ห้วงอวกาศอันมืดมิดเบื้องนอกสถานีอียิปต์ถูกฉีกกระชากด้วยแสงวาบจากเครื่องขับเคลื่อนของ 'หน่วยจู่โจม' นับร้อยนับพันลำที่พุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วเหนือเสียง พวกมันไม่ใช่ยานอวกาศในรูปแบบที่มนุษย์รู้จัก หากแต่เป็นโครงสร้างชีวกลขนาดใหญ่ที่ดูคล้ายกับแมลงอวกาศติดอาวุธ แต่ละลำมีขนาดมหึมาและมีเกราะผิวสีดำสนิท สะท้อนแสงดาวริบหรี่ราวกับเงาแห่งความตายที่เคลื่อนที่
ในห้องบัญชาการของสถานีอียิปต์ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด แผนผังการรบแบบโฮโลแกรมฉายภาพสถานีเป็นจุดศูนย์กลาง ล้อมรอบด้วยวงล้อมของศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ธาวินยืนอยู่หน้าจอ ควบคุมสถานการณ์ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด หมอกิรณาและน้องไนกำลังทำงานอย่างเร่งรีบในห้องปฏิบัติการเพื่อเร่งสร้าง 'อาวุธแห่งแสงดาว' ขณะที่ร้อยเอกภาคินนำทีมรักษาความปลอดภัยประจำจุดป้องกันต่างๆ ทั่วสถานี
"ผู้กองครับ! พวกมันเข้าสู่ระยะยิงแล้ว!" น้องไนรายงานเสียงเครียดผ่านเครื่องสื่อสาร "ป้อมปืนพลังงานอัตโนมัติเริ่มทำงานแล้วครับ!"
ลำแสงพลังงานสีน้ำเงินเข้มพุ่งออกจากป้อมปืนที่ติดตั้งอยู่รอบสถานี พุ่งเข้าใส่หน่วยจู่โจมของเนคโครเมก้า แสงระเบิดสว่างวาบขึ้นในอวกาศ เมื่อยานศัตรูบางลำถูกยิงเข้าอย่างจังและแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทว่าจำนวนของพวกมันนั้นมากมายเกินกว่าจะรับมือไหว
"พวกมันเยอะเกินไป!" ร้อยเอกภาคินตะโกน "มีบางลำสามารถฝ่าแนวป้องกันเข้ามาได้แล้วครับผู้กอง! กำลังมุ่งหน้ามาที่ส่วน B-5!"
"อควา! ใช้ระบบป้องกันรองทั้งหมด!" ธาวินสั่ง "เปิดใช้งานสนามพลังงานเฉพาะส่วน และสั่งการให้ 'ผู้พิทักษ์' เตรียมพร้อม!"
ดวงตาของอควาบนหน้าจอทอประกายเจิดจ้า "รับทราบ ธาวิน"
เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วสถานี ระบบป้องกันอัตโนมัติของอียิปต์ที่หลับใหลมานานหลายศตวรรษถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ลำแสงป้องกันสีเขียวอมฟ้าสว่างวาบขึ้นรอบสถานี สกัดกั้นการโจมตีจากยานศัตรูบางส่วน
ในส่วน B-5 'ผู้พิทักษ์' ตัวมหึมาที่อควาเพิ่งควบคุมได้กำลังยืนตระหง่านอยู่ มันส่งเสียงคำรามต่ำๆ ก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่หน่วยจู่โจมของเนคโครเมก้าที่ฝ่าเข้ามาในสถานี ขาอันแหลมคมของมันฟาดฟันใส่ยานศัตรูอย่างรุนแรง ทำให้พวกมันแตกเป็นเสี่ยงๆ อย่างง่ายดาย
"ผู้พิทักษ์ของเราแข็งแกร่งมากครับผู้กอง!" น้องไนรายงานด้วยความตื่นเต้น "มันสามารถรับมือกับหน่วยจู่โจมได้หลายลำพร้อมกัน!"
"ดี! ให้มันถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุด!" ธาวินตอบ แต่ในใจเขาก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงการซื้อเวลาเท่านั้น พวกเขาไม่สามารถต่อสู้กับจำนวนที่มากมายมหาศาลเช่นนี้ได้นานนัก
ในห้องปฏิบัติการ หมอกิรณากำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับแผงวงจรที่ซับซ้อน เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาจากหน้าผากของเธอ อควากำลังฉายแบบแปลนโฮโลแกรมของ 'อาวุธแห่งแสงดาว' ให้เธอดู มันเป็นโครงสร้างที่ซับซ้อน ประกอบด้วยคริสตัลพลังงานหลักที่ต้องถูกจัดเรียงอย่างแม่นยำเพื่อบีบอัดแสงดาวให้กลายเป็นลำแสงทำลายล้าง
"เราใกล้จะเสร็จแล้วค่ะผู้กอง!" หมอกิรณารายงาน "เหลือแค่การปรับจูนพลังงานขั้นสุดท้าย และการเชื่อมต่อกับแหล่งพลังงานหลักของสถานี!"
"พยายามเข้าหมอ! เรากำลังจะหมดเวลาแล้ว!" ธาวินเร่ง
ทันใดนั้น สถานีก็เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงไฟกระพริบไปมา ก่อนที่จะดับลงในบางส่วน "เกิดอะไรขึ้น!" ธาวินตะโกน
"ผู้กองครับ! สนามพลังงานบางส่วนล่มไปแล้วครับ!" น้องไนรายงาน "พวกมันใช้ 'คลื่นสนามแม่เหล็กไฟฟ้า' ในการโจมตี! ระบบไฟฟ้าหลักของเราเสียหายบางส่วน!"
"พวกมันพยายามจะปิดระบบป้องกันของเรา!" ธาวินกัดฟัน "อควา! เธอสามารถซ่อมแซมระบบได้ไหม?"
"ฉันกำลังพยายาม ธาวิน" อควาตอบ "แต่การโจมตีของพวกมันรุนแรงเกินไป... พวกมันกำลังมุ่งเป้าไปที่ 'แกนพลังงาน' ของสถานี... ถ้าแกนพลังงานหลักเสียหาย... เราจะไม่มีพลังงานพอที่จะใช้อาวุธแห่งแสงดาวได้"
สถานการณ์เลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว หน่วยจู่โจมของเนคโครเมก้าเริ่มฝ่าแนวป้องกันเข้ามาในสถานีได้มากขึ้นเรื่อยๆ เสียงระเบิดและการต่อสู้ดังก้องไปทั่วทางเดิน
"ร้อยเอกภาคิน! รายงานสถานการณ์!" ธาวินสั่ง
"พวกมันเข้ามาในส่วน A-2 แล้วครับผู้กอง! เรากำลังปะทะกับพวกมันอย่างดุเดือด!" ร้อยเอกภาคินตอบ เสียงปืนพลังงานดังแทรกเข้ามาในคำพูดของเขา "พวกมันแข็งแกร่งมาก! และมีจำนวนเยอะเกินไป!"
ธาวินรู้ดีว่าพวกเขาไม่สามารถต้านทานได้นานนัก เขาหันไปมองหน้าจอแสดงผลของ 'อาวุธแห่งแสงดาว' ที่ยังไม่สมบูรณ์
"อควา... มีทางอื่นอีกไหม? วิธีที่จะซื้อเวลาได้มากกว่านี้?" ธาวินถาม
"มีเพียงวิธีเดียว... ที่อาจจะสามารถถ่วงเวลาพวกมันได้" อควาตอบ "เราต้อง... ปล่อย 'เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต' ของอารยธรรมอีเทอร์... เข้าสู่ระบบพลังงานของสถานี... มันจะสร้างคลื่นพลังงานขนาดใหญ่... และขับไล่พวกมันออกไปชั่วคราว... แต่... มันจะทำให้ 'เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต' นั้นเสียหาย... และ... อาจจะไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป"
ธาวินลังเล นี่คือ 'เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต' ของอารยธรรมอีเทอร์ ความหวังสุดท้ายของเผ่าพันธุ์ที่ล่มสลาย หากเขาใช้มันไป... พวกเขาก็จะไม่มีทางเลือกสำรองใดๆ อีกต่อไป
"ธาวิน... เราไม่มีทางเลือกแล้ว" อควากล่าว "ถ้าเราไม่ทำเช่นนี้... พวกมันจะทำลายสถานี... และทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง... 'เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต' นั้นจะไม่มีโอกาสได้เติบโตอยู่ดี"
ธาวินหลับตาลง เขารู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งบนบ่าของเขา แต่เขาก็รู้ว่าการตัดสินใจที่ยากลำบากที่สุด มักจะมาในช่วงเวลาที่วิกฤติที่สุด
"ทำเลยอควา" ธาวินตัดสินใจ "ใช้ 'เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต' เพื่อปกป้องสถานี... และโลกของเรา!"
"รับทราบ ธาวิน" อควาตอบ เสียงของมันเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยเล็กน้อย
ในห้องเก็บข้อมูลลับสุดยอดของสถานี 'เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต' ของอารยธรรมอีเทอร์ ซึ่งเป็นโครงสร้างคริสตัลขนาดใหญ่ที่เรืองแสงสีทองอร่าม ถูกยกขึ้นจากแท่นบรรจุ แสงสีทองนั้นสว่างวาบขึ้น และเริ่มส่งคลื่นพลังงานเข้าสู่ระบบหลักของสถานี
ทันใดนั้น สถานีอียิปต์ก็สว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีทองอร่าม พลังงานมหาศาลพุ่งออกมาจากสถานี พุ่งเข้าใส่หน่วยจู่โจมของเนคโครเมก้าที่ล้อมรอบอยู่ คลื่นพลังงานนั้นรุนแรงเกินกว่าที่พวกมันจะรับมือไหว ยานศัตรูนับร้อยลำถูกพัดกระเด็นออกไป แตกกระจาย หรือถูกทำลายล้างไปในพริบตา
"ผู้กองครับ! พวกมันกำลังถอยร่น!" น้องไนรายงานด้วยความตื่นเต้น "คลื่นพลังงานจาก 'เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต' มีประสิทธิภาพมากครับ!"
ธาวินรู้สึกโล่งใจ แต่เขาก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงชัยชนะชั่วคราวเท่านั้น 'เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต' ถูกใช้ไปแล้ว และนั่นหมายความว่าพวกเขาไม่มีโอกาสที่จะฟื้นฟูอารยธรรมอีเทอร์ได้อีกต่อไป
"อควา... 'เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต' เป็นอย่างไรบ้าง?" ธาวินถาม
ดวงตาของอควาบนหน้าจอหรี่ลง "มัน... เสียหายอย่างหนัก ธาวิน... พลังงานทั้งหมดถูกใช้ไปแล้ว... มัน... ไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป" เสียงของอควาเต็มไปด้วยความเศร้า "ความหวังสุดท้ายของอารยธรรมอีเทอร์... ได้สิ้นสุดลงแล้ว"
ธาวินรู้สึกเจ็บปวดในใจ ไม่ใช่แค่เพื่ออารยธรรมอีเทอร์ แต่เพื่อมนุษยชาติด้วย หากพวกเขาไม่สามารถสร้าง 'อาวุธแห่งแสงดาว' ได้ทันเวลา และไม่สามารถหยุดยั้งเนคโครเมก้าได้... ชะตากรรมของพวกเขาก็คงไม่ต่างอะไรจากอีเทอร์
"เราได้เวลาเพิ่มแล้ว" ธาวินกล่าว "หมอกิรณา! น้องไน! เร่งมือให้เร็วที่สุด! เราต้องสร้าง 'อาวุธแห่งแสงดาว' ให้เสร็จ! นี่คือความหวังเดียวของเราแล้ว!"
"ครับผู้กอง!" หมอกิรณาและน้องไนตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน พวกเขารู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
ธาวินเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ในห้องบัญชาการ เขามองออกไปในห้วงอวกาศที่บัดนี้ดูเหมือนจะเงียบสงบลงแล้ว แต่เขาก็รู้ดีว่าความสงบนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา เงาของเนคโครเมก้ายังคงคืบคลานเข้ามาใกล้ และเวลาของพวกเขาก็เหลือน้อยลงทุกที
"เราต้องทำมันให้ได้" ธาวินพึมพำกับตัวเอง "เพื่ออารยธรรมอีเทอร์... และเพื่อมนุษยชาติ"
การเสียสละครั้งยิ่งใหญ่ได้เกิดขึ้นแล้ว และมันได้ซื้อเวลาอันมีค่าให้กับพวกเขา เวลาที่จะตัดสินชะตากรรมของโลกใบนี้ และชีวิตทั้งหมดที่อาศัยอยู่บนนั้น
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก