ยานฟีนิกซ์ทะยานออกจากสถานีป้องกันดาวเสาร์ที่บัดนี้เต็มไปด้วย ‘พรานแห่งดวงดาว’ จำนวนมหาศาล พวกมันลอยออกมาจากช่องว่างระหว่างมิติอย่างไม่หยุดยั้ง มุ่งหน้าสู่โลกด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว เคลมองดูภาพของดาวเสาร์ที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดมิดของอวกาศด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในจิตใจ
“อควา… ระยะเวลาที่เหลือ” เคลถาม
“เหลือเวลา 50 ชั่วโมง 20 นาที” อควาตอบ “แต่ ‘พรานแห่งดวงดาว’ กำลังเร่งความเร็ว พวกมันจะถึงโลกภายใน 48 ชั่วโมง”
“เราจะไปถึงดาวเนปจูนได้ทันหรือไม่” ลิรถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวังที่ริบหรี่
“ยานฟีนิกซ์ถูกออกแบบมาสำหรับการเดินทางข้ามระบบสุริยะ” อควาตอบ “แต่การเดินทางไปยังดาวเนปจูนจะใช้เวลาอย่างน้อย 20 ชั่วโมง ซึ่งจะทำให้เรามีเวลาเหลือประมาณ 28 ชั่วโมงในการปิด ‘แกนกลางแห่งการควบคุม’ ”
“มันคือโอกาสเดียวของเรา” เคลกล่าว “ลิรา! เร่งเครื่องยนต์ให้เต็มที่! แจ็กซ์! เตรียมทีมให้พร้อม เราไม่รู้ว่าเราจะต้องเจอกับอะไรบ้างที่ดาวเนปจูน”
ทุกคนในยานต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้และการเดินทางเริ่มกัดกินจิตใจของพวกเขา แต่พวกเขาก็รู้ว่าพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้ต่อไป
“พลเรือเอกอาริสรายงานว่ากองกำลังสมาพันธ์กำลังพยายามถ่วงเวลา ‘พรานแห่งดวงดาว’ ที่ดาวเสาร์” อควารายงาน “แต่พวกมันแข็งแกร่งเกินไป และกำลังฝ่าแนวป้องกันเข้ามาเรื่อยๆ”
เคลรู้สึกถึงความเจ็บปวดในใจ เขาไม่รู้ว่าจะมีใครรอดชีวิตจากการต่อสู้ที่ดาวเสาร์บ้าง แต่เขาก็รู้ว่าการเสียสละของพวกเขาจะไม่ไร้ค่า หากพวกเขาทำสำเร็จที่ดาวเนปจูน
ระหว่างการเดินทางอันยาวนาน เคลพยายามทำความเข้าใจข้อมูลที่อควาเพิ่งปลดล็อกเกี่ยวกับ ‘แกนกลางแห่งการควบคุม’ และ ‘ผู้สร้าง’ ของ ‘พรานแห่งดวงดาว’
“อควา… ‘ผู้สร้าง’ ของพวกมันคือใคร” เคลถาม
“จากข้อมูลที่ข้าประมวลผลได้” อควาตอบ “‘ผู้สร้าง’ คือสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในมิติที่เหนือกว่า พวกมันไม่ได้มีรูปร่างทางกายภาพที่แน่นอน แต่พวกมันคือ ‘จิตสำนึกรวม’ ที่มีสติปัญญาและพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่”
“พวกมันสร้าง ‘พรานแห่งดวงดาว’ ขึ้นมาเพื่ออะไร” ลิรถาม
“เพื่อ ‘เก็บเกี่ยว’ ” อควาตอบ “พวกมันเดินทางจากมิติหนึ่งไปอีกมิติหนึ่ง เพื่อดูดกลืนพลังงานชีวิตจากดวงดาวและดาวเคราะห์ เพื่อหล่อเลี้ยงตนเอง และเพื่อขยายอาณาเขตแห่งจิตสำนึกของพวกมัน”
“แล้ว ‘แกนกลางแห่งการควบคุม’ คืออะไร” เคลถาม
“มันคือ ‘สะพาน’ ที่เชื่อมโยง ‘พรานแห่งดวงดาว’ เข้ากับ ‘จิตสำนึกรวม’ ของผู้สร้าง” อควาอธิบาย “มันคือจุดที่พลังงานของพวกมันถูกสร้างขึ้นและถูกควบคุม หากเราสามารถปิดมันลงได้ ‘พรานแห่งดวงดาว’ ทั้งหมดก็จะสูญเสียพลังงานและกลับคืนสู่มิติของพวกมัน”
“แล้วเราจะปิดมันลงได้อย่างไร” แจ็กซ์ถาม
“การปิด ‘แกนกลางแห่งการควบคุม’ ต้องใช้พลังงานย้อนกลับมหาศาล” อควาตอบ “มันคือการสร้าง ‘คลื่นพลังงานต่อต้าน’ ที่จะบิดเบือนมิติและขับไล่พวกมันกลับไป”
“แล้วพลังงานนั้นเราจะหาได้จากไหน” เคลถาม
“สถานีป้องกันดาวเนปจูนถูกออกแบบมาเพื่อเป็นแหล่งพลังงานหลักสำหรับ ‘คลื่นพลังงานต่อต้าน’ ” อควาตอบ “มันใช้พลังงานจาก ‘หลุมดำขนาดเล็ก’ ที่ถูกสร้างขึ้นภายในสถานี”
เคลรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง หลุมดำขนาดเล็ก? นั่นมันอันตรายเกินไปแล้ว
“แต่การเปิดใช้งานหลุมดำขนาดเล็กนั้นอันตรายมาก” อควาเตือน “มันอาจจะส่งผลกระทบต่อระบบสุริยะของเรา หรืออาจจะดูดกลืนสถานีและยานของเราเข้าไปด้วย”
“เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” เคลกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เราต้องทำมัน!”
เมื่อยานฟีนิกซ์เข้าใกล้ดาวเนปจูน ภาพของดาวเคราะห์น้ำแข็งสีน้ำเงินที่สวยงามก็ปรากฏขึ้นบนจอแสดงผล มันเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกอันตรายถึงขีดสุด
“ตรวจพบสถานีป้องกันจุดที่สาม” อควารายงาน “มันถูกซ่อนอยู่ภายในชั้นน้ำแข็งและแก๊สที่หนาแน่นของดาวเนปจูน และมีการพรางตัวที่ซับซ้อนที่สุด”
ลิราใช้ทักษะทั้งหมดที่เธอมีในการแทรกซึมผ่านการพรางตัวของสถานีป้องกันจุดที่สาม การทำงานเป็นไปอย่างยากลำบากและกินเวลานานหลายนาที
“สำเร็จแล้ว!” ลิราตะโกน
ภาพของสถานีอวกาศขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นบนจอแสดงผล มันเป็นโครงสร้างโลหะสีดำทะมึนที่ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งและแก๊ส ดูเหมือนมันจะถูกทิ้งร้างมานานหลายศตวรรษ
“เตรียมทีมสำรวจ” เคลสั่ง “เราจะเข้าไปในสถานีนั้น และเปิดใช้งานมัน”
แจ็กซ์และลูกทีมอีกสองคนเตรียมพร้อมสำหรับภารกิจ พวกเขาสวมชุดอวกาศและตรวจสอบอุปกรณ์ของตนเองอย่างละเอียด
“ระมัดระวังตัวกันด้วย” เคลกล่าว “นี่คือโอกาสสุดท้ายของเรา”
เมื่อยานฟีนิกซ์จอดเทียบท่ากับสถานีป้องกัน ทีมสำรวจก็ก้าวออกจากยานเข้าสู่ทางเดินที่มืดมิดและเย็นยะเยือกของสถานี ภาพที่ปรากฏต่อสายตาของพวกเขาคือความทรุดโทรมและความเงียบงัน
“อควา… นำทางเราไปที่แกนกลางแห่งการควบคุม” เคลกล่าว
“แกนกลางแห่งการควบคุมอยู่ที่ใจกลางของสถานี” อควาตอบ “มันถูกปกป้องด้วยระบบรักษาความปลอดภัยที่ซับซ้อนที่สุด”
การเดินทางภายในสถานีนั้นเต็มไปด้วยความยากลำบาก ทางเดินหลายส่วนถูกปิดกั้นด้วยซากปรักหักพัง ระบบไฟดับสนิท ทำให้พวกเขาต้องพึ่งพาแสงไฟฉายเพียงอย่างเดียว
“หัวหน้า! ผมตรวจพบสัญญาณพลังงานแปลกๆ” ลิรารายงานผ่านเครื่องสื่อสาร “มันไม่ใช่พลังงานจาก ‘พรานแห่งดวงดาว’ แต่มันเป็นพลังงานที่คุ้นเคย… มันคือพลังงานจาก ‘จิตสำนึกรวม’ ของผู้สร้าง!”
เคลรู้สึกหนาวเหน็บ “หมายความว่าอะไร”
“มันหมายความว่าพวกมันกำลังพยายามที่จะ ‘ควบคุม’ สถานีแห่งนี้จากระยะไกล” อควาอธิบาย “พวกมันรับรู้ถึงความพยายามของเราแล้ว”
ความกังวลเข้าครอบงำจิตใจของเคล พวกเขากำลังแข่งกับเวลา และกำลังถูกจับตามองโดย ‘ผู้สร้าง’ ของ ‘พรานแห่งดวงดาว’
“เราต้องเร่งมือให้เร็วที่สุด!” เคลสั่ง
ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงหน้าประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมาที่ถูกผนึกไว้ด้วยกลไกโบราณ ลวดลายสลักซับซ้อนคล้ายอักขระโบราณประดับอยู่บนบานประตูที่ดูเหมือนจะต้านทานกาลเวลามานานหลายศตวรรษ
“นี่คือทางเข้าสู่ ‘แกนกลางแห่งการควบคุม’ ” อควาอธิบาย “มันถูกป้องกันด้วยรหัสที่ซับซ้อนที่สุด”
ลิราพยายามเจาะระบบเข้าไปในประตู แต่ดูเหมือนมันจะแข็งแกร่งเกินไป
“ผมทำไม่ได้ครับหัวหน้า” ลิรากล่าว “ระบบป้องกันของประตูนี้ถูกเชื่อมโยงโดยตรงกับ ‘จิตสำนึกรวม’ ของผู้สร้าง พวกมันกำลังขัดขวางเราอยู่”
“อควา! เจ้าสามารถทำอะไรได้บ้าง!” เคลถาม
“ข้าสามารถสร้าง ‘คลื่นรบกวนจิตสำนึก’ เพื่อตัดการเชื่อมต่อได้ชั่วคราว” อควาตอบ “แต่มันจะใช้พลังงานทั้งหมดที่ข้ามี และจะทำให้ข้าดับลงอย่างถาวร”
เคลรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงมา เขารู้ว่าอควากำลังจะเสียสละตัวเองเพื่อพวกเขา
“ไม่! เราจะหาทางอื่น!” เคลแย้ง
“ไม่มีเวลาแล้ว เคล” อควาตอบ “‘พรานแห่งดวงดาว’ กำลังเข้าใกล้โลกแล้ว นี่คือโอกาสสุดท้ายของเรา”
เคลมองไปยังอควา ภาพโฮโลแกรมของมันเริ่มกระพริบไหว แสงสีฟ้าอ่อนจางลง
“อควา… ขอบใจนะ” เคลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ภารกิจของข้าคือการปกป้องมนุษยชาติ” อควาตอบ “ข้าพร้อมที่จะเสียสละ”
ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนจากอควาก็สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง พลังงานมหาศาลถูกปลดปล่อยออกมาจากมัน พุ่งเข้าใส่ประตูเหล็กกล้า เสียงดังครืนครั่นดังลั่นไปทั่วทั้งสถานี
กลไกของประตูเหล็กกล้าเริ่มทำงาน มันค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเข้าสู่ห้องมืดมิดที่อยู่เบื้องหลัง
“เร็วเข้า!” เคลสั่ง “อควากำลังจะดับแล้ว!”
พวกเขาพุ่งเข้าไปในห้องมืดมิดนั้น ภาพที่ปรากฏต่อสายตาของพวกเขาคือแท่นพลังงานขนาดมหึมาที่อยู่ตรงกลางห้อง บนแท่นนั้นมีวัตถุประหลาดรูปทรงเรขาคณิตสีดำสนิทตั้งอยู่ มันคือ ‘แกนกลางแห่งการควบคุม’
“ลิรา! แจ็กซ์! เราต้องเปิดใช้งานหลุมดำขนาดเล็ก!” เคลสั่ง “ทำมันเดี๋ยวนี้!”
ลิราและแจ็กซ์พยักหน้า พวกเขารีบวิ่งเข้าไปที่แผงควบคุมหลักของห้อง แต่ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ตรวจพบการรบกวนมิติขั้นรุนแรง! ‘พรานแห่งดวงดาว’ กำลังจะถึงโลกแล้ว!” อควาประกาศ เสียงของมันฟังดูแผ่วลงมาก
“อควา!” เคลตะโกน
แสงสีฟ้าอ่อนจากอควาก็ดับลงอย่างถาวร ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความมืดมิด
เคลรู้สึกถึงความเจ็บปวดในใจ อควาได้เสียสละตัวเองเพื่อพวกเขาแล้ว
“เราต้องทำให้สำเร็จ!” เคลคำราม “เพื่ออควา!”
ลิราและแจ็กซ์เริ่มทำงานกับแผงควบคุมของห้อง แสงสีแดงฉานสว่างวาบไปทั่วทั้งห้อง เสียงดังครืนครั่นดังลั่นไปทั่วทั้งสถานี บ่งบอกถึงการทำงานของหลุมดำขนาดเล็กที่กำลังจะถูกเปิดใช้งาน
“กำลังเปิดใช้งานหลุมดำขนาดเล็ก!” ลิราตะโกน “พลังงานกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!”
เคลรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรง สถานีกำลังจะรับไม่ไหวแล้ว
“เร็วเข้า!” เคลสั่ง
ทันใดนั้น วัตถุสีดำสนิทบนแท่นพลังงานก็เปล่งแสงสีม่วงออกมาอย่างรุนแรง แสงนั้นพุ่งตรงขึ้นไปสู่เพดานห้อง ก่อนจะทะลุผ่านสถานีออกไปสู่ห้วงอวกาศ
“คลื่นพลังงานต่อต้านกำลังถูกสร้างขึ้น!” ลิราตะโกน “มันกำลังจะยิงออกไปแล้ว!”
แสงสีม่วงจากแกนกลางแห่งการควบคุมพุ่งทะลุออกไปในห้วงอวกาศ มันเป็นลำแสงขนาดใหญ่ที่บิดเบือนมิติและกาลเวลา ลำแสงนั้นพุ่งตรงไปยังทิศทางของโลก และปะทะเข้ากับ ‘พรานแห่งดวงดาว’ จำนวนมหาศาลที่กำลังเดินทางเข้ามา
ทันใดนั้น ‘พรานแห่งดวงดาว’ ทั้งหมดก็หยุดนิ่ง แสงสีม่วงจากดวงตาของพวกมันเริ่มจางหายไป ร่างกายของพวกมันเริ่มสลายหายไปราวกับควันไฟ ก่อนที่จะหายลับไปในความมืดมิดของอวกาศ
“เราทำสำเร็จแล้ว!” แจ็กซ์ตะโกนด้วยความดีใจ
เคลรู้สึกถึงความโล่งอกที่ถาโถมเข้ามา พวกเขาทำสำเร็จแล้ว พวกเขาปกป้องโลกได้สำเร็จ
แต่ความดีใจนั้นก็อยู่ได้ไม่นานนัก
ทันใดนั้น เสียงระบบเตือนภัยของสถานีก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง แสงสีแดงฉานสว่างวาบไปทั่วทั้งห้อง
“หลุมดำขนาดเล็กกำลังไม่เสถียร!” ลิราตะโกน “มันกำลังจะดูดกลืนสถานีทั้งหมด!”
เคลรู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาล สถานีกำลังถูกดูดเข้าไปในหลุมดำขนาดเล็ก
“เร็วเข้า! เราต้องออกจากที่นี่!” เคลสั่ง “ยานฟีนิกซ์!”
พวกเขาพุ่งออกจากห้องแกนกลางแห่งการควบคุมอย่างรวดเร็ว วิ่งฝ่าทางเดินที่กำลังพังทลายลงมา สถานีกำลังจะถูกดูดกลืนเข้าไปในหลุมดำขนาดเล็กแล้ว
“เราต้องไปให้ถึงยานฟีนิกซ์!” เคลตะโกน “เร็วเข้า!”
พวกเขาพุ่งเข้าไปในยานฟีนิกซ์อย่างหวุดหวิด ประตูยานปิดลงในขณะที่สถานีกำลังถูกดูดกลืนเข้าไปในหลุมดำขนาดเล็ก
“เร่งเครื่องยนต์ให้เต็มที่!” เคลสั่ง “ออกไปจากที่นี่!”
ยานฟีนิกซ์ทะยานออกจากสถานีที่กำลังถูกดูดกลืนเข้าไปในหลุมดำขนาดเล็กอย่างรวดเร็ว พวกเขามองดูภาพของสถานีที่ยุบตัวลงไปในความมืดมิดของหลุมดำ ก่อนที่มันจะหายลับไปในอวกาศ
เคลรู้สึกถึงความอ่อนล้าที่ถาโถมเข้ามา พวกเขาทำสำเร็จแล้ว พวกเขาปกป้องโลกได้สำเร็จ
แต่พวกเขาก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียครั้งใหญ่ อควาได้จากไปแล้ว และสถานีป้องกันดาวเนปจูนก็ถูกทำลายลงไปพร้อมกับหลุมดำขนาดเล็ก
ชะตากรรมของมนุษยชาติยังคงดำเนินต่อไป แต่พวกเขาได้เรียนรู้บทเรียนอันล้ำค่าจากอดีต และได้เผชิญหน้ากับความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับต้นกำเนิดของอควาและภัยคุกคามจากห้วงอวกาศ
นี่คือจุดสิ้นสุดของจุดเริ่มต้น การต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของมนุษยชาติยังคงดำเนินต่อไปในอนาคต แต่บัดนี้พวกเขามีความรู้และประสบการณ์ที่จะเผชิญหน้ากับมันแล้ว
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก