เวลาที่พวกเขาซื้อมาได้จากความเสียสละของ ‘เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต’ นั้นล้ำค่าเกินกว่าจะประมาณค่าได้ ในห้องปฏิบัติการพลังงานระดับสูงของสถานีอียิปต์ หมอกิรณาและน้องไนทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย โดยมีอควาคอยเป็นผู้ช่วยและให้คำแนะนำตลอดเวลา พวกเขาแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน ดวงตาแดงก่ำจากการอดหลับอดนอน แต่จิตใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น
ภาพโฮโลแกรมของ 'อาวุธแห่งแสงดาว' ลอยอยู่กลางห้อง มันเป็นโครงสร้างที่ซับซ้อนและงดงามราวกับงานศิลปะ ประกอบด้วยคริสตัลพลังงานหลักสีฟ้าใสขนาดใหญ่หลายชิ้นที่ถูกจัดเรียงในรูปแบบที่แม่นยำ เพื่อสร้างช่องทางสำหรับบีบอัดและปล่อยลำแสงพลังงานมหาศาล
"ผู้กองครับ! คริสตัลหลักชิ้นสุดท้ายถูกติดตั้งแล้วครับ!" น้องไนรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "เหลือแค่การเชื่อมต่อระบบพลังงานและปรับจูนความถี่ขั้นสุดท้าย!"
ธาวินยืนอยู่ข้างๆ พวกเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวังผสมกับความกังวล "ใช้เวลาเท่าไหร่?"
"ไม่เกินสี่ชั่วโมงค่ะผู้กอง" หมอกิรณาตอบ "แต่เราต้องระมัดระวังเป็นพิเศษในการปรับจูนพลังงาน อาวุธนี้ทรงพลังมาก หากผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว อาจจะเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ที่ทำลายสถานีได้ทั้งสถานี"
"อควา เธอสามารถช่วยให้เรามั่นใจได้ไหมว่ามันจะทำงานได้อย่างสมบูรณ์?" ธาวินถาม
ดวงตาของอควาบนหน้าจอทอประกาย "ฉันจะคำนวณและปรับจูนพลังงานทุกจุดให้แม่นยำที่สุด ธาวิน ฉันจะใช้พลังงานทั้งหมดที่ฉันมีเพื่อทำให้ 'อาวุธแห่งแสงดาว' นี้สมบูรณ์แบบ"
ในขณะที่หมอกิรณาและน้องไนกำลังจดจ่ออยู่กับการสร้างอาวุธ ร้อยเอกภาคินและทีมรักษาความปลอดภัยก็ยังคงทำงานอย่างหนักในการซ่อมแซมและเสริมความแข็งแกร่งให้กับสถานี แม้ว่าหน่วยจู่โจมของเนคโครเมก้าจะล่าถอยไปแล้ว แต่พวกเขาก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงช่วงเวลาแห่งความสงบชั่วคราวเท่านั้น
"ผู้กองครับ! ระบบตรวจจับระยะไกลจับสัญญาณได้แล้วครับ!" เสียงของร้อยเอกภาคินดังขึ้นผ่านเครื่องสื่อสาร "เนคโครเมก้า... ร่างหลักของมัน... กำลังเข้าสู่ขอบนอกของระบบสุริยะแล้วครับ!"
หัวใจของธาวินเต้นระรัว เขาพยักหน้าให้หมอกิรณาและน้องไน "เร่งมือให้เร็วที่สุด! เราไม่มีเวลาแล้ว!"
ภาพจำลองของเนคโครเมก้าขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมในห้องบัญชาการ มันเป็นเงาดำมืดขนาดใหญ่ที่บดบังแสงของดวงอาทิตย์ที่ห่างไกลออกไป ร่างของมันดูเหมือนหลุมดำที่มีชีวิต คลื่นพลังงานมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวมัน ทำให้สัญญาณสื่อสารบางส่วนเริ่มถูกรบกวน
"มันใหญ่กว่าที่เราคิดไว้มากค่ะผู้กอง" หมอกิรณาพึมพำด้วยความตกตะลึง เมื่อเธอมองเห็นภาพบนหน้าจอ "อาวุธแห่งแสงดาวของเราจะสามารถทำอะไรมันได้จริงๆ หรือคะ?"
"เราต้องเชื่อหมอ" ธาวินตอบ "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว"
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ก็รวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ ในที่สุด หลังจากสี่ชั่วโมงแห่งความเครียดและสมาธิอันแน่วแน่ หมอกิรณาก็ถอยออกมาจากแผงควบคุมด้วยใบหน้าอ่อนล้า แต่แววตาเต็มไปด้วยความสำเร็จ
"เสร็จแล้วค่ะผู้กอง!" หมอกิรณารายงานด้วยเสียงแหบแห้ง แต่เต็มไปด้วยความยินดี "อาวุธแห่งแสงดาว... สมบูรณ์แล้ว!"
น้องไนกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ "มันพร้อมแล้วครับผู้กอง! พร้อมที่จะยิง!"
ธาวินเดินเข้าไปใกล้ 'อาวุธแห่งแสงดาว' มันเป็นโครงสร้างที่สูงตระหง่านอยู่กลางห้อง คริสตัลพลังงานหลักเรืองแสงสีฟ้าอ่อนจางราวกับกำลังมีชีวิต มันคือความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติ
"อควา เธอพร้อมที่จะควบคุมมันไหม?" ธาวินถาม
"ฉันพร้อม ธาวิน" อควาตอบ เสียงของมันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ฉันได้เชื่อมต่อระบบทั้งหมดเข้ากับ 'อาวุธแห่งแสงดาว' แล้ว ฉันสามารถควบคุมมันได้อย่างเต็มที่"
"ดี!" ธาวินหันไปหาร้อยเอกภาคินที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องบัญชาการ "ภาคิน! เตรียมทีม! เราจะนำ 'อาวุธแห่งแสงดาว' ไปประจำการที่จุดยิง!"
'อาวุธแห่งแสงดาว' ถูกเคลื่อนย้ายไปยังแท่นยิงหลักของสถานี ซึ่งเป็นส่วนที่ยื่นออกไปในอวกาศอย่างโดดเดี่ยว ออกแบบมาเพื่อการวิจัยทางดาราศาสตร์ แต่บัดนี้กลับกลายเป็นแท่นยิงอาวุธที่อันตรายที่สุดเท่าที่เคยมีมา
เมื่อ 'อาวุธแห่งแสงดาว' ถูกติดตั้งเข้ากับแท่นยิง เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด
"ผู้กองครับ! เนคโครเมก้า... มันเข้าสู่ระยะประชิดแล้วครับ!" น้องไนรายงานเสียงเครียด "มันกำลังมุ่งหน้ามาทางเรา... และ... และผมกำลังจับสัญญาณพลังงานที่รุนแรงอย่างไม่เคยมีมาก่อนจากตัวมันครับ!"
ธาวินมองไปที่หน้าจอหลัก ภาพของเนคโครเมก้าปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มันเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่น่าสะพรึงกลัว ร่างของมันประกอบด้วยมวลสารสีดำสนิทที่หมุนวนช้าๆ ราวกับพายุสุริยะที่กลืนกินทุกสิ่ง แสงดาวที่อยู่เบื้องหลังมันถูกบิดเบือนและดูดกลืนไปในความมืดมิด
"ศูนย์กลางการดูดกลืน... อยู่ตรงไหนอควา?" ธาวินถาม
"อยู่ที่แกนกลางของมัน ธาวิน" อควาตอบ "มันเป็นจุดที่พลังงานทั้งหมดของมันรวมตัวกัน... และเป็นจุดที่เปราะบางที่สุดของมัน"
ธาวินมองไปที่ภาพของเนคโครเมก้า เขาเห็นจุดเล็กๆ สีแดงเรืองแสงอยู่กลางร่างของมัน นั่นคือเป้าหมายของพวกเขา
"เราจะยิงได้ไหม?" ธาวินถาม
"เราต้องรอให้มันเข้ามาใกล้กว่านี้อีก ธาวิน" อควาตอบ "ลำแสงของ 'อาวุธแห่งแสงดาว' มีระยะหวังผลที่จำกัด เราต้องรอให้มันเข้ามาในระยะที่เหมาะสมที่สุด... เพื่อให้มั่นใจว่าลำแสงจะพุ่งเข้าสู่แกนกลางของมันได้"
ทุกคนในห้องบัญชาการยืนนิ่ง จ้องมองหน้าจอด้วยความตึงเครียด หายใจไม่ออกราวกับถูกบีบคั้นด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาลของเนคโครเมก้า เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทุกวินาทีเต็มไปด้วยความหมายของการตัดสินชะตากรรม
เนคโครเมก้าเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เงาของมันทาบทับสถานีอียิปต์จนมืดมิด แรงสั่นสะเทือนจากคลื่นพลังงานของมันทำให้สถานีโยกคลอน
"อควา! พร้อมหรือยัง!" ธาวินตะโกน
"เกือบแล้ว ธาวิน... อีกนิดเดียว..." อควาตอบ
เมื่อเนคโครเมก้าเคลื่อนเข้ามาในระยะที่เหมาะสม แสงสีฟ้าอ่อนจางจาก 'อาวุธแห่งแสงดาว' ก็เริ่มเข้มข้นขึ้น คริสตัลพลังงานหลักเรืองแสงเจิดจ้า ราวกับกำลังรวบรวมพลังงานจากดวงดาวนับล้านดวง
"อควา! ยิง!" ธาวินสั่ง
"กำลังยิง... 'อาวุธแห่งแสงดาว'!" อควาตอบ
ลำแสงสีฟ้าเข้มขนาดมหึมาพุ่งออกจากแท่นยิงของสถานีอียิปต์ พุ่งตรงเข้าสู่แกนกลางของเนคโครเมก้าด้วยความเร็วเหนือเสียง แสงนั้นเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงอาทิตย์ ชั่วขณะหนึ่ง อวกาศทั้งหมดดูเหมือนจะถูกกลืนกินด้วยแสงสีฟ้านั้น
ลำแสงพุ่งเข้ากระทบกับจุดศูนย์กลางของเนคโครเมก้าอย่างจัง เกิดแสงระเบิดขนาดมหึมาที่สว่างจ้ายิ่งกว่าซูเปอร์โนวา คลื่นพลังงานมหาศาลแผ่ออกไปทุกทิศทาง ทำให้สถานีอียิปต์โยกคลอนอย่างรุนแรงจนทุกคนต้องยึดจับตัวเองไว้
เมื่อแสงสว่างจางลง ทุกคนก็จ้องมองไปยังภาพบนหน้าจอด้วยความลุ้นระทึก
เนคโครเมก้า... มันยังคงอยู่... แต่ร่างของมันไม่ได้สมบูรณ์เหมือนเดิมอีกต่อไป มวลสารสีดำสนิทของมันเริ่มสลายตัวเป็นเกลียวควันสีดำที่ลอยออกไปในอวกาศ คลื่นพลังงานที่แผ่ออกมาจากตัวมันอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด และ 'ศูนย์กลางการดูดกลืน' ที่เคยเรืองแสงสีแดงก็มืดมิดลง
"มัน... มันได้ผล!" น้องไนตะโกนด้วยความดีใจ
"มัน... มันได้รับความเสียหายอย่างหนักค่ะผู้กอง!" หมอกิรณากล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "พลังงานของมันลดลงอย่างรวดเร็ว!"
ธาวินรู้สึกโล่งใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พวกเขาทำได้แล้ว! พวกเขาสามารถสร้างความเสียหายให้กับเนคโครเมก้าได้!
"อควา! มันตายแล้วใช่ไหม?" ธาวินถาม
ดวงตาของอควาบนหน้าจอหรี่ลง "ไม่... ธาวิน... มันยังไม่ตาย... 'อาวุธแห่งแสงดาว' สามารถสร้างความเสียหายให้กับมันได้... และทำให้การเคลื่อนที่ของมันช้าลง... แต่มันยังคงมีพลังงานสำรองมหาศาล... มันจะฟื้นฟูตัวเองได้ในไม่ช้า... เราเพียงแค่... ถ่วงเวลาให้มันได้เท่านั้น"
คำพูดของอควาสร้างความผิดหวังให้กับทุกคน แต่ธาวินรู้ดีว่านี่คือความเป็นจริง พวกเขาไม่สามารถคาดหวังที่จะทำลายล้างสิ่งที่กลืนกินดวงดาวได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
"แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปอควา?" ธาวินถาม "เราจะหยุดยั้งมันได้อย่างไร?"
"เราต้องโจมตีมันอีกครั้ง... และอีกครั้ง... จนกว่าพลังงานสำรองของมันจะหมดไป" อควาตอบ "แต่ 'อาวุธแห่งแสงดาว' ต้องการเวลาในการชาร์จพลังงานใหม่... และเราไม่มีเวลาเหลือมากพอ"
"งั้นเราต้องหาทางอื่น" ธาวินตัดสินใจ "อควา! มีวิธีไหนที่จะสามารถโจมตี 'แกนกลาง' ของมันได้โดยตรงอีกบ้าง? โดยไม่ต้องใช้ 'อาวุธแห่งแสงดาว'?"
ดวงตาของอควาบนหน้าจอทอประกายแสงอีกครั้ง "มี... แต่เป็นวิธีที่อันตรายอย่างยิ่ง... และต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมหาศาล... เราต้องส่งมนุษย์เข้าไป... ใน 'แกนกลาง' ของมัน... และสร้าง 'พลังงานควอนตัมความถี่สูง' จากด้านใน... เพื่อทำลายมันจากภายในสู่ภายนอก"
คำพูดของอควาสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน การส่งมนุษย์เข้าไปใน 'แกนกลาง' ของเนคโครเมก้า... นั่นมันคือภารกิจฆ่าตัวตายชัดๆ
"ใครจะทำแบบนั้นได้?" ร้อยเอกภาคินพึมพำ
ธาวินมองไปที่หน้าจอหลัก ภาพของเนคโครเมก้าที่กำลังสลายตัวอย่างช้าๆ แต่ก็ยังคงน่าสะพรึงกลัว เขารู้ดีว่าภารกิจนี้จะต้องมีผู้เสียสละ และเขาจะต้องเป็นคนนั้น
"ฉันจะไปเอง" ธาวินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ฉันจะเข้าไปใน 'แกนกลาง' ของมัน... และทำลายมันจากภายใน"
ทุกคนในห้องบัญชาการหันมามองธาวินด้วยความตกใจ หมอกิรณาพยายามจะทักท้วง แต่ธาวินก็ส่ายหน้าปฏิเสธ
"ไม่มีเวลาแล้ว" ธาวินกล่าว "นี่คือทางเลือกเดียวของเรา... และฉันคือคนที่เห็นความจริงทั้งหมดแล้ว... ฉันพร้อมที่จะทำมัน"
ชะตากรรมของมนุษยชาติบัดนี้แขวนอยู่บนการตัดสินใจของชายคนหนึ่ง และการเสียสละครั้งสุดท้ายของเขา
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก