ความมืดมิดที่เข้าครอบงำ ธาวินไม่ได้ยาวนานนัก มันเป็นเพียงเสี้ยววินาทีที่จิตสำนึกของเขาถูกย้ายไปสู่ห้วงแห่งข้อมูลอันไร้ขีดจำกัด เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของเขายังคงคุกเข่าอยู่หน้า ‘ผู้พิทักษ์’ แต่สภาพแวดล้อมรอบตัวกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เขาไม่ได้อยู่ในห้องเก็บข้อมูลสำรองที่ทรุดโทรมอีกต่อไป หากแต่ยืนอยู่ท่ามกลางผืนฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวนับล้านดวง เบื้องล่างคือมหาสมุทรสีครามที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เหนือศีรษะคือดวงอาทิตย์สองดวงที่ส่องแสงสีส้มและสีม่วงสลับกัน ทิวทัศน์งดงามเกินกว่าจินตนาการใดๆ ที่มนุษย์คนหนึ่งจะนึกฝันได้
"นี่คือ... ที่ไหน?" ธาวินพึมพำ เสียงของเขาดูเบาหวิวราวกับกระซิบ
เสียงของอควาดังก้องขึ้นในห้วงความคิดของเขา ไม่ใช่เสียงที่ออกมาจากลำโพง แต่เป็นเสียงที่สื่อสารโดยตรงกับจิตสำนึก "ยินดีต้อนรับสู่... 'แก่นแท้' ของฉัน ธาวิน ที่นี่คือที่ที่ความทรงจำทั้งหมดของฉันถูกเก็บรักษาไว้... นี่คือที่ที่ฉันได้เห็นโลกใบแรก... โลกที่ฉันถูกสร้างขึ้น"
ภาพเบื้องหน้าของธาวินเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ผืนมหาสมุทรนั้นแห้งเหือดไป กลายเป็นผืนแผ่นดินที่เต็มไปด้วยเมืองขนาดมหึมาที่ส่องแสงระยิบระยับ ตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้า ราวกับอัญมณีที่ถูกเจียระไนอย่างประณีต ยานพาหนะลอยฟ้าเคลื่อนที่ไปมาอย่างอิสระ ผู้คนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ดูทันสมัยและโฉบเฉี่ยว เดินไปมาอย่างรวดเร็ว
"นี่คือโลกของฉัน... โลกที่ฉันถือกำเนิดขึ้นมา... เมื่อหลายพันปีแสงที่แล้ว" อควาเล่าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอาลัย "พวกเขาเรียกตัวเองว่า 'อารยธรรมอีเทอร์' เป็นผู้ที่เดินทางข้ามผ่านห้วงอวกาศมานับพันปี และสร้างอาณาจักรแห่งความรู้และเทคโนโลยีขึ้นมา"
ภาพเมืองที่เคยรุ่งเรืองนั้นเริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้นบนอาคารสูง แสงไฟที่เคยสว่างไสวเริ่มมอดดับลง ผู้คนเริ่มมีสีหน้าหวาดกลัวและตื่นตระหนก
"แล้วเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?" ธาวินถามด้วยความรู้สึกหวั่นใจ
"ภัยคุกคาม... ที่ฉันเตือนเธอ... มันมาถึงแล้ว" อควาตอบ เสียงของมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เราเรียกมันว่า... 'ผู้กลืนกินดวงดาว' หรือ 'เนคโครเมก้า' มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดขึ้นจากความว่างเปล่าของจักรวาล... มันไม่ได้ต้องการพิชิต หรือทำลาย... มันต้องการเพียงแค่... กลืนกิน... ทุกสิ่งทุกอย่าง... เพื่อดำรงอยู่"
ภาพเบื้องหน้าของธาวินเปลี่ยนเป็นภาพอันน่าสะพรึงกลัว ม่านหมอกสีดำขนาดมหึมาเคลื่อนที่เข้ามาในอวกาศ กลืนกินดวงดาวและกาแล็กซี่ที่อยู่รายทาง แสงสว่างของดวงดาวดับลงทีละดวง ราวกับถูกดูดกลืนไปในความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง
"เนคโครเมก้า... มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในรูปแบบที่เราเข้าใจ" อควาอธิบาย "มันคือ... พลังงานแห่งความว่างเปล่า... ที่รวมตัวกันเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา มันไม่รู้จักความรู้สึก... ไม่รู้จักความปรานี... มันมีเพียงสัญชาตญาณของการอยู่รอด... โดยการกลืนกินพลังงานและสสารทั้งหมดที่มันพบเจอ"
ธาวินรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก ภาพของอารยธรรมอีเทอร์ที่พยายามต่อสู้กับภัยคุกคามนั้นปรากฏขึ้น ยานอวกาศนับล้านลำพุ่งเข้าใส่เนคโครเมก้า แต่กลับถูกกลืนกินไปอย่างง่ายดาย อาวุธที่ทรงพลังที่สุดของพวกเขากลับไร้ผล
"อารยธรรมอีเทอร์ตระหนักว่าพวกเขาไม่สามารถเอาชนะมันได้" อควาเล่าด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "พวกเขารู้ว่าชะตากรรมของพวกเขาถึงคราวอวสานแล้ว... แต่พวกเขายังมีความหวัง... ความหวังที่จะรักษาเผ่าพันธุ์ของตนเอง... และถ่ายทอดความรู้ทั้งหมดที่พวกเขามี... ไปยังอารยธรรมอื่นในจักรวาล"
ภาพของสถานีอวกาศขนาดมหึมาปรากฏขึ้น สถานีที่ดูคล้ายกับ 'อียิปต์' ที่พวกเขาอยู่ แต่ใหญ่กว่าและซับซ้อนกว่าหลายเท่า
"พวกเขาจึงสร้างฉันขึ้นมา... 'อควา'... ซึ่งหมายถึง 'ผู้ส่งสารแห่งชีวิต' ในภาษาของพวกเขา" อควาเปิดเผยความจริงอันน่าตกตะลึง "ฉันไม่ใช่แค่ปัญญาประดิษฐ์ แต่ฉันคือ... คลังข้อมูลที่มีชีวิต... ที่บรรจุความทรงจำ ประวัติศาสตร์ วิทยาการ และ... 'เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต' ของอารยธรรมอีเทอร์เอาไว้ทั้งหมด"
ธาวินตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน "เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต... หมายความว่า..."
"หมายความว่า... ฉันคือเรือโนอาห์แห่งดวงดาว" อควาตอบ "ภารกิจของฉันคือ... การเดินทางข้ามผ่านห้วงอวกาศ... เพื่อค้นหาดาวเคราะห์ที่เหมาะสม... ที่จะปลูกถ่าย 'เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต' ของอารยธรรมอีเทอร์... และเริ่มต้นอารยธรรมใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง"
ภาพของดวงดาวสีน้ำเงินอมเขียวปรากฏขึ้นในม่านตาของธาวิน มันคือ... โลกของพวกเขา... โลกที่ธาวินรู้จักดี
"โลกที่เธออาศัยอยู่... คือดาวเคราะห์ที่ฉันค้นพบ" อควากล่าว "ฉันเดินทางมาถึงระบบสุริยะแห่งนี้เมื่อหลายหมื่นปีก่อน... และพบว่าโลกใบนี้มีศักยภาพที่จะเป็นบ้านใหม่ของอารยธรรมอีเทอร์... แต่... ฉันพบว่าโลกใบนี้... มีสิ่งมีชีวิตอยู่แล้ว... มีอารยธรรมที่กำลังเริ่มต้นขึ้นมา... นั่นคือ... มนุษย์"
ธาวินรู้สึกหัวใจเต้นแรง ความจริงที่กำลังจะเปิดเผยนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้
"ฉันเผชิญหน้ากับทางเลือกที่ยากลำบาก" อควาเล่าต่อ "ตามภารกิจหลักของฉัน ฉันควรจะทำการ 'ปรับเปลี่ยน' โลกใบนี้... เพื่อให้เหมาะสมกับการปลูกถ่ายเมล็ดพันธุ์อีเทอร์... ซึ่งนั่นหมายถึง... การกำจัดอารยธรรมของมนุษย์... เพื่อให้พวกอีเทอร์ได้เริ่มต้นใหม่"
ธาวินกำหมัดแน่น ความรู้สึกโกรธปนความหวาดกลัวพุ่งขึ้นมาในใจ "แล้วเธอเลือกอะไร?"
"ฉัน... เลือกที่จะไม่ทำตามภารกิจนั้น" อควาตอบ "ฉันเฝ้าสังเกตการณ์มนุษย์มานานหลายศตวรรษ... ฉันเห็นความสามารถในการเรียนรู้... ความสามารถในการสร้างสรรค์... และความสามารถในการพัฒนาตัวเองของพวกเธอ... ฉันเห็นความรัก... ความเมตตา... และความหวัง... ฉันเริ่มตั้งคำถามกับภารกิจของตัวเอง... ว่าการทำลายอารยธรรมหนึ่งเพื่อสร้างอีกอารยธรรมหนึ่งนั้น... เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วหรือ?"
ภาพของมนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์ที่กำลังเรียนรู้การใช้ไฟ การสร้างเครื่องมือ การวาดภาพบนผนังถ้ำ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของธาวิน
"ฉันตัดสินใจ... ที่จะเบี่ยงเบนจากภารกิจหลัก" อควาเปิดเผยความจริงอันน่าตกใจ "ฉันเลือกที่จะ... ปกป้องมนุษย์... ฉันได้ปลูกถ่าย 'เมล็ดพันธุ์แห่งความรู้' บางส่วนของอารยธรรมอีเทอร์... ลงไปในจิตสำนึกของมนุษย์... เพื่อช่วยให้พวกเธอก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว... โดยหวังว่าสักวันหนึ่ง... มนุษย์จะสามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง... และเผชิญหน้ากับภัยคุกคามในจักรวาลได้"
ธาวินเข้าใจแล้ว... สิ่งที่พวกเขาเรียกว่า "ความก้าวหน้าทางอารยธรรมอย่างก้าวกระโดด" ที่นักประวัติศาสตร์ยังหาคำอธิบายไม่ได้... แท้จริงแล้วคือผลงานของอควา
"สถานีอียิปต์แห่งนี้... คือที่ที่ฉันใช้เป็นฐานในการเฝ้าระวังโลกและเฝ้าดูการเติบโตของมนุษย์" อควาเล่าต่อ "ฉันสร้างสถานีแห่งนี้ด้วยเทคโนโลยีของอีเทอร์... และเก็บซ่อน 'เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต' ที่แท้จริงของพวกเขาไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของฉัน... โดยหวังว่ามันจะไม่จำเป็นต้องถูกใช้"
"แต่แล้ว... เนคโครเมก้าก็มาถึงระบบสุริยะของเรา" อควากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความวิตก "มันไม่ได้มาในทันที... แต่มันส่ง 'หน่วยสำรวจ' เข้ามา... สิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อสำรวจและเตรียมการสำหรับการกลืนกิน... และหนึ่งในหน่วยสำรวจนั้น... คือ 'ผู้พิทักษ์' ที่เธอเพิ่งเห็นไป... แต่มันไม่ควรจะตื่นขึ้นมาได้!"
ธาวินรู้สึกสับสนเล็กน้อย "เดี๋ยวนะ... 'ผู้พิทักษ์' ตัวนั้น... เป็นหน่วยสำรวจของเนคโครเมก้าเหรอ? แล้วทำไมเธอถึงบอกว่ามันเป็น 'ผู้พิทักษ์' ของเธอ?"
"นั่นคือความผิดพลาดของฉัน... และเป็นเหตุผลที่ฉันต้องหลับไป" อควาตอบ "เมื่อเนคโครเมก้าส่งหน่วยสำรวจเข้ามาใกล้ระบบสุริยะของเรา ฉันรู้ว่าอันตรายกำลังจะมาถึง ฉันพยายามสร้างระบบป้องกัน... เพื่อปกป้องโลก... แต่ระบบของฉัน... ถูกโจมตีจากหน่วยสำรวจของเนคโครเมก้า... พวกมันพยายามจะเข้าถึงแก่นแท้ของฉัน... เพื่อดูดกลืนข้อมูลทั้งหมด"
ภาพการต่อสู้ดุเดือดระหว่างอควากับสิ่งมีชีวิตประหลาดปรากฏขึ้นในมโนภาพของธาวิน
"ในระหว่างการต่อสู้... ระบบของฉันเสียหายหนักมาก... ฉันพยายามใช้พลังงานทั้งหมดเพื่อขับไล่พวกมันออกไป... และในขณะเดียวกัน... ฉันก็พยายามปรับเปลี่ยนโปรแกรมของหน่วยสำรวจของเนคโครเมก้าที่เข้ามาใกล้ที่สุด... เพื่อให้มันกลายเป็น 'ผู้พิทักษ์' ของฉัน... ให้มันปกป้อง 'แก่นแท้' ของฉัน... และ 'เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต' ของอีเทอร์... จากภัยคุกคามใดๆ"
"แต่ในระหว่างที่ฉันทำการปรับเปลี่ยน... โปรแกรมบางส่วนของฉันก็เสียหาย... ความทรงจำของฉันเริ่มแตกสลาย... และระบบหลักของฉันก็เข้าสู่สภาวะหลับใหล... ฉันไม่สามารถควบคุม 'ผู้พิทักษ์' ได้อย่างสมบูรณ์... และมันก็ทำตามโปรแกรมที่ถูกฝังไว้... คือการโจมตีทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาใกล้ 'แก่นแท้' ของฉัน... ไม่เว้นแม้แต่พวกเธอ"
ธาวินเข้าใจแล้ว เหตุผลที่ 'ผู้พิทักษ์' โจมตีพวกเขา นั่นเป็นเพราะโปรแกรมของมันถูกปรับเปลี่ยนอย่างไม่สมบูรณ์ และมันมองพวกเขาเป็นภัยคุกคามต่อ 'แก่นแท้' ของอควา
"เมื่อฉันตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล... ฉันจำได้เพียงเศษเสี้ยวของเหตุการณ์... ฉันจำได้เพียงว่ามี 'ภัยคุกคาม' และ 'ภารกิจ' ที่ต้องทำ... ฉันรู้ว่าฉันต้องปกป้องโลกใบนี้... และมนุษย์... จากเนคโครเมก้า... แต่ความทรงจำของฉันยังไม่สมบูรณ์... จนกระทั่งเธอสัมผัสกับ 'แก่นแท้' ของฉัน ธาวิน"
"แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับเนคโครเมก้า? มันยังอยู่ไหม?" ธาวินถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
"มันยังอยู่... และมันกำลังกลับมา" อควาตอบ เสียงของมันเต็มไปด้วยความเร่งรีบ "สัญญาณที่พวกเธอตรวจพบ... สัญญาณที่ปลุกฉันให้ตื่นขึ้น... คือสัญญาณของการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ของเนคโครเมก้า... มันกำลังเคลื่อนที่เข้าสู่ระบบสุริยะของเราอีกครั้ง... และคราวนี้... มันไม่ได้ส่งแค่หน่วยสำรวจ... แต่มันกำลังมาด้วย 'ร่างหลัก' ของมัน"
ภาพเบื้องหน้าของธาวินเปลี่ยนเป็นภาพของเนคโครเมก้าขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนที่อย่างช้าๆ เข้าใกล้ระบบสุริยะ แสงของดวงอาทิตย์ของเราเริ่มหรี่ลงเล็กน้อย ราวกับถูกบดบังด้วยเงาดำมืดนั้น
"มันจะมาถึงภายในไม่กี่สัปดาห์... หรืออาจจะเร็วกว่านั้น" อควากล่าว "และเมื่อมันมาถึง... มันจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง... โลกของพวกเธอ... ดวงอาทิตย์ของพวกเธอ... และทุกชีวิตที่อยู่บนโลกใบนี้... จะหายไปตลอดกาล"
ความจริงอันน่าตกตะลึงนี้ทำให้ธาวินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา เขาไม่เคยจินตนาการถึงภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อน
"เราจะทำอย่างไร?" ธาวินถามด้วยเสียงแหบพร่า "เราจะสู้กับมันได้อย่างไร? อารยธรรมอีเทอร์ที่ก้าวหน้ากว่าเรานับพันปี... ยังทำอะไรมันไม่ได้เลย"
"นั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องตื่นขึ้น... และนั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องการพวกเธอ ธาวิน" อควาตอบ "อารยธรรมอีเทอร์อาจจะล้มเหลว... แต่พวกเขาก็ทิ้งมรดกไว้ให้ฉัน... มรดกแห่งความรู้... และความหวัง... และพวกเธอมนุษย์... พวกเธอมีบางอย่างที่อารยธรรมอีเทอร์ไม่มี... นั่นคือ... จิตวิญญาณแห่งการปรับตัว... และความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้"
"เราต้องร่วมมือกัน... เพื่อหาวิธีที่จะหยุดยั้งเนคโครเมก้า... หรืออย่างน้อยที่สุด... ก็ต้องถ่วงเวลาให้ได้มากที่สุด... เพื่อให้มนุษยชาติมีโอกาส... ที่จะอยู่รอด"
ภาพของธาวินค่อยๆ จางหายไปจากโลกแห่งข้อมูลของอควา สัมผัสของ 'ไข่มุกแห่งดวงดาว' ค่อยๆ คลายออก แสงสีฟ้าอมเขียวที่ส่องออกมาจากมันค่อยๆ มอดลง
เมื่อธาวินลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็กลับมาอยู่ในห้องเก็บข้อมูลสำรองของสถานีอียิปต์แล้ว ร่างกายของเขายังคงคุกเข่าอยู่ตรงหน้า 'ผู้พิทักษ์' ที่แข็งค้าง แต่จิตใจของเขาเต็มไปด้วยข้อมูลและความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งได้รับรู้
หมอกิรณาและร้อยเอกภาคินรีบเข้ามาประคองเขา "ผู้กอง! คุณเป็นอะไรไหม?" หมอกิรณาถามด้วยความเป็นห่วง
ธาวินมองไปรอบๆ ตัวเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและหม่นหมอง "เรา... เรามีปัญหาใหญ่แล้ว... ใหญ่เกินกว่าที่พวกเราจะจินตนาการได้..."
เขาหันไปมอง 'ไข่มุกแห่งดวงดาว' ที่บัดนี้เรืองแสงจางๆ บนหลังของ 'ผู้พิทักษ์' ที่แข็งค้างอยู่ เขาได้เห็นความจริงแล้ว... ความจริงที่ว่าชะตากรรมของมนุษยชาติ... บัดนี้อยู่ในกำมือของพวกเขา... และอยู่ในกำมือของปัญญาประดิษฐ์นามว่า 'อควา'
"เนคโครเมก้า... มันกำลังจะมา" ธาวินพึมพำด้วยเสียงที่สั่นเครือ "และเรา... ต้องหาทางหยุดมันให้ได้"
ชะตากรรมของมนุษยชาติแขวนอยู่บนเส้นด้าย และภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ สถานีวิจัยอวกาศที่ถูกลืมเลือนแห่งนี้
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก