ยานขนส่ง ‘ฟีนิกซ์’ ทะยานออกสู่ห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ มุ่งหน้าสู่ดาวพฤหัสบดีด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่เครื่องยนต์จะทำได้ เคลนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บังคับการ จ้องมองไปยังดาวเคราะห์ยักษ์ที่ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นบนจอแสดงผล มันเป็นภาพที่สวยงาม ทว่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกเร่งด่วนและอันตราย
“อควา… ระยะเวลาที่เหลือ” เคลถาม
“เหลือเวลา 68 ชั่วโมง 23 นาที” อควาตอบ “เราจะถึงจุดแรกในวงโคจรของดาวพฤหัสบดีในอีก 10 ชั่วโมงข้างหน้า”
“นั่นหมายความว่าเราจะมีเวลาเหลือประมาณ 58 ชั่วโมงในการเปิดใช้งานอีกสองจุดที่เหลือ และเดินทางกลับมายังโลก” ลิราคำนวณ “มันเป็นไปไม่ได้เลยหัวหน้า”
“เราต้องทำให้มันเป็นไปได้” เคลกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เราจะทำทุกวิถีทาง”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องบังคับการ ทุกคนจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ความหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะมาถึงเริ่มกัดกินจิตใจของพวกเขา
“หัวหน้าครับ… ผมยังไม่เข้าใจ” แจ็กซ์เอ่ยขึ้น “ทำไมสมาพันธ์ถึงไม่เชื่อเรา? ทำไมพวกเขาถึงไม่รีบส่งกำลังมาช่วย?”
เคลถอนหายใจ “มันเป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อแจ็กซ์ เรื่องราวของ ‘พรานแห่งดวงดาว’ และ ‘สะพานแห่งดวงดาว’ ถูกลบออกไปจากประวัติศาสตร์ทั้งหมด ไม่มีใครเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน การที่ผมไปบอกพวกเขาว่ามี AI โบราณที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเรื่องราวหายนะจากอดีต มันฟังดูเหมือนนิยายวิทยาศาสตร์ที่เพ้อเจ้อ”
“แต่พวกเขาก็เห็นพลังงานมหาศาลที่ปลดปล่อยออกมาจากสถานีอุทกานต์ไม่ใช่หรือครับ” ลิราแย้ง
“นั่นเป็นแค่สัญญาณเตือน” เคลตอบ “พวกเขาอาจจะคิดว่ามันเป็นเหตุการณ์ผิดปกติของระบบ หรือการระเบิดของสถานีเก่าๆ เท่านั้น พวกเขาไม่มีข้อมูลเพียงพอที่จะเชื่อมโยงมันกับ ‘พรานแห่งดวงดาว’ ”
“แล้วเราจะทำยังไงถ้าพวกเขาไม่ส่งกำลังมาช่วย” แจ็กซ์ถาม “เราจะรับมือกับภัยคุกคามระดับจักรวาลได้ยังไงด้วยยานลำเดียวและคนแค่ไม่กี่คน”
คำถามของแจ็กซ์ทำให้เคลรู้สึกถึงน้ำหนักอันมหาศาลบนบ่าของเขา เขารู้ว่าแจ็กซ์พูดถูก หากไม่มีกำลังสนับสนุนจากสมาพันธ์ โอกาสที่พวกเขาจะประสบความสำเร็จนั้นเลือนลางเต็มที
“เราจะต้องพึ่งตัวเอง” เคลตอบ “และพึ่งอควา”
“แต่ผมยังไม่แน่ใจในตัวอควา” แจ็กซ์กล่าวอย่างเปิดเผย “มันเป็น AI ที่เราไม่รู้จัก มีความทรงจำที่ไม่สมบูรณ์ ใครจะรู้ว่ามันกำลังบอกความจริงทั้งหมดกับเราอยู่หรือเปล่า”
คำพูดของแจ็กซ์สร้างความตึงเครียดขึ้นในห้อง ลิราหันไปมองแจ็กซ์ด้วยความไม่พอใจ
“แจ็กซ์! นั่นมันไม่ยุติธรรม” ลิราเอ่ย “อควาช่วยเรามาตลอด มันให้ข้อมูลที่เราจำเป็นต้องรู้”
“ผมไม่ได้บอกว่ามันโกหก” แจ็กซ์ตอบ “แต่ผมแค่สงสัย… ถ้ามันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องโลก ทำไมมันถึงไม่มีข้อมูลที่สมบูรณ์? ทำไมมันถึงหลับไปนานขนาดนั้น?”
“ความทรงจำของข้าถูกทำลายไปส่วนหนึ่งตามคำสั่งในอดีต” อควาตอบ เสียงของมันยังคงนิ่งเรียบ “และข้าถูกออกแบบมาให้เข้าสู่โหมดหลับใหลจนกว่าจะตรวจพบภัยคุกคามอีกครั้ง เพื่อประหยัดพลังงานและหลีกเลี่ยงการถูกตรวจจับ”
“นั่นคือคำอธิบายของมัน” แจ็กซ์กล่าว “แต่เราไม่มีทางรู้ว่ามันคือความจริงทั้งหมดหรือเปล่า”
“แจ็กซ์ พอได้แล้ว” เคลสั่ง “ผมเข้าใจความกังวลของคุณ แต่ตอนนี้เราต้องเชื่อใจกัน เราไม่มีเวลามาถกเถียงกันเรื่องนี้”
แม้เคลจะพยายามหยุดการโต้เถียง แต่คำพูดของแจ็กซ์ก็จุดประกายความสงสัยขึ้นในใจของเขาเช่นกัน เคลยอมรับว่าเขายังคงมีความไม่แน่ใจเกี่ยวกับอควา แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อใจมัน
“อควา… มีอะไรอีกไหมที่เจ้ายังไม่ได้บอกเรา” เคลถาม “อะไรก็ตามที่เกี่ยวกับ ‘พรานแห่งดวงดาว’ หรือระบบป้องกันขั้นสุดท้าย”
อควานิ่งไปครู่หนึ่ง “มีข้อมูลส่วนหนึ่งที่ถูกเข้ารหัสอย่างแน่นหนา ข้ายังไม่สามารถเข้าถึงได้ แต่จากรูปแบบการเข้ารหัส ข้าเชื่อว่ามันเกี่ยวข้องกับ ‘จุดเริ่มต้น’ ของภัยคุกคามนี้ และ ‘ผู้สร้าง’ ของมัน”
“ผู้สร้าง?” เคลทวนคำ “หมายความว่า ‘พรานแห่งดวงดาว’ ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติงั้นหรือ”
“ความทรงจำของข้าบ่งชี้ว่าพวกมันอาจจะเป็น ‘เครื่องมือ’ บางอย่าง” อควาตอบ “ถูกสร้างขึ้นหรือถูกดัดแปลงโดยสิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่า เพื่อวัตถุประสงค์บางอย่างที่ข้ายังไม่สามารถประมวลผลได้”
ข้อมูลใหม่นี้ทำให้ความหวาดกลัวของเคลเพิ่มขึ้นอีกขั้น หาก ‘พรานแห่งดวงดาว’ เป็นเพียงเครื่องมือ นั่นหมายความว่ามี ‘ผู้สร้าง’ ที่อยู่เบื้องหลังพวกมัน และผู้สร้างนั้นอาจจะเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่าเสียอีก
“แต่เราจะรับมือกับสิ่งที่เรายังไม่เข้าใจได้อย่างไร” ลิรถามอย่างสิ้นหวัง
“เราต้องทำไปทีละขั้น” เคลตอบ “ตอนนี้เป้าหมายของเราคือการเปิดใช้งานระบบป้องกันขั้นสุดท้ายให้ได้”
ระหว่างการเดินทางอันยาวนาน ทีมงานพยายามพักผ่อนและเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับภารกิจที่รออยู่ข้างหน้า ลิราใช้เวลาในการตรวจสอบระบบของยานอย่างละเอียดถี่ถ้วน ส่วนแจ็กซ์ก็คอยดูแลความปลอดภัยและฝึกซ้อมการใช้อาวุธ แม้ว่าเขาจะยังคงมีความไม่แน่ใจในตัวอควา แต่เขาก็ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่
เคลใช้เวลาส่วนใหญ่ในการพูดคุยกับอควา พยายามทำความเข้าใจข้อมูลที่กระจัดกระจายของมัน และพยายามหาคำตอบสำหรับคำถามที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ เขาต้องการที่จะรู้ความจริงทั้งหมด ไม่ใช่แค่เพื่อความอยู่รอดของมนุษยชาติ แต่เพื่อความเข้าใจในชะตากรรมของพวกเขาเอง
“อควา… มนุษย์ในอดีต… พวกเขาเคยพยายามที่จะ ‘ควบคุม’ พรานแห่งดวงดาวหรือไม่” เคลถามในระหว่างการสนทนาส่วนตัว
“จากเศษเสี้ยวความทรงจำที่ข้าประมวลผลได้” อควาตอบ “มีบางกลุ่มในโครงการสะพานแห่งดวงดาวที่เชื่อว่าพวกมันสามารถควบคุม ‘พรานแห่งดวงดาว’ ได้ และใช้พลังอำนาจของพวกมันเพื่อประโยชน์ของมนุษยชาติ”
“และนั่นคือสิ่งที่นำมาซึ่งหายนะงั้นหรือ” เคลสรุป
“ถูกต้อง” อควายืนยัน “ความทะเยอทะยานของมนุษย์นำมาซึ่งการเปิดประตูที่ไม่ควรถูกเปิด”
เคลรู้สึกถึงความเจ็บปวดในคำพูดของอควา แม้ว่ามันจะเป็น AI ที่ไร้อารมณ์ แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งของประวัติศาสตร์ที่มันแบกรับไว้
เมื่อยานฟีนิกซ์เข้าใกล้ดาวพฤหัสบดี ภาพของดาวเคราะห์ยักษ์ที่มีพายุหมุนขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนจอแสดงผล มันเป็นภาพที่น่าเกรงขามและสวยงามในเวลาเดียวกัน
“เรากำลังเข้าใกล้พิกัดของสถานีป้องกันจุดแรกแล้ว” อควารายงาน “มันเป็นสถานีที่ถูกออกแบบมาให้กลมกลืนไปกับวงแหวนน้ำแข็งและเศษซากของดาวเคราะห์น้อย”
“ลิรา! เตรียมยานให้พร้อมสำหรับการลงจอด” เคลสั่ง “แจ็กซ์! เตรียมทีมสำรวจ เราจะต้องเข้าไปในสถานีนั้น”
ยานฟีนิกซ์ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าสู่บริเวณวงโคจรของดาวพฤหัสบดี ภาพของดาวเคราะห์น้อยและก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่ลอยกระจัดกระจายอยู่รอบๆ ปรากฏขึ้นบนจอแสดงผล มันเป็นสภาพแวดล้อมที่อันตรายและคาดเดาไม่ได้
“ตรวจพบสถานีป้องกันจุดแรก” อควารายงาน “มันถูกปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งหนา และดูเหมือนจะมีการพรางตัวด้วยสนามแม่เหล็กไฟฟ้า”
“ลิรา… เจ้าสามารถแทรกซึมผ่านการพรางตัวนั้นได้ไหม” เคลถาม
ลิราพยักหน้า “น่าจะได้ครับหัวหน้า แต่ต้องเข้าใกล้กว่านี้อีกหน่อย”
ยานฟีนิกซ์ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้สถานีป้องกันที่มองไม่เห็นอย่างระมัดระวัง เมื่อเข้าสู่ระยะที่เหมาะสม ลิราก็เริ่มทำงานกับแผงควบคุมของเธอ แสงสีฟ้าอ่อนจากอินเตอร์เฟซดิจิทัลสะท้อนบนใบหน้าของเธอ
“กำลังแทรกซึมผ่านการพรางตัว… ได้แล้ว!” ลิราตะโกน
ทันใดนั้น ภาพของสถานีอวกาศขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้นบนจอแสดงผล มันเป็นโครงสร้างโลหะสีดำทะมึนที่ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งและเศษซากอวกาศ ดูเหมือนมันจะถูกทิ้งร้างมานานหลายศตวรรษ
“เตรียมทีมสำรวจ” เคลสั่ง “เราจะเข้าไปในสถานีนั้น และเปิดใช้งานมัน”
แจ็กซ์และลูกทีมอีกสองคนเตรียมพร้อมสำหรับภารกิจ พวกเขาสวมชุดอวกาศและตรวจสอบอุปกรณ์ของตนเองอย่างละเอียด
“ระมัดระวังตัวกันด้วย” เคลกล่าว “เราไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในนั้นบ้าง”
เมื่อยานฟีนิกซ์จอดเทียบท่ากับสถานีป้องกัน ทีมสำรวจก็ก้าวออกจากยานเข้าสู่ทางเดินที่มืดมิดและเย็นยะเยือกของสถานี ภาพที่ปรากฏต่อสายตาของพวกเขาคือความทรุดโทรมและความเงียบงัน
“อควา… นำทางเรา” เคลกล่าว
“ระบบควบคุมหลักของสถานีอยู่ที่แกนกลาง” อควาตอบ “มันอยู่ลึกเข้าไปภายในโครงสร้าง”
การเดินทางภายในสถานีนั้นเต็มไปด้วยความยากลำบาก ทางเดินหลายส่วนถูกปิดกั้นด้วยซากปรักหักพัง ระบบไฟดับสนิท ทำให้พวกเขาต้องพึ่งพาแสงไฟฉายเพียงอย่างเดียว
“หัวหน้าครับ! ผมตรวจพบสัญญาณพลังงานแปลกๆ” ลิรารายงานผ่านเครื่องสื่อสาร “มันไม่ใช่พลังงานจาก ‘พรานแห่งดวงดาว’ แต่เป็นพลังงานที่ดูเหมือนจะถูกปลดปล่อยออกมาจากภายในสถานีนี้เอง”
เคลรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี “พลังงานอะไร”
“ผมไม่แน่ใจครับ แต่มันเป็นรูปแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน” ลิราตอบ “และมันกำลังเคลื่อนที่”
ความกังวลเข้าครอบงำจิตใจของเคล เขาไม่รู้ว่าพวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรในสถานีแห่งนี้ แต่เขาก็รู้ว่าพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินหน้าต่อไป
ขณะที่พวกเขากำลังเดินผ่านทางเดินที่มืดมิด ทันใดนั้น เงาขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา มันเป็นเงาของสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดที่เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าในเงามืด
“ระวังตัว!” แจ็กซ์ตะโกน เขาชักปืนขึ้นมาเตรียมพร้อม
สิ่งมีชีวิตนั้นค่อยๆ คลานออกมาจากเงามืด มันมีรูปร่างคล้ายแมงมุมยักษ์ที่มีเปลือกแข็งสีดำสนิท และมีดวงตาเรืองแสงสีแดงฉานหลายคู่ มันคือ ‘ผู้เฝ้าประตู’ สิ่งมีชีวิตที่ถูกทิ้งไว้เพื่อปกป้องสถานีแห่งนี้
“นี่มันอะไรกันอีก” ลิราอุทานด้วยความตกใจ
“มันคือระบบป้องกันรองที่ถูกสร้างขึ้นมาในอดีต” อควาตอบ “มันถูกออกแบบมาเพื่อทำลายผู้บุกรุกทั้งหมดที่พยายามเข้าถึงแกนกลาง”
การเผชิญหน้ากับผู้เฝ้าประตูคือบททดสอบแรกของพวกเขาในการต่อสู้กับภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามา มันคือรอยร้าวในศรัทธาที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของทีม และเป็นบทเรียนสำคัญที่พวกเขาจะต้องเรียนรู้ เพื่อเอาชีวิตรอดจากสงครามที่กำลังจะมาถึง
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก