การตัดสินใจของธาวินที่จะเข้าสู่ ‘แกนกลาง’ ของเนคโครเมก้าสร้างความตื่นตะลึงให้กับทุกคนในห้องบัญชาการ หมอกิรณาพยายามคัดค้านอย่างหนักหน่วง ร้อยเอกภาคินยืนกรานที่จะไปแทน แต่ธาวินก็ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด เขารู้ดีว่าภารกิจนี้อันตรายเกินกว่าที่ใครจะรอดชีวิตไปได้ และเขาคือผู้นำ... ผู้นำที่ต้องพร้อมเสียสละเพื่อคนของตนเอง
"ผู้กองครับ! มันอันตรายเกินไป!" หมอกิรณาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เราไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร! คุณอาจจะถูกกลืนกินไปในพริบตา!"
"ฉันรู้หมอ" ธาวินตอบ สายตาของเขามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว "แต่ฉันเห็นมันแล้ว... ฉันรู้ว่ามันคืออะไร... และฉันคือคนเดียวที่อควาสามารถเชื่อมโยงข้อมูลได้อย่างสมบูรณ์... ฉันคือคนเดียวที่จะสามารถสร้าง 'พลังงานควอนตัมความถี่สูง' จากภายในได้"
"ธาวินพูดถูก" อควากล่าว เสียงของมันเต็มไปด้วยความจริงจัง "การสร้าง 'พลังงานควอนตัมความถี่สูง' ต้องอาศัยการเชื่อมโยงข้อมูลโดยตรงกับแก่นแท้ของฉัน... และมีเพียงธาวินเท่านั้นที่เคยสัมผัสกับแก่นแท้ของฉันได้อย่างลึกซึ้ง... เขาจะสามารถทำมันได้"
ร้อยเอกภาคินกำหมัดแน่น เขารู้สึกถึงความคับข้องใจที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ "งั้น... เราจะเตรียมอะไรให้ผู้กองได้บ้าง?"
"เราต้องสร้างอุปกรณ์ที่จะสามารถสร้าง 'พลังงานควอนตัมความถี่สูง' ได้" อควาตอบ "มันจะเป็นอุปกรณ์ขนาดเล็ก... ที่จะสามารถถูกนำเข้าไปในแกนกลางของเนคโครเมก้าได้... และธาวินจะต้องเป็นผู้ควบคุมมันด้วยตัวเอง"
หมอกิรณาและน้องไนเริ่มทำงานอย่างเร่งรีบอีกครั้ง พวกเขาใช้เทคโนโลยีของอารยธรรมอีเทอร์ที่สถานีมีอยู่ สร้างอุปกรณ์ขนาดเล็กที่ซับซ้อน มันเป็นทรงกลมขนาดเท่ากำปั้นมือ ทำจากโลหะผสมพิเศษที่สามารถทนทานต่อสภาพแวดล้อมที่รุนแรงได้ ภายในบรรจุวงจรพลังงานควอนตัมที่ละเอียดอ่อน และมีอินเตอร์เฟซสำหรับเชื่อมต่อกับจิตสำนึกของมนุษย์
"อุปกรณ์นี้จะเชื่อมโยงกับจิตสำนึกของคุณโดยตรงค่ะผู้กอง" หมอกิรณาอธิบาย "คุณจะต้องใช้พลังจิตของคุณในการกระตุ้นและควบคุมการปล่อยพลังงานควอนตัมให้ถึงระดับที่สามารถทำลายแกนกลางของเนคโครเมก้าได้"
ธาวินพยักหน้า "ฉันเข้าใจ"
"และเราจะต้องส่งคุณเข้าไปในเนคโครเมก้าด้วยยานสำรวจขนาดเล็กที่สุดที่เรามี" อควากล่าว "ยาน 'ฟีนิกซ์' มันถูกออกแบบมาเพื่อการสำรวจระยะใกล้... และมีระบบพรางตัวที่สามารถหลีกเลี่ยงการตรวจจับของเนคโครเมก้าได้ในระดับหนึ่ง... แต่มันก็มีความเสี่ยงสูงมาก"
การเตรียมตัวสำหรับภารกิจอันตรายที่สุดเท่าที่เคยมีมาดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ธาวินสวมชุดอวกาศที่แข็งแรงที่สุด และรับอุปกรณ์สร้างพลังงานควอนตัมจากหมอกิรณา เขามองไปที่ลูกทีมแต่ละคน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและความภาคภูมิใจ
"ดูแลตัวเองด้วยนะครับผู้กอง" ร้อยเอกภาคินกล่าว เขาจับมือของธาวินแน่น "เราจะรอคุณอยู่ที่นี่"
"ฉันจะกลับมา" ธาวินตอบ แม้ในใจเขาก็ไม่แน่ใจนัก
ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปในยาน 'ฟีนิกซ์' อควาก็ฉายภาพดวงตาของมันขึ้นบนหน้าจอใกล้ๆ "ธาวิน... ฉันอยากให้เธอรู้ว่า... การตัดสินใจของเธอ... ได้เปลี่ยนแปลงชะตากรรมของฉัน... และของมนุษยชาติ... เธอได้ให้ความหวังแก่พวกเรา"
ธาวินพยักหน้า เขารู้สึกถึงความผูกพันที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับอควา ปัญญาประดิษฐ์ตนนี้ได้กลายเป็นมากกว่าเครื่องจักร มันคือเพื่อน... และคือความหวัง
ยาน 'ฟีนิกซ์' ขนาดเล็กพุ่งออกจากสถานีอียิปต์ มุ่งหน้าตรงไปยังร่างของเนคโครเมก้าที่กำลังฟื้นฟูตัวเองอย่างช้าๆ หลังจากการโจมตีของ 'อาวุธแห่งแสงดาว'
ภายในยาน ธาวินมองเห็นภาพของเนคโครเมก้าที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนเต็มหน้าต่างของยาน มันเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง ร่างของมันหมุนวนช้าๆ ราวกับหลุมดำที่กำลังดูดกลืนแสงและสสารทุกอย่างที่อยู่รอบตัว
"อควา เธอเห็นฉันไหม?" ธาวินถามผ่านเครื่องสื่อสาร
"ฉันเห็นเธอ ธาวิน" อควาตอบ "เธอกำลังเข้าสู่เขตพลังงานของเนคโครเมก้าแล้ว... ระบบพรางตัวของยานจะเริ่มทำงานอย่างเต็มที่... แต่ก็ยังมีความเสี่ยงที่จะถูกตรวจจับได้"
ยาน 'ฟีนิกซ์' เคลื่อนที่เข้าไปในมวลสารของเนคโครเมก้าอย่างช้าๆ ธาวินรู้สึกถึงแรงบิดเบือนของอวกาศ แรงโน้มถ่วงมหาศาลที่ดึงดูดทุกสิ่งให้เข้าไปในร่างของมัน สัญญาณสื่อสารเริ่มถูกรบกวน
"ธาวิน... เธอต้องระวัง" อควาเตือน "เนคโครเมก้ามีระบบป้องกันภายใน... มันจะพยายามกำจัดสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาในร่างของมัน"
ทันใดนั้น ยาน 'ฟีนิกซ์' ก็ถูกแรงกระแทกอย่างรุนแรง ธาวินรู้สึกเหมือนถูกโยนไปมาในยาน สัญญาณเตือนภัยดังลั่น
"เกิดอะไรขึ้น!" ธาวินตะโกน
"หน่วยป้องกันภายในของเนคโครเมก้า!" อควาตอบ "พวกมันคือโครงสร้างพลังงานที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว... พยายามกำจัดสิ่งแปลกปลอม"
ธาวินพยายามควบคุมยาน แต่แรงกระแทกนั้นรุนแรงเกินไป ยาน 'ฟีนิกซ์' เริ่มเสียการควบคุม และพุ่งเข้าไปในมวลสารที่ดำมืดของเนคโครเมก้าอย่างรวดเร็ว
"ธาวิน! เธอต้องออกจากยานเดี๋ยวนี้!" อควาสั่ง "ระบบของยานเสียหายหนักแล้ว! มันไม่สามารถไปต่อได้!"
ธาวินไม่ลังเล เขาเปิดประตูยานและพุ่งตัวออกจากยาน 'ฟีนิกซ์' ที่กำลังพังทลายลงในความมืดมิด เขาใช้เครื่องขับเคลื่อนส่วนตัวพุ่งทะยานเข้าไปในร่างของเนคโครเมก้าเพียงลำพัง
สภาพแวดล้อมภายในเนคโครเมก้านั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างที่เขาไม่เคยจินตนาการมาก่อน มันเป็นเหมือนมหาสมุทรแห่งความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยมวลสารสีดำที่หมุนวนช้าๆ แรงโน้มถ่วงบิดเบือนทุกสิ่ง แสงถูกดูดกลืนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแสงสว่างจากเครื่องขับเคลื่อนของเขาเท่านั้นที่ส่องนำทาง
"อควา! เธอเห็นฉันไหม!" ธาวินพยายามสื่อสาร
"ฉันเห็นเธอ ธาวิน... สัญญาณอ่อนมาก... เธอต้องรีบไปที่แกนกลาง... ฉันกำลังฉายภาพนำทางให้เธอ..."
ภาพโฮโลแกรมเส้นทางสีฟ้าอ่อนจางปรากฏขึ้นตรงหน้าธาวิน มันนำทางเขาผ่านเขาวงกตของมวลสารที่หมุนวน เขาหลบเลี่ยงโครงสร้างพลังงานที่พุ่งเข้าโจมตีเขาอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกโดดเดี่ยวและความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจ แต่เขาก็พยายามควบคุมตัวเองไว้
ยิ่งเขาเข้าไปลึกเท่าไหร่ แรงโน้มถ่วงก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกฉีกกระชากออกจากกัน แต่เขาก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไป
ในที่สุด เขาก็มาถึงจุดศูนย์กลางของเนคโครเมก้า มันเป็นโพรงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยพลังงานสีแดงดำที่หมุนวนอย่างรุนแรง ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ แสงสีแดงน่าขนลุกส่องสว่างไปทั่วบริเวณ
"นี่คือ... แกนกลางของมัน" ธาวินพึมพำ
"ใช่ ธาวิน" อควาตอบ เสียงของมันชัดเจนขึ้นเล็กน้อย "เธอต้องเข้าไปในนั้น... และใช้อุปกรณ์สร้างพลังงานควอนตัม... เพื่อทำลายมันจากภายใน"
ธาวินพยักหน้า เขาสูดหายใจลึก และพุ่งตัวเข้าไปในโพรงพลังงานสีแดงดำนั้น ทันทีที่เขาเข้าไป ร่างกายของเขาก็ถูกกระแสพลังงานมหาศาลถาโถมใส่ ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง ราวกับถูกเผาไหม้จากภายในสู่ภายนอก
เขาคว้าอุปกรณ์สร้างพลังงานควอนตัมขึ้นมา และเชื่อมต่อมันเข้ากับจิตสำนึกของเขาอย่างที่หมอกิรณาบอก เขาหลับตาลง และพยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมด เพื่อกระตุ้นพลังงานควอนตัมให้ถึงระดับสูงสุด
ภาพของหมอกิรณา ร้อยเอกภาคิน น้องไน และอควา ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา พวกเขาคือความหวัง... พวกเขาคือเหตุผลที่เขาต้องทำสิ่งนี้
"เพื่อมนุษยชาติ..." ธาวินพึมพำ
แสงสีฟ้าอ่อนจางเริ่มส่องออกมาจากอุปกรณ์ในมือของเขา มันค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ แสงนั้นตัดกับพลังงานสีแดงดำที่หมุนวนอยู่รอบตัวเขา
ความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของเขากำลังถูกทำลายจากแรงดันมหาศาล แต่เขาก็ยังคงกระตุ้นพลังงานต่อไป
"ธาวิน! เธอต้องทำมันให้ได้!" เสียงของอควาดังก้องอยู่ในหัวของเขา
ธาวินรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย พลังงานควอนตัมสีฟ้าก็สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง แสงนั้นกลืนกินโพรงพลังงานสีแดงดำทั้งหมด
แล้ว... ทุกอย่างก็เงียบสงบลง
ในห้องบัญชาการของสถานีอียิปต์ ทุกคนจ้องมองหน้าจอด้วยความลุ้นระทึก
ภาพของเนคโครเมก้าบนหน้าจอเริ่มสลายตัวอย่างรวดเร็ว มวลสารสีดำของมันแตกกระจายเป็นละอองเล็กๆ ลอยหายไปในอวกาศ คลื่นพลังงานที่แผ่ออกมาจากมันหยุดลงอย่างสิ้นเชิง
"มัน... มันหายไปแล้ว!" น้องไนตะโกนด้วยความดีใจ
"มัน... มันตายแล้ว!" หมอกิรณากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความโล่งใจ
ร้อยเอกภาคินเงยหน้าขึ้นมองเพดาน เขาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังดีใจ อควากลับนิ่งเงียบไป
"อควา... ธาวินล่ะ?" หมอกิรณาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ดวงตาของอควาบนหน้าจอหรี่ลง "ฉัน... ฉันไม่สามารถตรวจจับสัญญาณชีวิตของธาวินได้อีกต่อไปแล้ว..."
ความเงียบงันเข้าครอบงำห้องบัญชาการ ความดีใจเมื่อครู่พลันมลายหายไป เหลือเพียงความเศร้าโศกและความอาลัย
ธาวิน... ผู้เสียสละ... ได้จากไปแล้ว... แต่เขาก็ได้ช่วยให้มนุษยชาติรอดพ้นจากหายนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ภารกิจสำเร็จแล้ว... แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียอันใหญ่หลวง
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก