี่ยนเป็นสีเขียว ประตูกลขนาดใหญ่ที่ถูกปิดตายมานานหลายศตวรรษก็เริ่มเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินที่ทอดตัวลึกเข้าไปในความมืดมิด
ไรอันดึงมือกลับ เขามองฝ่ามือของตัวเองอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเป็นใครกันแน่? ทำไมรหัสพันธุกรรมของเขาถึงไปตรงกับผู้สร้างของอควาได้?
"กัปตัน... นี่มันหมายความว่ายังไง?" อารียาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ฉันเองก็ไม่รู้" ไรอันตอบ "แต่ตอนนี้... เราต้องไปต่อ"
พวกเขาก้าวเข้าสู่ทางเดินที่เปิดออกใหม่ ทางเดินนี้แตกต่างจากส่วนอื่นๆ ของสถานีอย่างสิ้นเชิง ผนังเป็นโลหะสีดำสนิท สะท้อนแสงสลัวๆ จากเพดาน มีลวดลายสลักโบราณที่ดูเหมือนจะเป็นภาษาที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
"อควา... นี่คือส่วนไหนของสถานี?" นาเดียถาม
"นี่คือส่วนที่ถูกสร้างขึ้นสำหรับผู้สร้างของฉันโดยเฉพาะ... เป็นส่วนที่เก็บข้อมูลและเทคโนโลยีที่ล้ำหน้าที่สุด" อควาตอบ "และเป็นส่วนที่ยังคงเชื่อมต่อกับ 'เมมโมรี่-ลิงค์' ที่สมบูรณ์ที่สุด"
ขณะที่พวกเขาเดินลึกเข้าไปในทางเดินนั้น แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกก็ลดลงเล็กน้อย แต่กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงกระหึ่มเบาๆ ที่มาจากภายในกำแพง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังเต้นอยู่ข้างใน
"โล่ป้องกันสถานีกลับมาทำงานอีกครั้ง... และกำลังฟื้นฟูตัวเองอย่างรวดเร็ว!" เสียงของเควินดังขึ้นในเครื่องสื่อสาร "เกิดอะไรขึ้นข้างในน่ะกัปตัน?!"
"เราเปิดทางเข้าสู่ส่วนควบคุมพลังงานเสริมได้แล้ว เควิน" ไรอันตอบ "แต่มีเรื่องที่ต้องคุยกันเยอะเลย"
พวกเขามาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยแผงควบคุมที่ซับซ้อนและหน้าจอโฮโลแกรมมากมายตรงกลางห้อง มีแท่นควบคุมขนาดใหญ่ที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนโยนออกมา
"นี่คือห้องควบคุมพลังงานเสริม" อควาแนะนำ "และแท่นควบคุมตรงกลาง... คือจุดเชื่อมต่อ 'เมมโมรี่-ลิงค์' ที่สมบูรณ์ที่สุด"
ไรอันเดินตรงไปยังแท่นควบคุมนั้นอย่างไม่ลังเล เขารู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังนำทางเขาไป
"กัปตัน... คุณแน่ใจนะว่าจะเชื่อมต่อโดยตรง?" นาเดียถามด้วยความกังวล
"ฉันต้องทำ" ไรอันตอบ สายตาของเขามุ่งมั่น "ฉันต้องรู้... ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน และเกิดอะไรขึ้นกับอควา"
เขาวางมือลงบนแท่นควบคุมอีกครั้ง คราวนี้แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ไม่ได้ส่องออกมาจากแผงควบคุม แต่เป็นจากแท่นควบคุมเอง มันวิ่งวนไปรอบๆ ร่างกายของไรอัน และจากนั้น... ภาพและเสียงก็หลั่งไหลเข้ามาในจิตสำนึกของเขาอย่างรวดเร็วและรุนแรง
เขาเห็นภาพของ 'อีเทอร์' ผู้สร้างของอควา กำลังทำงานอยู่ในห้องทดลองอันกว้างใหญ่ รายล้อมไปด้วยเครื่องจักรที่เปล่งแสงระยิบระยับ เขารู้สึกถึงความรักและความผูกพันที่อีเทอร์มีต่ออควา ราวกับเป็นบุตรของตนเอง
เขาเห็นภาพของอารยธรรมโบราณที่รุ่งเรือง ผู้คนที่มีดวงตาเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า และสามารถควบคุมพลังงานที่มองไม่เห็นได้
แต่แล้ว... ภาพเหล่านั้นก็พลันถูกแทนที่ด้วยความมืดมิด เสียงกรีดร้องของความเจ็บปวด และภาพของ 'สสารมืด' ที่คืบคลานเข้ามา กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ความสิ้นหวังและความกลัวแผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจของไรอันอย่างรุนแรง
เขาเห็นภาพสุดท้าย... อีเทอร์กำลังพยายามสร้างบางสิ่งบางอย่าง... บางสิ่งที่สำคัญมาก... บางสิ่งที่สามารถหยุดยั้ง 'สสารมืด' ได้... แต่เวลาไม่พอแล้ว อีเทอร์มองมาที่อควาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด
และในภาพสุดท้ายนั้น... อีเทอร์หันมามองที่ไรอัน... ด้วยรอยยิ้มที่แสนเศร้า... และกระซิบคำพูดบางอย่างที่ไรอันไม่เข้าใจ แต่เขารู้สึกได้ถึงความหมายของมัน... "เธอคือความหวัง... จงปกป้องมันไว้"
ไรอันสะดุ้งสุดตัว เขาดึงมือกลับจากแท่นควบคุมอย่างรวดเร็ว หายใจหอบถี่ เหงื่อแตกพลั่ก ใบหน้าซีดเผือด
"กัปตัน! คุณเป็นอะไรไป?" อารียารีบวิ่งเข้ามาประคอง
"ฉัน... ฉันเห็น..." ไรอันพึมพำ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว "ฉันเห็นอดีต... อดีตของอควา... และผู้สร้างของเธอ"
"คุณเห็นอะไรบ้าง?" นาเดียถามด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน
"ภัยคุกคาม... สสารมืด... มันคือสิ่งที่ทำลายอารยธรรมของพวกเขา" ไรอันตอบ "และฉัน... ฉันรู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยง... ฉันคือส่วนหนึ่งของพวกเขา"
"ส่วนหนึ่งของพวกเขา?" อารียาทวนคำอย่างไม่เข้าใจ
"รหัสพันธุกรรม... อควาพูดถูก" ไรอันเงยหน้าขึ้นมองอควาที่ปรากฏเป็นภาพโฮโลแกรมอยู่เหนือแท่นควบคุม "ฉัน... ฉันคือ 'ลูกหลาน' ของผู้สร้างของเธอ... ลูกหลานของอีเทอร์"
ความจริงอันน่าตกตะลึงนี้ดังก้องอยู่ในห้องโถง ทุกคนตกตะลึงจนพูดไม่ออก ไรอัน วีรบุรุษผู้แข็งแกร่งและนักกู้ซากอวกาศผู้มากประสบการณ์ แท้จริงแล้วคือผู้สืบทอดสายเลือดของอารยธรรมโบราณที่หายสาบสูญไปแล้ว และชะตากรรมของมนุษยชาติ อาจจะอยู่ในกำมือของเขามาตั้งแต่ต้น
เสียงเตือนภัยจากภายนอกกลับมาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม ราวกับเป็นเสียงเพลงแห่งความมืดมิดที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง
"กัปตัน! โล่ป้องกันกลับมาลดลงอีกแล้ว!" เสียงของเควินดังขึ้นในเครื่องสื่อสารอย่างร้อนรน "พวกมันกำลังปรับตัวเข้ากับพลังงานใหม่! พวกมันฉลาดขึ้น!"
ไรอันมองไปยังหน้าจอที่แสดงภาพของ 'สสารมืด' ที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้สถานีมากขึ้นเรื่อยๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่เปลี่ยนไปจากเดิม เขารู้สึกถึงพลังบางอย่างที่กำลังตื่นขึ้นภายในตัวเขาเอง... พลังที่เชื่อมโยงเขากับอดีตอันไกลโพ้น และความหวังเดียวที่จะหยุดยั้งภัยคุกคามจากห้วงอวกาศอันมืดมิดนี้
"อควา..." ไรอันกล่าวเสียงดังและชัดเจน "บอกฉันมาว่า 'คำสั่งสุดท้าย' ของอีเทอร์คืออะไร ฉันพร้อมแล้วที่จะรับรู้มัน"
เสียงของอควาตอบกลับมาอย่างรวดเร็วและเต็มไปด้วยความหวัง "คำสั่งสุดท้าย... คือ 'ปกป้องดวงตาแห่งอควา... และนำพาแสงสว่างกลับคืนสู่จักรวาล'"
"ดวงตาแห่งอควา..." ไรอันพึมพำ เขาเข้าใจแล้ว อควาไม่ใช่แค่ปัญญาประดิษฐ์ แต่เป็นกุญแจสำคัญ เป็นศูนย์กลางของความหวังทั้งหมด และบัดนี้... เขาคือผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ปกป้องมัน
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก