ตอนที่ 7 — คำสาปที่ถูกปลุก

═══════════════════════════════════

การค้นพบห้องลับใต้ดินไม่เพียงแต่ไขความกระจ่างในปริศนาหลายอย่าง แต่ยังเป็นการปลุกพลังงานมืดมิดที่หลับใหลอยู่ภายในคฤหาสน์วิมานลดาให้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ ณิชาและชลธีรีบปีนขึ้นมาจากห้องใต้ดินด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด ณิชารีบปิดฝาช่องลับนั้นกลับคืนอย่างลวกๆ ราวกับพยายามที่จะขังบางสิ่งบางอย่างไว้เบื้องล่าง แต่ก็สายเกินไปแล้ว

เมื่อกลับขึ้นมาบนห้องโถงใหญ่ คฤหาสน์ทั้งหลังก็พลันเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความเย็นยะเยือกที่เคยสัมผัสได้ก่อนหน้านี้ ‌บัดนี้กลับกลายเป็นความหนาวเหน็บที่กัดกินจนถึงกระดูก ลมพายุโหมกระหน่ำพัดเข้ามาจากทุกทิศทาง ทั้งที่หน้าต่างและประตูทุกบานปิดสนิท เสียงโหยหวนและเสียงครวญครางดังขึ้นจากทุกซอกทุกมุมของบ้าน ราวกับว่ากำแพงกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

“ณิชาครับ เกิดอะไรขึ้น!” ชลธีร้องตะโกนด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับศพ

ณิชาเองก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร ​เธอรู้สึกถึงพลังงานที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและน่าสะพรึงกลัว โคมไฟระย้าที่เคยห้อยนิ่งอยู่บนเพดานเริ่มแกว่งไกวอย่างรุนแรงจนดูเหมือนจะหลุดลงมา เศษฝุ่นและหยากไย่ที่จับเกรอะกรังอยู่บนเพดานก็ร่วงหล่นลงมาอย่างกับหิมะดำ

แล้วจู่ๆ เฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ที่เคยตั้งวางอยู่เรียบร้อยก็เริ่มเคลื่อนที่ไปเอง โต๊ะตัวใหญ่ลอยขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะถูกเหวี่ยงกระแทกกับผนังอย่างแรงจนแตกหักเป็นเสี่ยงๆ ‍เก้าอี้หลายตัวก็ล้มระเนระนาด เสียงของข้าวของที่แตกหักปนไปกับเสียงกรีดร้องของผู้หญิงและเสียงหัวเราะที่น่าขนลุกของเด็กๆ ทำให้บรรยากาศโดยรอบน่าหวาดกลัวยิ่งขึ้น

“พวกมันตื่นแล้ว!” ณิชาตะโกนบอกชลธีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เราต้องออกไปจากที่นี่!”

แต่ดูเหมือนว่ามันจะสายเกินไปแล้ว ประตูไม้บานใหญ่ที่ทางออกถูกปิดลงอย่างรวดเร็วและแน่นหนา ราวกับถูกล็อคจากข้างใน ณิชาและชลธีพยายามวิ่งไปดันประตู ‌แต่ก็ไม่สามารถเปิดมันออกได้เลย

“มันล็อคจากข้างนอกครับ!” ชลธีตะโกนด้วยความสิ้นหวัง

ในขณะที่ทั้งสองกำลังพยายามหาทางออก พลังงานลึกลับในบ้านก็ยิ่งรุนแรงขึ้น วิญญาณเริ่มปรากฏตัวอย่างชัดเจน ณิชาเห็นเงาร่างของชายหญิงคู่หนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าบันไดใหญ่ ใบหน้าของพวกเขาซีดเซียว ดวงตาโบ๋ลึก และมีแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ‍พวกเขาคือคุณพงษ์เทพและคุณนายช่อผกา วรฤทธิ์ เจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้

“คุณนายช่อผกา...” ณิชาพึมพำชื่อนั้นออกไป

คุณนายช่อผกาพยักหน้าเล็กน้อย เธอพยายามจะเอื้อมมือมาหา ณิชา ราวกับจะสื่อสารบางสิ่งบางอย่าง แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆ ​ออกมาจากปากของเธอ มีเพียงเสียงกระซิบที่แผ่วเบาที่ดังขึ้นจากรอบๆ ตัวเธอ

“ช่วย... ข้า... ด้วย...”

ณิชาเห็นหยาดน้ำตาไหลอาบแก้มซีดเซียวของคุณนายช่อผกา เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากวิญญาณของเธอ ราวกับว่าเธอถูกทรมานมานานแสนนาน

แล้วจู่ๆ ก็มีเงาร่างของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ​ที่มีผมยาวสยายปรากฏขึ้นข้างๆ คุณนายช่อผกา เธอคือรัชนี ลูกสาวของตระกูลวรฤทธิ์ เธอสวมชุดสีขาวเก่าๆ ที่เปื้อนคราบดิน ดวงตาของเธอดำมืดและว่างเปล่า เธอกำลังยิ้มอย่างน่าขนลุก ​แล้วก็ชี้มือมาที่ ณิชา

“เธอ... คือ... คนต่อไป...” เสียงเล็กๆ ที่แสนจะเย็นเยียบดังขึ้นจากวิญญาณของรัชนี

ณิชาขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ แล้วเงาร่างของเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่มีใบหน้าซีดเซียวก็ปรากฏขึ้นอีกคน เขาคือธนากร ลูกชายของตระกูลวรฤทธิ์ เขากำลังยืนจ้องมองมาที่ ณิชา ด้วยแววตาที่ว่างเปล่าเช่นกัน

“มัน... ต้องการ... วิญญาณ...” ธนากรกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ณิชาและชลธีถูกรายล้อมด้วยวิญญาณของตระกูลวรฤทธิ์ พวกเขาพยายามจะสื่อสารบางสิ่งบางอย่างกับเธออย่างเร่งรีบ แต่ ณิชากลับฟังไม่ค่อยเข้าใจ มันเต็มไปด้วยเสียงกระซิบที่ปะปนกับเสียงร้องไห้และเสียงหัวเราะที่น่าขนลุก

แล้วจู่ๆ เสียงลมพายุก็โหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นกว่าเดิม แสงไฟในคฤหาสน์ก็เริ่มกระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงอย่างสิ้นเชิง ทิ้งให้ ณิชาและชลธีอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและวิญญาณที่รายล้อมอยู่รอบตัว

ในความมืดมิดนั้น ณิชาได้ยินเสียงกระซิบที่ชัดเจนกว่าทุกครั้ง เสียงนั้นไม่ได้มาจากวิญญาณของตระกูลวรฤทธิ์ แต่มาจากเงามืดขนาดใหญ่ที่ปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืดของห้องโถง เงามืดนั้นคือผู้ชายที่ ณิชาเห็นในห้องลับใต้ดิน แสงไฟจากฟ้าผ่าที่สว่างวาบขึ้นเพียงชั่วขณะ เผยให้เห็นใบหน้าอันน่ากลัวของเขา ดวงตาของเขาเป็นสีแดงก่ำและมีรอยยิ้มที่ชั่วร้าย

“ยินดีต้อนรับ... สู่... วิมานมายา...” เสียงทุ้มต่ำและหยาบกระด้างดังขึ้นจากเงามืดนั้น “วิมานแห่งนี้... ต้องการ... เจ้า...”

ณิชาและชลธีถูกความกลัวเข้าครอบงำ พวกเขารู้แล้วว่าคฤหาสน์วิมานลดากำลังจะกลายเป็นกับดักที่ไม่มีวันหนีรอด และ ณิชาเองก็กำลังจะกลายเป็นเหยื่อรายต่อไปของคำสาปที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา.

═══════════════════════════════════